Czasem lubię sięgnąć do przepisów innych narodowości.
Zauważyłam, że pierogi są obecne niemal na całym świecie. Czasem zmienia sie coś w cieście, czasem w farszu, ale zawsze to bliskie naszemu sercu i podniebieniu - pierogi.
Tym razem utknęłam na kibinach.
Kibiny to turecko litewskie, pieczone pierogi z kruchego ciasta, nadziewane mięsem. W tureckim oryginale pewnie są nadziane baraniną lub jagnięciną. Ja zrobiłam wersję bardziej naszą - z wieprzowiną.


Farsz jest prościutki:
60 - 70 dag mielonego mięsa wieprzowego (karkówka lub łopatka),
2 cebule,
1 łyżeczka słodkiej czerwonej papryki w proszku,
płaska łyżeczka soli, 
pieprz lub chili do smaku,
masło, olej lub smalec do smażenia cebuli.
Cebule obieramy i kroimy w drobną kostkę,



podsmażamy na złoty kolor na tłuszczu.
Dodajemy cebulę do mięsa i łączymy z przyprawami.
Wyrabiamy na gładką masę.



Ciasto na kibiny:
25 dag masła,
50 dag mąki pszennej,
1 jajko,
200 ml śmietany kwaśnej,
1/2 łyżeczki soli.
Mąkę, jak w każdym przypadku ciasta kruchego, siekamy z tłuszczem.



Dodajemy jajko, śmietanę i sól. 
Zarabiamy gładkie ciasto, wałkujemy na około pół centymetrową grubość i wykrawamy miseczką dość duże krążki.



Na każdy krążek dajemy sporą łyżkę farszu i zlepiamy pierogi.



Możemy posmarować brzeg ciastowego krążka jajkiem, żeby się dokładnie skleił pieróg, ale ciasto jest na tyle miękkie i elastyczne, że powinno i bez tego dobrze się trzymać.



Na pewno zostanie nam jajka, którym smarowaliśmy brzegi do sklejania, więc możemy pomalować sklejone pierogi, żeby dodać im nieco urody.
Żeby pierogi nie popękały w pieczeniu, zrobiłam w każdym, szpadką do szaszłyków, po trzy dziurki.



Pierogów wyszło mi z tej porcji 16 sztuk. No, ale ta liczba zależ,y przede wszystkim, od wielkości miseczki, którą wykrawamy krążki. 
Pieczemy pierogi w dobrze nagrzanym piekarniku - około 200 stopni C, przez jakieś pół godziny - do zrumienienia.




Myślę, że to danie będzie się często pojawiało na naszym stole :)


..............................................................
Poza tym, czasu (jak widać to wyraźnie po rzadkiej mojej obecności na blogu) mało i mało. Ale coś tam się dzieje.
Właśnie zamieszkały (na razie na okiennym parapecie obok młodego geranium, ale już niedługo pójdą mieszkać na werandę) nowe roślinki. Werbeny - cytrynowa i miętowa, a z nimi jiaogulan - chińskie ziele życia.


Mam nadzieję, ze polubią swój nowy dom i będą ładnie rosły.

Jak na zewnątrz robi się zimno, jest mniej pracy w ogrodzie, sadzie i obejściu, to rodzina się cieszy, bo w kuchni zaczynają się pojawiać potrawy, na które w lecie brakuje czasu.
Pierogi to bardzo lubiane danie, najczęściej obiadowe, ale kto nie lubi na kolację wsunąć porcyjki pierogów z jakimś pikantnym nadzieniem, opieczonych na maśle, lub słonince na złotobrązowy kolor, chrupiących, pachnących, mmm...
Polskie pierogi, na równi z klasycznym schabowym i bigosem, podbijają serca wielu cudzoziemców.
Skoro kiszonej kapusty u nas dostatek, to oczywiście zrobię pierogi z kapustą.
Farsz :
kilogram kapusty kiszonej,
kilogram kapusty świeżej,
4 cebule,
olej do smażenia cebuli,
sól, pieprz do smaku.
Cebule obrać, pokroić w kostkę lub paseczki i usmażyć na oleju na złoty kolor. 
Kapusty z cebulą, solą i pieprzem zmiksować lub zmielić w maszynce do mięsa, ewentualnie, jak ktoś lubi grubszy farsz, to wystarczy kapusty posiekać nożem i połączyć z resztą składników.
Ciasto na pierogi podawałam już wcześniej, ale nie musi być "moje", może być takie, jakie zwykle robicie sami. 
Nigdy nie wiem, ile mam przygotować ciasta. Dlatego, jak wyjdzie mi go za dużo, to resztę przerabiam na makaron, albo łazanki. Jak wyjdzie za mało, to zamrażam farsz na "kiedyś", albo robię kilka naleśników. Zależy jak z czasem i ochotą do pracy.
Najczęściej ciasto na pierogi rozwałkowujemy cienko i albo kroimy na kwadraty, albo wycinamy szklanką kółeczka i sklejamy pierogi. 
Ja podam Wam jeszcze jeden sposób. Bardzo przydatny, zwłaszcza dla osób, które nie mogą zbytnio wysilać kręgosłupa przy wałkowaniu ciasta.
Z pierogowego ciasta robię wałki i kroję na kawałki, podobnie, jak na kopytka. W rękach szybciutko formuję z "kopytek" coś przypominające nieco kulkę i małym wałeczkiem rozwałkowuję cienko pojedyncze placuszki, 
z których formuję pierogi. 
Tak w formie ciekawostki, powiem Wam, że moja mama, dawno, dawno temu, nie miała malutkiego wałeczka i wałkowała pojedyncze pierogi... szklaną butelką z wody mineralnej.
I jak wszystkie inne pierogi - gotujemy je wrzucając do dużej ilości osolonej, wrzącej wody, przez jedną, dwie minuty od zagotowania - zależy od grubości rozwałkowanego ciasta.  
Do pierogów z kapustą, bardzo pasują skwarki ze słoniny, lub boczku.
Można je również polać samym stopionym masłem, albo podsmażoną cebulką.
Jeśli lubimy dania bardzo kwaśne, możemy zmodernizować przepis i zrobić farsz z samej kiszonej kapusty. Ja wolę łagodnie kwaśne, dlatego tonuję ich smak kapustą świeżą. A wczesnym latem, kiedy dostępna jest młoda kapusta, polecam, przygotowane w podobny sposób, pierogi z samej świeżej, młodej kapusty. Są doskonałe.