Już biało za oknem, zaczynam tęsknić za zielenią. I doszłam do wniosku, że trzeba sobie tę zieleń stworzyć i... zjeść.
Przepis na Leśny Mech już tu gościł i to nie raz, ale wiem, że nie każdy ma czas, a czasem i chęci brakuje, żeby w blogu "grzebać", więc przypomnę. Tym razem ciasto pieczemy na blaszce dość dużej, więc zwiększyłam proporcję do 40 dag szpinaku:
Ciasto:
40 dag szpinaku mrożonego,
4 jajka, 
1  szklanka cukru,
1  szklanka oleju,
2 szklanki mąki krupczatki, 
2 łyżeczki proszku do pieczenia,
1 łyżeczka cukru waniliowego.
Dodatkowo: 3 opakowania różnokolorowych galaretek - w moim przypadku były to: agrestowa, wiśniowa i pomarańczowa. Dopiero po zrobieniu stwierdziłam, że mogłam zamiast agrestowej zrobić jagodową, albo cytrynową, ale i tak zielone na zielonym ładnie wyglądało :).
Galaretki przygotowujemy według przepisów na opakowaniu, redukując ilość wody o połowę, a nawet można o dwie trzecie. 
Zastygnięte galaretki kroimy w drobną kostkę.
Szpinak rozmrozić, dokładnie osączyć z  wody, zmiksować.
Jajka zmiksować z cukrem i cukrem waniliowym na puszystą, gęstą i jasną masę. Wlewać pomału olej, dalej miksując. Mąkę i proszek do pieczenia dodać do masy jajecznej, zmiksować. Na koniec dodać szpinak i dokładnie wymieszać. 
Upiec ciasto,
a po ostygnięciu przekroić na dwa blaty. 
Z doświadczenia doradzam, żeby z wierzchu skroić mniej, niż połowę ciasta. Wystarczy 1/3, a nawet 1/4 wysokości placka.
Skrojoną z wierzchu część (tę mniejszą), rozkruszamy na drobne kawałeczki.
Masa - tym razem - ananasowa:
1 puszka ananasów,
2 łyżki maki pszennej,
2 łyżki mąki ziemniaczanej,
2 żółtka,
2 łyżki cukru,
1 kostka masła.
Ananasy osączamy z zalewy i kroimy w drobną kostkę
Zalewę ananasową uzupełniamy wodą do objętości pół litra. Część zagotowujemy z cukrem, w drugiej części mieszamy mąki i żółtka, wlewamy na wrzący syrop. Gotujemy budyń.
Po ostudzeniu, rozcieramy budyń z kostką masła na puszystą masę i dodajemy pokrojone ananasy.
Masę wykładamy na zielony blat.
Przysypujemy zielonymi okruchami.
Ozdabiamy kawałeczkami kolorowych galaretek.
Wiecie co, to może być całkiem sympatyczny placek na Święta!

Było kilka słonecznych dni i bach! Znowu chmury się wyciągają.
Ale podpatrzyłam krążący w internecie sposób, jak sobie zrobić słońce - najczęściej używana nazwa, to "Słońce Peru", choć bardziej pasuje mi tu nazwa Stokrotka.
Pomysł wykonania podpatrzony, ale zrobiłam według swoich przepisów i pomysłu. Na wszystkich oba wypieki zrobiły ogromne wrażenie i wyglądem i smakiem.
Słońce pikantne:
Przepis na ciasto, to oczywiście, niezawodny przepis na pszenne bułki:
250 ml wody,
4 dag drożdży,
1 plaska łyżeczka cukru,
2 łyżki oleju,
50 dag mąki,
płaska łyżeczka soli.
Zarabiamy ciasto drożdżowe, według własnego, sprawdzonego sposobu, lub szukamy na blogu (gdzieś na samym początku) przepisu na pszenne bułki i tak sprawdzamy, jak to zrobić.
Kto ma duży piekarnik i w nim miejsce na dużą blachę, może zrobić z tej porcji ciasta jedno, duże słońce. Kto tak jak ja, ma miejsce w piekarniku na blaszkę nieco mniejszą (szerokość 28 cm), robi dwa słońca. Opiszę tak, jak robiłam to dziś.
Ciasto dzielimy na cztery części. 
Rozwałkowujemy na cienkie placki.
Na jeden placek nakładamy cienko farsz. 
Przykrywamy drugim plackiem. Sklejamy brzeg dociskając palcami.
Dobieramy sobie coś okrągłego, żeby zaznaczyć środek słońca. Może to być spodeczek, szklanka, w moim przypadku jest to takie śmieszne sitko.
Nacinamy promieniście ciasto z farszem, tak, jak to widać na zdjęciu. Promyków ma być 32. Najlepiej robi się to na papierze do pieczenia, bo wtedy możemy swobodnie manewrować i ciastem, i nożem.
Po nacięciu, każdy promyk słońca przekręcamy na bok. Najlepiej to wychodzi przy pomocy cienkiego noża.
Smarujemy słońce rozmąconym jajkiem - wtedy w pieczeniu pięknie się wyrumieni.
Zostawiamy około pół godziny, do wyrośnięcia.
Pieczemy jak pizzę, w gorącym piekarniku - 200 - 220 stopni, aż się zrumieni.
Farsz zrobiłam dziś najprostszy:
30 dag mielonego mięsa,
1 cebula,
2 łyżki przecieru pomidorowego,
przyprawy - sól, pieprz, papryka słodka, chili - do smaku
2 łyżki oleju do smażenia.
Pokroić drobno cebulę i lekko zrumienić na oleju.
Dodać mielone mięso, podsmażyć kilka minut.
Dodać przecier pomidorowy i przyprawy, dusić około dwudziestu minut. Jeśli mamy przecier własny, który jest rzadszy niż ze sklepu, to dusimy czasem dłużej, żeby odparował. Farsz nie może być zbyt mokry. Ostudzić.
Pamiętajmy, że farszu jest stosunkowo niewiele, więc musimy go mocno przyprawić, żeby nadał potrawie wyrazisty smak.
****************
Żeby nie było nudno, można zrobić słońce z makiem, na słodko.
Ciasto, jak na drożdżówki:
250 ml mleka,
4 dag drożdży,
3 łyżki cukru,
3 łyżki oleju,
2 żółtka,
50 dag mąki pszennej.
Mak - najlepiej przygotować dzień wcześniej. Z tej proporcji wyszło mi nieco za dużo masy makowej. Spokojnie starczyło by z 15 dag maku.
25 dag maku,
25 dag cukru (może być mniej),
1 duża łyżka miodu,
5 dag masła,
rodzynki, orzechy, inne bakalie - dowolnie.
Mak zalewamy wodą i gotujemy dotąd, aż będzie się rozcierał w palcach. 
Osączamy dobrze mak na sitku. 
Mak mielimy dwukrotnie, lub miksujemy blenderem.
Dodajemy resztę składników i ucieramy lub miksujemy na jednolitą masę. Dodajemy bakalie, jeśli oczywiście mamy na to ochotę.
Ja dziś dodałam garść posiekanych orzechów i garść rodzynek namoczonych w wodzie z rumem. 

Jasna sprawa, że należy je dobrze osączyć przed dodaniem do maku.
Słodkie słońca robimy dokładnie tak samo, jak pikantne.
Najlepszy efekt wizualny osiągamy dając cieniutko nadzienia. Wtedy łatwiej obrócić promyki i nic się ze środka nie wysypuje. Ale wiadomo, że czasem tego nadzienia chciało by się wsadzić więcej, więc nacinamy promienie słońca tak, żeby było ich szesnaście. Wychodzi nam wtedy piękna stokrotka.
Pieczemy w 180 - 200 stopniach C, aż się ładnie zarumieni.
Po lewej stronie widać, że w przypadku zbyt dużej ilości farszu, dzielenie na 32 promyki, niestety wychodzi niefajnie.
Za to szesnasto promykowe słoneczko jest świetne.
Teraz już tylko odłamywać promyki i delektować się pysznościami :)

Typowo jesienny placek. Może być ze świeżymi, albo z mrożonymi śliwkami. W sam raz na wietrzny, jesienny wieczór.
Za moich młodszych czasów, ten placek nazywałby się kruche ciasto lub kruchy placek ze śliwkami i kruszonką.
Teraz nazywa się tarta ze śliwkami i kruszonką.
Zauważyłam, że kuchenne nazewnictwo też jest "modne" i zmienia się z trendami i pokoleniami, a my, Polacy, chętnie przywłaszczamy sobie modne nowinki.
Czy to dobrze? Nie wiem.
Może skoro świat stał się bardziej "ogólno dostępny", to nazewnictwo się ujednolica, łatwiej za granicą odnaleźć na karcie dań coś, co lubimy.
Taką mam nadzieję.
Ale obawiam się, że powód jest inny. Albo chcemy, żeby danie wydało się przez z cudzoziemska brzmiącą nazwę bardziej interesujące, albo, co jest znacznie gorsze, wstydzimy się polskiego języka.
Trochę mi smutno, bo nasz język, mimo, że "szeleści", jest bogaty i piękny. A używanie makaronizmów, troszkę pachnie mi powrotem do szesnastego wieku, kiedy szlachta, wtrącając francuskie (i nie tylko) słówka, leczyła swoje zaściankowe kompleksy.
Niestety, makaronizmy są już tak powszechne, że i ja zmuszona jestem używać tych obcych nazw, choć nie wzbudza to mojego zachwytu.
Wiem jednak, że jakbym tego placka nie nazwała, smakować będzie identycznie dobrze.
Ciasto:
 2 szklanki mąki,
1/2 kostki masła lub margaryny (12,5 dag),
1 żółtko,
1/8 szklanki (60 ml) śmietany,
1 łyżeczka proszku do pieczenia. 
Zarobić ciasto, rozwałkować, wyłożyć ciastem blaszkę.
Nakłuć ciasto widelcem.
Na cieście ułożyć połówki śliwek - mniej lub bardziej gęsto, jak lubimy.
Kruszonka:
1 szklanka mąki pszennej,
1/2 szklanki cukru,
10 dag masła lub margaryny.
Zagnieść w miseczce składniki kruszonki. 
Ciasto na kruszonkę ma być lekko kleiste, ale łatwo się kruszyć.
Posypujemy kruszonką śliwki.
Spód ma być zrumieniony, kruchy, a kruszonka blada.

Jeszcze u nas przewaga zieleni nad jesiennymi barwami, ale chłód daje znać, że jesień już rozpanoszyła się na dobre. Trzeba ją sobie nieco umilić.
Lubię ucierane placki. Dziś naszło mnie na taki prościutki, ale bardzo smaczny. Z jabłkami (bo sezon na nie) i z malinową nutką. I jeszcze, żeby szybko było, bo trzeba dary jesieni z pola zbierać.
A jako, że przepis jest na niezbyt dużą porcję, to upiekłam dwa.
Na jeden ucierany placek potrzebujemy:
10 dag masła,
1/2 szklanki cukru,
2 jajka,
20 dag mąki,
5 łyżek mleka,
1 łyżeczkę proszku do pieczenia,
kilka jabłek,
1 - 2 łyżki dżemu morelowego lub z czerwonej porzeczki, lub sok malinowy.
Masło ucieramy z cukrem, ucierając, lub jeszcze lepiej miksując, dodajemy kolejno - jajka, mleko, mąkę z proszkiem do pieczenia. Ucieramy ciasto na gładką masę, konsystencji gęstej śmietany i wylewamy na tortownicę.
Jabłka obieramy, kroimy na ćwiartki, wycinamy gniazda nasienne.
Każdą ćwiartkę gęsto nacinamy nożem i kładziemy na ciasto. 
Jabłek możemy ułożyć mniej lub więcej, w zależności od upodobania.

Pieczemy w piecyku nagrzanym do 180 - 200 stopni C, aż się ciasto zrumieni - każdy swój piekarnik zna :)
Wierzch ciasta, zaraz po wyjęciu z piekarnika, malujemy cieniutko morelowym lub porzeczkowym dżemem. Jeśli dżem jest za gęsty, to możemy rozetrzeć go z odrobiną wody, żeby miał odpowiednią konsystencję.
Dodaje to ciastu i smaku, i urody.

Ja dziś pomalowałam moje ciasto sokiem malinowym, który sama zrobiłam - jest prawie tak gęsty, jak galaretka.
Oj, coś mi się zdaje, że szybko znikną :)

Kartkuję przepisowy zeszyt i czuję wszystkie zapachy, i smaczki, które unoszą się z każdego przepisu.
Nie sposób się nie uśmiechnąć.
I mimo, że w Starych Zeszytach nie ma zdjęć, ani kolorowych obrazków, to często wyobraźnia podsuwa mi nie tylko wspominki smakowe, ale i wspomnienia osób, z którymi związały mnie właśnie przepisy.
Pewnie każdy, kto ma zeszyt po babci, mamie, a może i swój własny, ma przepisy, które nie mają żadnych ogólnie znanych nazw typu Murzynek, Fale Dunaju, tylko jest zatytułowany imieniem, nazwiskiem, pseudonimem kogoś znajomego. I są to sprawdzone, najlepsze przepisy, jakie mamy zakamuflowane w zeszytach.
Dziś z kartek zeszytu puściła do mnie oko Pani Danusia, więc przyszedł czas na kremówkę i będzie to "Kremówka od Pani Danusi".
Pani Danusia (nie mylić z Danusią ;), to znajoma sprzed bardzo wielu lat, bardzo zapracowana osoba, która mimo nawału zajęć zawodowych, wspaniale prowadziła domową kuchnię. Jej zasadą było: "Ma być szybciej niż szybko i smaczniej, niż u sąsiadki". I wychodziło jej to genialnie.
Pewnie dziś Pani Danusia by mnie nie poznała na ulicy, ale ja poznałabym ją na pewno i chętnie, raz jeszcze, podziękowałabym jej za ten przepis, który pochodzi z czasów, kiedy kostka masła ważyła 25 dag.
Żałuję, że nie mam więcej przepisów od niej, ale jak się jest młodym, płochym i szybkim, to się pewne rzeczy odkłada na później, a później, to "Panie Danusie" gdzieś rozwiewają się między codziennością i tylko Stary Zeszyt czasem przypomni o nich.
Ciasto:
2 szklanki mąki,
25 dag (w przepisie od Pani Danusi - kostka) zamrożonego masła lub margaryny,
pół szklanki śmietany.
Mąkę wykładamy na stolnicę, ucieramy do niej, na tarce jarzynowej, zamrożone masło (lub margarynę). 
Dodajemy śmietanę i zarabiamy ciasto.
Ciasto dzielimy na dwie części i rozwałkowujemy cieniutko, na dwa jednakowe prostokąty, wielkości blaszek, jakie posiadamy.
Blaty nakłuwamy widelcem, żeby nie "spuchły" podczas pieczenia.
Pieczemy blaty, na złoty kolor w temperaturze około 200 stopni C. W zależności od piekarnika, od 10 - 20 minut.

Krem:
1 litr mleka,
szklanka cukru z wanilią,
3 żółtka,
szklanka mąki pszennej, 
łyżka maki ziemniaczanej,
1 czubata łyżka masła.
Jeśli nie mamy cukru z wanilią, możemy dodać cukier waniliowy.
Odlewamy przynajmniej szklankę mleka i mieszamy dokładnie w nim mąki i żółtka. 
Resztę mleka zagotowujemy z cukrem i masłem. 
Na wrzątek wlewamy rozmieszane w mleku mąki i gotujemy budyń.
Gorący wylewamy na jeden z blatów, rozprowadzamy równomiernie na nim krem i przykrywamy drugim blatem.
Nie bójcie się, krem sprawia wrażenie, że będzie się rozlewał, ale o dziwo, jest bardzo łatwy do ujarzmienia.
Dla poprawienia jej urody, dyskretnie opruszamy wierzch kremówki cukrem pudrem.
No, muszę Wam powiedzieć, że czasem ta kremówka nie zdąży ostygnąć, a już jej nie ma!