W tym roku, złocistych, dyniowych kul, doczekałam się pięknych i w ilości obfitej.

My się cieszymy i kury się cieszą. My wcinamy zupki, marmoladki, a kury największą frajdę mają z pestek, ale i miąższu skubną z przyjemnością.
Hitem sezonu okazała się marmolada z dyni z imbirem. Nawet się nie spodziewałam, że to taka świetna rzecz!
3 kg obranej dyni,
7 - 8 dag świeżego, obranego imbiru,
1 cytryna,
50 dag cukru.
Rozkrojoną dynię wydrążamy z pestek, obieramy ze skóry i kroimy na kawałki. 

Jeśli ktoś lubi kawałki dyni w marmoladzie, to może sobie nastawić do gotowania takie kawałki, ale ponieważ dynia jest nieco włóknista, to ja przed gotowaniem miksuję ją, na gładką masę. 
Miksuję, razem z dynią, obrany i pokrojony na kawałeczki imbir.



Gotuję tę pulpę około godziny, często mieszając, żeby dobrze zmiękła i zgęstniała, po czym dodaję cukier i otartą skórkę z cytryny, wraz ze z pozbawionym pestek, cytrynowym miąższem. 

Można dodać sam sok.
Gotujemy dalej marmoladę, do uzyskania odpowiadającej nam konsystencji. Ja gotowałam jeszcze około pół godzinki.
Jeśli marmolada ma być przechowywana dłużej, to można ją zapasteryzować.
I już gotowe, nic, tylko kromki smarować i śniadanie wcinać.

Może być i kolacja lub deser, ja jednak od lat zajadam chleb z marmoladą na śniadanie - takie moje widzimisię

Okazało się, że marmolada u wielu smakujących ją, wywołała "efekt wow".

Po drugim doświadczeniu z tą samą marmoladą, muszę dopisać, że różniła się nieco wersja pierwsza od drugiej, mimo, że skład i proporcje były takie same. Skąd różnica? Otóż w wersji pierwszej, eksperymentalnej, użyłam cytryny bio i imbiru z własnej uprawy (tak, tak, z naszego ogródka). W wersji drugiej, z braku własnego imbiru, zastosowałam "sklepowy", okazał się mniej ostry i ze słabszym aromatem. Cytryna w pierwszej wersji była cytryną o nieco porowatej, grubszej skórce, z  intensywnym zapachem. Drugowersjowa cytryna była gładziutka, z cieniutką skóreczką, trochę mało aromatyczna. Oczywiście przełożyło się to na smak marmolady. Nadal jest bardzo dobra, ale jednak jakość składników przekłada się na smak. Następnym razem na pewno zwrócę uwagę na jakość cytryny i dodam nieco więcej imbiru, jeśli będę musiała go kupić.

A'propos uprawy imbiru: gdzieś w internecie mój małżonek trafił na wzmiankę, że jest to możliwe i oczywiście nie omieszkaliśmy spróbować.
Kawałek kupionego w sklepie korzenia imbiru,

po namoczeniu całą noc w wodzie, podzieliłam na kawałki i wetknęłam do małych doniczek, żeby się przekonać, czy cokolwiek zacznie się dziać.

Teraz już wiem, że "się dzieje".

W przyszłym roku muszę się za to zabrać wcześniej, żeby zbiory były lepsze.
Kiełkujące sadzonki przesadziłam do ogródka.
Owszem, imbir wyrósł, ale niewiele go było. Starczyło na zaledwie jedną porcję marmolady i dwie herbaty :) Po prostu za późno trafiłam na informację jak to zrobić i jesień mnie zastała. I chyba muszę nieco głębiej wetknąć sadzonki w ziemię. Ale ponieważ dwie sadzonki imbiru wyglądały bardzo rezolutnie, to wsadziłam je do doniczki w domu - może jeszcze mimo późnej pory, korzeń się rozrośnie.

I oto, co się zdarza, mimo jesienno zimowej aury, w jednej z doniczek:

Ostatnie jabłka spadają z jabłoni. Wszystko jakoś wcześniej dojrzało i wcześniej się kończy w tym roku,
Moje jabłka - renety - są jak dobre, mądre kobiety.
Zabłyśnie niejedno nieprzeciętną urodą, ale nie nachalnie, inne skromniejsze, z naturalnym rumieńcem, nieco szorstkie, ale jak je poznasz, to zakochujesz się w ich zapachu i smaku. Nie potrzebują kosmetyków, żeby zachwycić.
Inaczej, niż te krzyczące ze sklepowych półek, wabiące kolorem, błyskiem nawoskowanej skórki, przepięknej urody, ale jednakowe,  o smaku... bez smaku, niemal bezwonne, a po cichu trujące tym, co urody im dodało.

A dobre jabłko, jest dobre na wszystko. Ma w sobie mnóstwo wartościowych składników - witaminy (C, P, B1, B2, B3, B11, A, E, K, kwas foliowy), minerały (żelazo, cynk, fosfor, wapń, magnez, potas, sód), błonnik. Oczyszcza organizm, chroni jelita, serce, walczy z cholesterolem. Kalorii ma niewiele - w 100 gramach jest około 50 kcal.
Najlepiej je zjeść na świeżo, ale można je ugotować, lub upiec,  jeśli ktoś jest na diecie i nie może jeść surowych.

Bardzo lubimy marmoladę z jabłek.
Czasem piekę z nią zimowe szarlotki, robię z nią ryż, albo makaron na obiad, a czasem wieczorem, przed telewizorem, wyjadam ją łyżeczką prosto ze słoiczka - doskonale zastępuje słodycze.
Kto raz robił marmoladę z jabłek, ten na zawsze zapamięta.
Przepis podstawowy:
Dowolną ilość jabłek umyć, obrać, pokroić na ćwiartki.
Wyciąć gniazda nasienne. 
Włożyć do odpowiednio dużego garnka i gotować, aż się rozpadną i odparują do odpowiadającej nam konsystencji.

Pilnujemy, żeby się nie przypaliły - im mniej soczyste, tym bardziej lubią się "chwytać" dna.
Włożyć gorącą marmoladę do słoików, zakręcić, schować na zimę :) 
I uwaga! Marmolada lubi "strzelać" w czasie gotowania i można się mocno poparzyć, więc mieszajcie ostrożnie. Ja ubieram rękawicę i osłaniam się pokrywką, bo czasem pryska wysoko!

O tym, że słoiki muszą być bardzo czyste, wyparzone, przepłukane octem, albo spirytusem, na pewno nie muszę nikomu przypominać.
Kto chce, może marmoladę dosłodzić do smaku, ja tego nie robię. Zauważcie, że im dłużej jabłka smażymy, tym są słodsze.

Wariacja 1:
Dzięki temu, że moje jabłka chemii nie zaznały, zdecydowałam się zrobić marmoladę z nieobieranych jabłek. W końcu tuż pod skórką znajduje się największe zgromadzenie witamin i mikroelementów. Niestety, w jabłkach uprawianych "przemysłowo", witaminy spod skórki wyparły środki owadobójcze, konserwanty i cała sadownicza chemia, dlatego lepiej je nie tylko dobrze umyć, ale i dość grubo obrać.
Z  jabłek wycięłam tylko gniazda nasienne i zmiksowałam je. 
Dopiero po zmiksowaniu gotowałam. Skórki w ogóle w marmoladzie się nie zauważa.
Wariacja 2:
Żeby nie było monotonnie, do jednej porcji marmolady dodałam nieco orientalnego smaku i aromatu, co zdecydowanie podniosło jej atrakcyjność.
8 kg jabłek
15 g cynamonu  (= 4 płaskie łyżeczki = 1 opakowanie),
50 goździków.
Jabłka zmiksowałam, dodałam goździki i cynamon, smażyłam około godziny, może trochę dłużej.
Zapachniało tak, że zrobiło się troszkę świątecznie.
Zapakowałam oczywiście marmoladę w słoiki. 
W tym roku marmolad zrobiłam sporo, więc na wszelki wypadek wszystkie zapasteryzowałam, żeby miały szansę dłużej przetrwać.
Mam nadzieję, że nie zjemy wszystkiego przez zimę i upiekę znowu szarlotkę z okazji powrotu słowika :)

Wreszcie, po kilku długich, ciemnych, deszczowych dniach, rankiem obudziło mnie słońce.
Całe szczęście, bo jeszcze dzień, dwa i znowu sąsiadka rzeka odwiedziłaby nasze pole, niszcząc świeżo wzeszłą kukurydzę, ukradłaby skiełkowane nasiona dyni i cukinii, a tak, grzecznie wróciła do stałego poziomu i wdzięcznie szeleści z cicha, kojąc duszę.
Może sałaty i inne zielonki zaczną normalnie rosnąć, bo na razie widać, jak niebożątka skulone, niechętne do wzrastania, przycupnęły smutne na grządkach.
Róża, też zmęczona deszczem, ożywa.
Udało mi się zebrać 20 dag płatków róży i wpadło mi do głowy, że usmażę ją w syropie. Jeszcze nigdy tego nie robiłam. Ale myślenie nie boli i tak oto powstał mój nowy przepis na smażoną różę :)
Proporcja jest bardzo przyjazna dla pamięci - ile płatków róży, tyle cukru i tyle samo wody.
Ja dziś miałam równe 20 dag płatków, więc w garnku zagotowałam 200 ml wody. Do wrzątku wsypałam 20 dag cukru. Jak cukier się rozpuścił, zaczęłam wrzucać płatki, do wyczerpania zapasów. Gotowanie trwało ponad trzy godziny. Z zakamarków pamięci wydobyłam informację, że różę smaży się, aż płatki będą przezroczyste.
Zastanawiam się nad wykorzystaniem tej smażonej konfitury w mojej kuchni i powiem Wam, że pomysłów mam kilka.
Ze względu na konsystencję, nie nadaje się do nadziewania ciastek, czy pączków samą nią, ale już wymieszana z jakąś twardą marmoladą i owszem. Poza tym, już widzę się siedzącą na werandzie z miseczką lodów śmietankowych, polanych różanym syropem z płatkami, ewentualnie jakieś gofry z bitą śmietaną i polane łyżką syropu, a może kromeczka złotego biszkopta skropiona kilkoma kroplami? Hmm... muszę to sprawdzić!
Jedno zastosowanie już sprawdziłam, dodałam dużą łyżkę syropu z płatkami do herbaty - rewelacja!