Przed Świętami, nie tylko w  kuchni jest mnóstwo roboty.
Pamiętam, że przedświąteczne sprzątanie, pieczenie i gotowanie zajmowało kilka dni.
Sos tatarski, to była sztuka zrobić, bo im drobniej pokrojony, tym był lepszy i dawał świadectwo doskonałości gospodyni.
Dziś, w dobie mikserów, blenderów i wszelakich robotów kuchennych, sos tatarski jest jednym z najszybszych sosów, a zarazem nadal jednym z najbardziej pożądanych na świątecznym stole. Dosłownie w kilka minut można mieć doskonały, kwaskowy sos, który ozdobi i dosmaczy każdą wędlinę.
Wiem, wiem, jeszcze szybciej można wypakować do salaterki sos ze słoiczka, ale uwierzcie mi, taki zrobiony w domu, to jednak ma znacznie lepszy smak i klasę. A jaki jest dobry, niech świadczy fakt, że moi domownicy zajadają go łyżkami.
Duży słoik pieczarek marynowanych,
4 jajka ugotowane na twardo,
4 duże ogórki kiszone,
słoik ulubionego majonezu (około 350 ml),
pęczek koperku,
pęczek natki pietruszki,
sól, pieprz do smaku.
Pieczarki osączyć z zalewy.
Podobnie ogórki.
Kto chce mieć sos ostrzejszy, może użyć korniszonów. Ogórki kroimy na kilka kawałków.
Koperek i natkę pietruszki umyć i drobno posiekać. Nie każdy mikser zmiksuje całą zieleninę tak drobno, jakbyśmy chcieli. Mogą zostać większe kawałki.
Jajka obrać ze skorupek i przekroić na połówki lub ćwiartki.
Wszystkie składniki miksujemy z majonezem. 
Jeśli majonez jest zbyt łagodny, możemy dodać pieprzu i w miarę potrzeby dosalamy do smaku. Najpierw spróbujmy jednak sosu przed przyprawianiem, bo często, jeśli ogórki, pieczarki i majonez są dobrze doprawione, to sos nie wymaga żadnych dodatków. Kto chce, żeby sos był "lżejszy", odchudzony, może majonez wymieszać 1:1 z jogurtem naturalnym, lub śmietaną.
Teraz to już tylko do miseczki, salaterki, czy sosjerki i... smacznego!

Przetwory, przetwory... kto po nie nie lubi sięgnąć w zimowym czasie?
Choć niektóre z nich, do zimy czasem nie dotrwają :) No, ale na "zwierzęcy głód" nie ma rady :D
Jeśli robicie przeciery pomidorowe, to może skusicie się na zrobienie domowego ketchupu?
Nie robiłam ketchupu kilka lat i naszło mnie nagle, i to na taki konkretnie ostry.
A skoro większość produktów mieszka w ogródku, to czemu nie?
Żeby zrobić przecier, miksuję pomidory i nastawiam w garnku do odparowania połowy objętości.  
Z różnych pomidorów, różnie wygotowuje się przecier. Z moich bawolich serc, z dodatkiem pomidorków koktajlowych, jest to, jak dla mnie, odpowiednia gęstość i moc przecieru.
Ketchup powinien być jednak nieco gęściejszy, ale to już każdy musi ocenić "na oko", co mu odpowiada.
Jak już przecier odparuje, można odlać odpowiednią jego ilość do innego garnka i dosmaczyć na ketchup.
1 kg przecieru pomidorowego,
1 cebula,
1 papryczka chilli z pestkami,
2 płaskie łyżeczki soli,
125 ml (1/2 szklanki) cukru,
50 ml octu 10%,
1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku,
1 łyżeczka pieprzu,
3 łyżki oliwy z oliwek lub oleju.
Do przecieru pomidorowego dodać zeszkloną na oleju cebulę i pokrojoną na kawałki papryczkę chilli. 

Gotujemy jakieś pół godzinki i dokładnie miksujemy.
Dodajemy cukier, ocet i resztę przypraw. Jeśli konsystencja nam już odpowiada, to dokładnie mieszamy i zagotowujemy.
Ketchup pakujemy do słoiczków,  które pasteryzujemy 10 - 15 minut w gorącej wodzie lub na sucho, w piekarniku w temperaturze 200 - 220 stopni C.
Jeśli ketchup jeszcze jest nieco za rzadki, to gotujemy dotąd, aż konsystencja będzie dla nas odpowiednia i dopiero wtedy zamykamy w słoiczkach.
Oczywiście, jeśli nie damy papryczki chilli, otrzymujemy bardzo smaczny ketchup łagodny.
Ilość chilli i pieprzu możemy regulować, w zależności od smaku -  mój ketchup z tego przepisu, w takich proporcjach, niektórzy próbujący określili, jako bardzo ostry - takie trochę dla równowagi nieba - "piekło w gębie".
**********************************************
Chodziłam do uli cały sezon, doglądałam pszczół, jak umiałam Siałam kwiatki i różne chwasty, żeby ucieszyć moje latające "misie".
No, i odwdzięczyły się.
Nadszedł czas miodobrania.
Przyjechała pożyczona miodarka...
...i polał się miód :)
Nalało się go prawie 18 litrów!
A jaki dobry!
Najsmaczniejszy prosto z kawałków plastra.
Zjadłam odrobinę i już nie pamiętałam, jak na słońcu się prażyłam w pszczelarskim ubraniu, w kapeluszu z siatką, jak pot lał się ze mnie strumieniem. Miał rację mój nauczyciel pszczelarstwa. Kto nie pracował przy ulu, ten nigdy nie uwierzy, ile wysiłku i  i wylanego potu kosztuje słoik miodu. Oj, tak, to ta mniej przyjemna część gospodarki pasiecznej. Gdyby nie to, to mogłabym uznać, że grzebanie w ulach jest jedną z najprzyjemniejszych prac, jakie znam.
Mój wysiłek, to i tak pryszcz. Co  powiedziałyby pszczoły? W końcu to one zbierały i przetwarzały nektar.
Tak się zastanawiam - czy pszczoły mnie obdarowały, czy zwyczajnie je okradłam?
No, ale nie dajmy się zwariować.
Idzie jesień, we wrześniu trzeba będzie pszczoły dokarmiać na zimowlę. Na pewno zadbam, żeby im niczego nie brakowało.

Kalendarz się odchudził już o połowę. Trudno dni dogonić.
Między obowiązkami, upałem, wiatrem i zawirowaniami zdrowotnymi, ciężko znaleźć minutkę na blogowanie, a czasem i na gotowanie.
Ale i mimo spadku weny kulinarnej, czasem można doznać olśnienia i poprawić koloryt i smak codzienności.
Zamiast szukać wyszukanej egzotyki, wystarczy wejść do wiejskiego ogródka, zerwać kilka kwiatków nasturcji i ożywić zieloną sałatę.
Nawet przepisu nie trzeba. Do "swojej" sałaty trzeba dorzucić kilka kolorowych kwiatków, które są w smaku leciutko pikantne i pasują do wielu dań, a na pewno ozdobią każdy talerz.
Moja najprostsza obiadowa sałata, która najczęściej jest dodatkiem do wszelkich dań obiadowych, to:
kilka liści zielonej sałaty, 
mały kubek śmietany,
ile śmietany, tyle jogurtu naturalnego,
pół łyżeczki cukru,
łyżeczka soku z cytryny,
sól do smaku.
Do dzisiejszej dorzuciłam jeszcze kilka kwiatów nasturcji.
Śmietanę mieszam z jogurtem, cukrem, sokiem z cytryny i solą.
Sałatę umytą i poszarpaną na małe kawałeczki podaję w dużej misce. 
W mniejszej miseczce - opłukane i osuszone kwiatki nasturcji.
Każdy na talerz bierze ile chce sałaty, nasturcji i polewa sosem śmietanowym w ilości mu odpowiadającej - wszystko wcześniej wymieszane razem, po prostu nie wygląda, klapie, traci puszystość i objętość.
Sos  jogurtem jest "odchudzony", a że smakuje wybornie, to i jest ochota, żeby suto polać.
Jeszcze tylko plasterek duszonej karkówki, ziemniaki młode, posypane posiekaną, zieloną cebulką
i w deszczowy, letni dzień, obiad uśmiecha się do nas słonecznie.
Dawniej nasturcja była tylko ogniście pomarańczowa, teraz można zasiać mieszankę kolorów.


Nasturcję można wykorzystać i w innych sałatach. Równie dobrze sprawdzi się, jako ozdobnik ciast, deserów, a nawet letnich drinków i z powodzeniem do kanapki z wędliną możemy ją wsadzić..
A i dla zdrowia nie jest obojętna.
Pomoże przy niedoborach soków trawiennych (żołądek, woreczek żółciowy, trzustka) i przy stanach zapalnych, zakażeniach przewodu pokarmowego, choć osoby z chorobą wrzodową powinni jej unikać.
Bardzo wskazana przy przeziębieniach z gorączką, anginach. przy kaszlu, w tym także alergicznym. Nawet przy osłabieniu i wyczerpaniu nerwowym zielarze polecają kwiaty (i młode listki) nasturcji.
Na skórę można stosować napary z nasturcji i tu wiele może zdziałać.
Polecana jest przy trądziku, stanach zapalnych, świądzie skóry, wszelkich wypryskach i stanach zapalnych błon śluzowych. Można też nią płukać gardło przy anginie.
Wiem, że można zrobić nalewkę z kwiatów nasturcji i stosować ją w rozcieńczeniach na różne skórne dolegliwości, ale nie robiłam jeszcze nalewki - pierwszy raz posiałam nasturcję w tym roku i jestem w fazie eksperymentów.