Węgierki, królowe śliwek, w tym roku dopisały i ilością, i jakością. Wyjątkowo mało robaczków w nich mieszkało. I dobrze, więcej dla nas!
Wprawdzie na naszej "maliźnie" nie było dużo, ale dobrzy ludzie podzielili się z nami swoją obfitością.
Póki jeszcze są, trzeba korzystać. Upiekłam drożdżówkę ze śliwkami.
Ciasto drożdżowe, które już doskonale znacie z przepisu na kołaczyki z serem, albo z drożdżówek z jabłkami, podzieliłam na dwie części.
Rozwałkowałam na podłużne placki.
Nałożyłam na nie połówki śliwek, tak, żeby przykryły powierzchnię placka.
Na wierzch nasypałam kruszonkę i zostawiłam do wyrośnięcia.

Kruszonka: 
10 dag masła,
10 dag cukru,
20 dag mąki pszennej.
Do małej miseczki wkładamy wszystkie składniki i ugniatamy ręką, aż składniki się jednolicie zmieszają ze sobą. Konsystencja kruszonki powinna być sypka, ze skłonnością do sklejania po ściśnięciu. Ilość mąki może się oczywiście nieco różnić, w zależności, od jakości mąki.
Jak drożdżówki wyrosną, wkładamy do piekarnika i pieczemy około 30 - 40 minut w 180 - 200 stopni C, aż się zrumienią. 
Kruszonka pozostanie jasna.
Zapachniało.
W jakiś czarodziejski sposób jesienny wieczór rozjaśnił się jakby, ocieplił... przeszkadzać przestał.
Z pajdą placka i kubkiem owocowej herbaty, zatonę w fotelu z książką. A może z szydełkiem?.

Był taki czas, kiedy z przyjemnością brałam igłę do ręki, i wyszywałam. Wyszyłam ściegiem richelieu jakieś obrusy, serwetki, bieżniki. Coś tam jeszcze gdzieś mam, nierozpakowane po przeprowadzce, ale większość rozdałam, bo stwierdzałam, "a wyszyję sobie kiedyś". I przyszedł czas, że zbrzydła mi igła, nici zaczęły straszyć i zarzuciłam to hobby.
Był też czas, kiedy szyłam sobie sukienki, bluzki, nawet spodnie.
Natomiast druty i szydełko, to był koszmar szkolnych lat i walka z panią od ZPT, czyli Zajęć Praktyczno Technicznych - tak się nazywał kiedyś przedmiot, na którym robiło się sześciany z papieru, sałatkę
owocową, drewnianą zastrugaczkę i ostrzałkę do ołówków, latawca, na kawałku szmatki wyszywało się rządki podstawowych ściegów krawieckich, można było zrobić szalik na drutach i  wszystko, co pani od ZPT umiała jeszcze pokazać.
Robiłam wszystko, co Pani kazała na piątki, rzadziej na czwórki, ale przy drutach i szydełku, zamiast terapii antystresowej, włączał mi się agresor. Jedyne, co umiałam zrobić, to kilometry łańcuszka i tyle. Krew, pot i łzy. Nigdy nie byłam właścicielką ani drutów, ani szydełka.
W miarę upływu czasu, coraz bardziej zaczęło mi się podobać rękodzieło, zaczęłam zwracać uwagę na obrusy, serwetki, zaczęłam szukać w internecie zdjęć i podziwiałam piękne wzory.
Od niedawna w środku mnie zamieszkało Coś. Trudno określić co to jest Coś, ale najbliżej są określenia Niepokój i Poszukiwanie w jednym.
Coś najpierw przypomniało mi, że w moim rodzinnym domu były kiedyś piękne firanki i serweta, zrobione na takiej śmiesznej, długiej igle, której wygląd pamiętam, ale nie umiem jej nazwać.
Zapytałam mamę, czy też pamięta te rzeczy i czy umiałaby mnie nauczyć, jak się to robi. Niestety, mama zapomniała dawnych umiejętności, ale ku mojej wielkiej radości, z szuflady wyciągnęła starą serwetę, która zachowała się w niemalże idealnym stanie i mnie nią obdarowała! Teraz serweta czeka na okrągły stolik, który ma się pojawić w pokoju gościnnym, w magicznym czasie, nazywanym KIEDYŚ.
Coś nadal podgryzało mnie od środka, aż pewnego dnia, trafiłam na szacowne grono pań, które obiecały pokazać mi, jak trzyma się w ręku szydełko, a nawet, jak można go użyć.
Później Coś kazało mi kupić kordonek i szydełko.
I zaczęłam ćwiczyć.
O, jakże żałosne to były próby.
A to miał być początek serwetki.
Jednak nauczycielki dotrzymały słowa i pokazały mi, jak wywijać kawałkiem metalowego drucika, żeby uczynić cuda i cudeńka. Proszę się nie śmiać, bo to moje pierwsze dzieła. Gwiazdki na choinkę.
Jeszcze trzeba je usztywnić i uprasować, ale to jak jeszcze kilka zrobię.
Mam książkę z wzorami i pożyczone gazetki. Nadciągają długie wieczory, może wydziergam parę ozdóbek.
Nie wiem, na ile starczy mi cierpliwości i zapału, ale przekonałam się, że człowiek w każdym wieku może się nauczyć czegoś fajnego i pozornie niewykonalnego :)

Pani Jesień  i jej mąż Chłód, wolno idą drogą, prowadząc za rękę swoje nieznośne dzieci - Przeziębienie i Katar.
Właśnie jeden z domowników spotkał tę drużynę w drodze do domu i choć nikt ich nie zapraszał, cichaczem wprowadziły się i szukają, gdzie by się umościć najwygodniej.
Cóż, na takich nieproszonych gości trzeba mieć jakiegoś straszaka w zanadrzu, żeby te małe, upierdliwe potworki nie zadomowiły się u nas na dłużej.
A mamy takie cudo często w zasięgu wzroku. To dzika róża - skarbnica witamin i cudownych właściwości.
Na co dzika róża (Rosa canina) jest dobra?
Przede wszystkim owoce dzikiej róży mają 30 - 40-krotnie więcej witaminy C, niż owoce cytrusowe. Nawet liście dzikiej róży biją na głowę osławioną cytrynę, bo jest jej w liściach pięć razy więcej. A witamina C, to przeciwutleniacz, uszczelniacz naczyń krwionośnych, główny pomocnik w walce z przeziębieniami i grypą.

Tak nawiasem mówiąc, od jakiegoś czasu nie ufam cytrynie. Po pierwsze, już dawno obalono mit, że jest bogatym źródłem witaminy C, po drugie wszystkie owoce cytrusowe sa niesamowicie pryskane chemicznymi konserwantami, preparatami grzybobójczymi i innym świństwem, które głęboko wnikają w skórkę (nie nadaje się ona do spożycia). Zalecane jest szorowanie owoców cytrusowych szczoteczką przed spożyciem i parzenie ich wrzątkiem. Poza tym, trudno wierzyć w zawartość witamin w czymś, co zalega tygodniami sklepowe półki i co czasem, po rozkrojeniu, zamiast spływać aromatycznym sokiem, jest suche jak wiór, niemal zdrewniałe. Naprawdę bardzo łatwo można zastąpić cytrynę znacznie lepszymi i wartościowszymi owocami - dzika róża, pigwa, pigwowiec, rokitnik, czarna porzeczka i wiele innych.

Poza tym w owocach dzikiej róży znajdują się witaminy A, B1, B2, E, K, kwas foliowy, karotenoidy, kwasy organiczne, pektyny i całe mnóstwo innych substancji, które pomagają w leczeniu przeziębień, serca, nadciśnienia, wątroby, stawów. Dzika róża wzmacnia rekonwalescentów, koi nerwy, zwiększa odporność organizmu, leczy nieżyty pokarmowe, reguluje trawienie, a napar z płatków róży łagodzi zmiany skórne, w tym trądzik., uelastycznia skórę - super kosmetyk. A jaki w swej delikatności piękny :)

Dzika róża jest doceniona i przez farmaceutów, wchodzi w skład wielu mieszanek i preparatów leczniczych. Prawdziwy skarbiec.
Ja bardzo często dodaję rozgniecione suszone owoce do zwykłej herbaty zamiast cytryny,
a przechodząc koło jej krzewów, których szczęśliwą posiadaczką jestem (rosły już koło domu, zanim się tu przenieśliśmy), skubnę i przegryzę kilka świeżych owoców (oczywiście bez tych włochatych pestek).
Róża obdarowała nas w tym roku obficie. Z powodu suszy zrzuciła większość liści, ale to, co najcenniejsze, owoce, zachowała.
Jak będziecie gdzieś za miastem, w rozsądnie czystej okolicy, a zobaczycie te czerwone skarby, zbierzcie ile się da. Przydadzą się każdemu.
Tylko ostrożnie! Krzew nie oddaje swoich dzieci łatwo. Kolce są ostre i czepliwe, ale pomalutku, grzecznie i damy radę. A właśnie czas na zbiory nadszedł.
I tej róży, z której płatków robię konfiturę, owoce zbieram.
Ponieważ zielarze twierdzą, że zioła najlepiej działają w mieszankach, proponuję smaczną herbatkę z suszonych ziół i owoców dzikiej róży, która i przeziębienie wyleczy, i w kaszlu wspomoże:
kilka owoców świeżej lub suszonej dzikiej róży,
kwiaty lipy, 
tymianek, 
macierzanka, 
pół łyżeczki startej, świeżej lub suszonej pigwy.
Zioła sypkie - po dużej szczypcie - wsypujemy do większej szklanki (żeby nam się wody dość zmieściło). 
Owoce dzikiej róży - 6 - 8 sztuk, rozbijamy trzonkiem noża, a czasem uda się ją zgnieść w palcach i dodajemy do ziółek, razem z nasionkami - w herbacie nie przeszkadzają. 

Zalewamy wrzątkiem
 i przykrywamy talerzykiem, żeby "naciągnęła" mocy około pięć minut. Herbatę, jeśli mam ochotę, dosładzam sokami - malinowym, z dzikiego bzu, albo z czarnej porzeczki. 
Ponieważ herbatkę taką najlepiej jest wypić jak najcieplejszą, nie polecam słodzenia miodem. Ale zawsze możemy przegryźć kromeczkę chleba z masłem i miodem (zwłaszcza dla kaszlących miód z masłem szczególnie polecam), a później wypić herbatę.
Zestaw taki powinniśmy wypić dwa, trzy razy w ciągu dnia. Najskuteczniej działa przy pierwszych objawach przeziębienia, więc pamiętajmy o niej, jak tylko poczujemy się niewyraźnie i jak zmarznięci, przewiani wrócimy po jesiennym spacerze.
Wieczorem, przed snem, dodajmy jeszcze do niej dużą szczyptę melisy, na lepszy sen i wirusy, i otulmy się miluchną kołderką.
Dobranoc, wstawajcie zdrowi!

Papryka - warzywo piękne, kolorowe i zdrowe. Dostępna w gamie kolorów - od zielonego, żółtego, przez pomarańczowy, czerwony, do fioletu. Bogactwo witamin znajdziemy w każdej, jednak w czerwonej najwięcej.
To nie tylko źródło witaminy C, kilkakrotnie bogatsze od przereklamowanej cytryny, ale także witamin A i E, które wpływają korzystnie na naszą skórę, wzrok, płodność. Ma działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne. Poza tym, zawiera substancje wspomagające trawienie i wzmacniające odporność. Capsaicyna, substancja zawarta w pikantnych odmianach papryki, wchodzi w skład wielu maści i plastrów rozgrzewających nasze zbolałe stawy i kręgosłupy.
Surówką z kolorowych papryk możemy nie tylko ubarwić szare dni, ale możemy przegonić przeziębienie.
Dlatego korzystajmy z jej właściwości i jedzmy ją teraz, kiedy jest na nią sezon, jak najczęściej. Chrupmy ją czasem jako przegryzkę, dorzućmy do surówki, a można też wyczarować z niej wiele smacznych dań, które nie tylko smakują, ale cieszą nasze oczy bogactwem koloru.

Dawno, dawno temu, moja siostra wyjechała na wczasy, na Węgry (a było to niebagatelne osiągnięcie w tamtych czasach) i przywiozła kilka puszek z nowinką - było to leczo z parówkami.
Przysmak zniknął w tempie przyspieszonym, bo puszki były niewielkie, a paróweczki cieniutkie i sporo wody w rzekach upłynęło, zanim mogłam leczo sama zrobić.
Cóż, internetu nie było, podróż, a jeszcze za granicę, to było wydarzenie epokowe, a książki kucharskie, to były niemal białe kruki.
Wreszcie udało się przepis zdobyć, a dostałam go jako przepis "prawdziwie węgierski".
Przepis na leczo jest tak prosty, jak smaczny.
5 cebul, 
5 papryk,
5 pomidorów,
2 - 3 łyżki oleju,
sól, pieprz do smaku.
Reguła jest taka - im większe papryki, tym większe cebule i pomidory. 
Cebulę kroimy w półplasterki, albo w kostkę.
Do garnka, w którym będziemy gotować leczo, wlewamy olej i wsypujemy cebulę
Smażymy, a bardziej powiedziałabym, że dusimy cebulę do zeszklenia - ma być miękka, lekko przezroczysta - nie rumienimy cebuli, zmieniła by smak potrawy.
Do zeszklonej cebuli wsypujemy pokrojoną w paseczki paprykę i dusimy dalej.
Jak zacznie mięknąć, dodajemy pokrojone pomidory.
Dusimy całość, aż pomidory się rozgotują i przyprawiamy solą i pieprzem. 
Dodatek dla mięsożerców - kiełbasa toruńska, zwyczajna, albo parówki - co kto lubi.
Wędlinę dodajemy pod koniec gotowania, do rozgotowanych pomidorów (ja miałam toruńską) - może być w kawałkach, może być w plasterkach. Ja dałam w "koreczkach".
Gotujemy jeszcze z pięć minut. Dobrze jest odstawić leczo na godzinkę przed jedzeniem, żeby się "przegryzło". 
Jeśli ktoś lubi ostre jedzenie, to może dodać papryczkę chilli.
Oczywiście, przepis jest do "nagięcia" i można zamiast pomidorów dodać przecier pomidorowy, a zamiast świeżej papryczki chilli - w proszku.
Ale jak są świeże produkty, to zawsze lepiej smakuje.
W przepisie oryginalnym była papryka zielona.
Pewnie na Węgrzech, skąd leczo pochodzi, zielona papryka jest smaczniejsza i aromatyczniejsza, niż nasza szklarniowa. Ja i moi domownicy wolimy czerwoną wersję. Najlepsza papryka jest teraz dostępna, z pełni sezonu.
Niektórzy dodają do lecza cukinię. Ja też kiedyś spróbowałam, jak najbardziej potrawa jest jadalna, ale nadal robię w wersji "prawdziwie węgierskiej".
A w jednej papryce mieszkała papryczka :)

Pogoda, jak pora roku - przełomowa. Wczoraj słoneczne lato, w nocy burza, a dziś ponura, lejąca strugami deszczu jesień.
Sarny nie mogą się zdecydować - mama jeszcze na rudo, chce jeszcze lato zatrzymać, wie, że ciężkie chwile przed nimi. Córka, jak to młoda panna, wietrzy przygodę, nie zna zimy, szybko zmienia ubranie na szare.


Moje maleńkie misiaczki pracują ostro. Wczoraj w słońcu zbierały co się da z pierwszych rozkwitłych marcinków.

Nie są tu same. Tej modelce (a może to model?)  pozować pięknie się zachciało. Wiadomo, motyl płochy. Uroda i cudze zachwyty bardziej mu w głowie, niż zapasy na zimę :)

Pszczoły pakują co się da do ula - do wiosny i pierwszych kwiatków trzeba się zabezpieczyć.

Poszłam wczoraj zebrać jesienne maliny - dalej owocują, choć susza dała się im we znaki i owoce są malutkie - a tu w moich malinach strzyżyk sobie mieszka :)
Nie jeden raz trafiałam tu na potężne pajęczyny.
Starałam się ich nie uszkadzać. Mimo, że ich było sporo, to nigdy nie widziałam na nich gospodarza. Okazało się, ze gospodarzami tych pajęczyn są duże, kolorowe pająki - strzyżyki, które są bardzo płochliwe i jeśli wyczują intruza, po prostu spadają na ziemię i chowają się gdzieś między grudami ziemi.
A ja poszłam bardzo wcześnie na maliny i pewnie przez spowalniający owady poranny chłód, "upolowałam" tajemniczego pajęczaka. Czyż nie jest piękny?
Dorodny okaz. Jego odwłok ma dwa centymetry długości, dodajcie do tego głowotułów i  nóżki, i... zwiewamy!
Tak w zasadzie, to ja mam, a może miałam arachnofobię. Pewnie wszyscy wiedzą co to jest, jeśli nie, to wyjaśnię - jest to strach przed pająkami.
Ale i tu wyprowadzka na wieś, okazała się "lekiem na całe zło" i coraz mniej boję się tych stworów, które kiedyś przyprawiały mnie o gęsią skórkę i mdłości.
Teraz z tymi mniejszymi mogłabym się zaprzyjaźnić, te większe, omijam jeszcze skrzętnie z daleka. Ale już mogę im się z daleka poprzyglądać.

Coś trzeba zrobić, żeby w tej wilgotnej szarości "domowo" się zrobiło.
Wpakuję jabłka do pieca.