***********************************************************************
Na świątecznym stole, powinno znaleźć się jakieś świąteczne ciasto. Pani Ambasadorowa, to bardzo dobry pomysł. Bardzo smaczna, elegancka i "dobrze się w brzuszku układa", czyli można jej zjeść z przyjemnością całkiem spory kawałek.
Pomysł na to fantastyczne ciasto zaczerpnęłam z internetu, ale pewne rzeczy zrobiłam po swojemu. Na przykład ciasto biszkoptowe. Zawsze robię to, które mam sprawdzone smakowo i pod względem pewności, że wyjdzie.
Biszkopt
6 jajek,
1 szklanka cukru (może być z wanilią),
3 łyżki wody,
3/4 szklanki mąki krupczatki,
3/4 szklanki maki ziemniaczanej,
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia,
Masa
1 litr mleka,
2 opakowania budyniu waniliowego,
2 łyżki mąki ziemniaczanej,
2 łyżki mąki pszennej,
3 żółtka,
1 opakowanie cukru waniliowego,
3 łyżki cukru kryształu,
40 dag masła,
1 puszka brzoskwiń w syropie,
2 łyżki kakao,
5 dag miękkich rodzynek,
1 tabliczka mlecznej czekolady,
50 ml spirytusu lub rumu,
Białka ubić na sztywną pianę. Dodać, ubijając kolejno cukier, żółtka, wodę. Mąkę i proszek do pieczenia domieszać łyżką. 

Ciasto można upiec w całości i przekroić na dwa blaty. Można sobie też życie uprościć i upiec dwa osobne blaty.
Piec około 35 - 45 minut w temperaturze 180 stopni, na złocisty kolor. 

Biszkopty można naponczować (suto skropić) syropem z brzoskwiń. 
Z mleka odlać około 300 ml. Pozostałe mleko zagotować razem z cukrem i cukrem waniliowym. W odlanym mleku dokładnie wymieszać budynie, mąki oraz żółtka. 

Masę wlać do gotującego się mleka. Mieszając gotować 2 minuty. Masło utrzeć na puszystą masę. Dodać zimny budyń i dalej ucierać.
Brzoskwinie osączone z syropu pokroić w kostkę. 

Masę podzielić na dwie równe części. Owoce dodać do jednej masy. Do drugiej części masy dodać spirytus (rum), kakao i rodzynki.





na nią masę z brzoskwiniami

i przykryć drugim blatem. 
Wierzch udekorować polewą, najlepiej białą czekoladą.
Smacznego świętowania!

Pada i pada. Aż się obawiamy, żeby nasza sąsiadka - rzeka Biała - nie chciała wpaść do nas, bo zabrałaby to, co w polu jeszcze zostało.
Niebo przecieka obficie, ziąb na zewnątrz, a jeszcze wspomnienie lata w głowie.
Coś ugotować trzeba, tylko co?
Jeszcze nie pora na bigos, ani zawiesisty gulasz. Już nie pora na chłodnik...
Najlepszy na wczesnojesienną słotę, będzie rosół z makaronem.
A, że czas jest, bo roboty polowe trzeba było zawiesić, ze względu na wyżej już wymienioną aurę, to zrobię makaron sama. Do wiejskiego rosołu, domowy makaron najlepszy.
Domowy makaron to super rzecz, łatwa do zrobienia, ale troszkę wprawy wymaga.
Ja zarabiam ciasto na samych jajkach, nie dodaję w ogóle wody.
Na cztery osoby powinno starczyć:
2 - 3 jajka,
mąka pszenna.
Przepisu nie da się podać idealnie, bo jajka mogą być różnej wielkości, a mąka też nie zawsze jest jednakowa. Ale spróbuję opisać produkcję w miarę jasno.
Wsypać na stolnicę mąkę, tak ze dwie garście, wbić do niej jajka i zarobić ciasto. W trakcie zarabiania, jeśli ciasto jest zbyt wolne, dodawać mąkę, niektórzy mówią o tym "ile przyjmie".
Ciasto ma być dość twarde, znacznie twardsze niż na pierogi, wyrobione na gładką kulę.
Ciasto wałkujemy jak najcieniej, podsypując w trakcie wałkowania dobrze mąką. Mąka "wwałkuje" się ładnie w ciasto, a ono nie będzie się nam przyklejać do wałka.
Jeśli ktoś ma dużą stolnicę, to może rozwałkować ciasto na raz. Ja mam stolnicę niewielką, więc dzielę ciasto na porcje - dziś na cztery kawałki i wałkuję małe, cieniutkie placuszki. Zresztą w ten sposób znacznie łatwiej i szybciej się je wałkuje.
Rozwałkowane ciasto zostawiamy do przeschnięcia - też ciężko określić czas, ale na pewno dłużej, niż na godzinę - żeby było łatwiej pokroić. 
Ciasto nie może całkiem wyschnąć, bo wtedy będzie się kruszyć. Ma być podsuszone, ale jeszcze elastyczne.
Można kroić makaron bezpośrednio po rozwałkowaniu, ale wtedy ciasto musimy posypać dodatkowo solidnie mąką, żeby w trakcie krojenia, kluski nie sklejały się.
Podeschnięte płaty ciasta kroimy na paski szerokości około 3 centymetrów i nakładamy warstwy "pasek na pasek", takie wysokie, żeby wygodnie się nam kroiło.
Kroimy złożone paski na niteczki, 
rozsypując skrojone porcje po stolnicy, na wszelki wypadek, żeby się nie sklejały.
Jasną sprawą jest, że z takiego ciasta możemy robić makarony  różnej grubości i długości. Można ciasto pokroić na kwadratowe łazanki, można zrobić dłuższe, szersze wstążki do sosów. ale do rosołu i pomidorowej - nitki są najlepsze.
Jeśli ktoś ma czas i ochotę, to pokrojony makaron można wysuszyć, ważne, żeby zrobić to dokładnie i suchy można przechować przez kilkanaście dni zamknięty w słoiku lub puszce.
A rosół? Cóż, rosół, jak rosół. Każdy ma na niego swój przepis.
Najlepszy z całej, wiejskiej kury.
Według mnie, rosół ma być mocny, a nie tłusty. Dlatego raczej pozbywam się tłuszczu, obierając go, choć niezbyt dokładnie - jakieś oczka muszą po rosole pływać.
Kurę (kurczaka) dzielimy na porcje i wkładamy do garnka. Dodajemy jarzyny - po dużej sztuce - marchew, pietruszkę, opieczoną cebulę, do tego kawałek pora i selera. Ja nie dodaję kapusty, choć niektórzy nie wyobrażają sobie rosołu bez kawałka kapusty włoskiej.
Zalewamy wodą tak, żeby wszystko w całości było nią przykryte, pamiętając, że w trakcie gotowania nieco wody odparuje, więc podnieśmy poziom wody w garnku jeszcze o dodatkowe dwa, trzy centymetry.
Gotujemy wszystko na małym ogniu, żeby rosół tylko "mrugał", wtedy będzie piękny, klarowny.
A jak długo? Aż mięso będzie miękkie.
Wiejska kura wymaga długiego gotowania, czasem nawet cztery, pięć godzin. Miękkość mięsa sprawdzamy od czasu do czasu widelcem.
Pod koniec gotowania rosół doprawiamy lubczykiem i solą do smaku. 
 Po zdjęciu rosołu z ognia, dorzucamy posiekaną natkę pietruszki.
A dziś, na rozgrzewkę, dodałam zamiast pieprzu szczyptę chili - super sprawa!

Rozpadało się.
Las, który widzę z kuchennego okna, wygląda, jakby ktoś palił w nim ogniska - las paruje, pozbywa się wczorajszego dusznego gorąca.
Na polach cisza, jakby w niedzielę. Nie da się nic robić, bo mokro, błotniście.
Tak się zrobiło melancholijnie, jesiennie...
Za to w ciepłej kuchni, wesoło pomrukuje ogień pod blachą. Chęci do pracy są, więc zabrałam się za hot dogi. 
Nadal nie rozumiem, dlaczego nie może się to nazywać bułka z parówką. pewnie za mało chwytliwa nazwa. Może lepiej smakuje hot dog, niż zwykła bułka?
Jak zwał, tak zwał, ważne, że pyszne. Na ciepło, w chłodny dzień, super kolacja. Jak ostygną, pakuję do zamrażarki i jest po co sięgnąć rano, zamiast robić kanapki do pracy, czy do szkoły.
Ciasto robię dokładnie takie samo, jak na pszenne bułki:
250 ml wody,
4 dag drożdży,
pół łyżeczki cukru,
2 łyżki oleju,
45 - 50 dag mąki pszennej (zależy od mąki),
płaska łyżeczka soli,
8 dłuższych parówek,
kilka plasterków żółtego sera,
oregano
1 jajko do smarowania, może być samo białko.
Zarabiamy drożdżowe ciasto - rozpuszczamy drożdże w wodzie (najlepiej letniej, poniżej 40 stopni C), dodajemy cukier i olej, dosypujemy mąkę i sól (nie sypać soli bezpośrednio na drożdże, bo mogą nie rosnąć). Wyrabiamy gładkie ciasto, które dzielimy na osiem części. Formujemy z nich wałeczki długości posiadanych parówek. Każdy wałeczek rozwałkowujemy lub w rękach rozpłaszczamy na placuszek.
W taki placuszek owijamy parówkę tak, żeby widać było jej końce.
Zostawiamy na blaszce do wyrośnięcia.
Na każdego hot doga, posmarowanego rozbełtanym jajkiem (żeby ser nie spadał z bułki) nakładamy plasterek sera żółtego i posypujemy oregano lub innymi ulubionymi ziołami. 
Pieczemy w rozgrzanym piekarniku do zrumienienia.
Teraz, to już tylko zjeść!
kto ma ochotę, może dodatkowo doostrzyć hot dogi posypując je po wierzchu nie tylko ziołami, ale też pieprzem, papryką słodką i/lub chili...
...................................................
Robię też wersję bezparówkową - w środek bułki daję kawałek żółtego sera lub pokrojone w paski jego plasterki. Jedyna różnica polega na tym, że bułki z serem trzeba na końcach zakleić, żeby ser nie wypłynął w czasie pieczenia.

Pamiętam, jak w dzieciństwie, na wiejskich wakacjach, zajadałam się pajdą świeżego chleba, prosto z pieca, posmarowanego pachnącym, świeżutkim masłem i na to położoną grubą kromką sera - twarogu. Jedzenie jedno z najprostszych i zarazem najlepszych. Łapało się taką kanapkę i siadało okrakiem na progu domu. Okruszki sera strzepywało się z podołka na ziemię kurom, które chciwie dziobały ten nie lada przysmak, skacząc sobie po grzbietach, dziobiąc się po głowach - kurzy armagedon.
Dziś mam okazję ożywić wspomnienie.
Jak zrobić biały ser?
Po pierwsze, trzeba mieć mleko, które się kwasi, najlepiej wiejskie, prosto od krowy. Niestety, to sklepowe z kartonów, pasteryzowane, nie kwasi się. Po kilku dniach psuje się i okrutnie śmierdzi. Ale może ktoś kupuje w sklepie mleko, które się zsiada. W mieście czasem i takie przerabiałam na odrobinę sera,  żeby zrobić barszczyk na serwatce (o tym innym razem), więc spróbować można.
Po drugie trzeba się uzbroić w cierpliwość.
A dalej tak:
Mleko wlewamy do garnka, przykrywamy i stawiamy w temperaturze pokojowej, w spokojnym miejscu do skwaszenia. W zależności od mleka i temperatury otoczenia, trwa to dwa, czasem trzy dni.
Gdy mleko porządnie "odstoi się", na wierzchu zbiera się gruby kożuch śmietany, który należy ostrożnie zebrać z mleka tak, żeby nie zmieszać go i nie zebrać ze śmietaną mleka. 
Wymaga to trochę wprawy, ale gra jest warta świeczki. Ser z tak zwanego nie zbieranego mleka, czyli z pozostawioną śmietaną, jest nie tylko bardziej tłusty, ale też dużo szybciej psuje się.
Śmietanę wstawiamy do lodówki i albo zużywamy do zupy, urabiania sera itp. kulinarnych wybryków, albo (już wiemy jak) robimy z niej masło. 
Dobre kwaśne mleko, zastyga w mleczny blok - dosłownie daje się kroić w kostkę. A jak wybierzemy trochę łyżką, to zostaje dołek.
Garnek z kwaśnym mlekiem stawiamy na piec, palnik, kuchenkę, co kto w kuchni posiada i ogrzewamy do temperatury około 45 stopni C,  bardzo powoli, czasem mieszając. Najlepiej, żeby ogrzewanie przebiegało bardzo wolno, żeby całość mleka podgrzewała się równomiernie. Ser z mleka przegrzanego jest sypki, suchy i w sumie niesmaczny. Niektóre gospodynie twierdzą, że nie należy ogrzewającego się mleka mieszać, ja jednak boję się, że od dna się ogrzeje za bardzo, więc mieszam.
Gdy mleko jest odpowiednio ogrzane, odstawiamy je do przestygnięcia. W tym czasie powinien tak zwany "skrzep" oddzielić się od serwatki i opaść na dno garnka. 
Całość "wlewamy" do bawełnianego worka na ser, podstawiając pod worek duży garnek, żeby złapać serwatkę.
Jeśli ktoś nie ma "syrnego worka", jak go babcia nazywała, to niech się nie martwi. Można ser odcedzić na sicie lub durszlaku. 
Ser w worku "wyrabiamy", to znaczy, ugniatamy worek z mokrym serem dokładnie, aczkolwiek delikatnie, żeby ser ułożył się w litą całość.
Jeśli cedzimy ser na sicie, to delikatnie wstrząsamy sitem, żeby ładnie uleżał się i skleił w całość
Worek w możliwy dla nas sposób, uwiązujemy nad garnkiem, żeby resztki serwatki skapywały swobodnie do garnka i zostawiamy tak na kilka godzin, nawet na całą noc, żeby dobrze obciekł i uformował się.
Wyjmujemy ser z worka i twaróg gotowy.
Zanim dobierzemy się do smakowitego serka, nie zapomnijmy wyprać dokładnie worka. Trzeba go też dokładnie wypłukać i przechowywać w czystym, suchym, bezwonnym miejscu, bo ser momentalnie chłonie zapachy z otoczenia i możemy mieć ser o zapachu proszku do prania, lub przypraw zamieszkujących szafkę.
Dobrze zrobiony ser twarogowy powinien być jednolity, miękki, powinien dobrze kroić się w kromki i nie rozsypywać się.
Niektóre gospodynie posiadają tak zwaną prasę do sera - są to dwie deseczki, połączone drewnianymi śrubami. Pomiędzy deseczki wkłada się worek z częściowo odsączonym serem i śrubami ściska się go bardzo mocno. Prasę zostawia się na garnku na całą noc. Wychodzi wtedy twardy, płaski ser, w kształcie zbliżonym do serca. Jest on zdecydowanie twardszy i bardziej suchy, ale przez odciśnięcie całej serwatki, dłużej się przechowuje.
Osobiście, smakowo, wolę ten twarogowy, nie prasowany.
Ilość i smak sera zależy od jakości mleka, rasy krowy, pory roku, tego co krowa zjada i wielu innych czynników. My, robiąc ser musimy nabrać nieco wprawy w ogrzewaniu sera, ale reszta to czasem nie nasza wina.
Mój dzisiejszy ser jest poprawny, może odrobinę krócej mogłam go ogrzewać, ale jak na tak długą przerwę w produkcji serowarskiej, to nie jest źle.

I tak sobie zajadam razową bułeczkę z serem na  śniadanie...
...i wyglądam przez okno na ośnieżony świat, ciesząc się namiastką wiosny, którą W. z B. wczoraj przytaszczyli do domu :)

Udało mi się zdobyć, po długiej bardzo przerwie, mleko, prosto od polskiej, czerwonej, mlecznej krowy.
Będzie masło, biały ser i barszczyk na serwatce :D Ale wszystko po kolei.
Masło robi się bardzo łatwo, a najsmaczniejsze i najbardziej aromatyczne, jest z majowej śmietany, kiedy krowy pasą się na młodej, wiosennej trawie i zjadają razem z trawą młode, delikatne zioła.
Ale jak gospodarz dba o odpowiednią dietę, to i o tej porze roku, można zrobić pyszne masło.
Według mnie, technicznie, na masło najlepsza jest nie świeżutka, lejąca i całkiem słodka śmietana, ale nieco odstana, taka, która zaczyna dopiero gęstnieć i zaczyna się lekko kwasić, Czyli najlepiej ją zebrać ze świeżo zsiadłego mleka. 
Tak, ten żółty kożuszek, który się zbiera na powierzchni mleka, gdy stoi w lodówce, to śmietana. Można ją zebrać na dwa sposoby - ze schłodzonego dobrze mleka, lub ze skwaszonego. Ten drugi sposób będzie dla początkujących łatwiejszy.
Jeśli posiadamy prawdziwą maselnicę (maśniczkę), to na pewno wiemy, jak zrobić z niej użytek i zrobić masło.
Jeśli nie, to i tak jest wiele sposobów, żeby zrobić masło.
Dobrze schłodzoną śmietanę ubijamy dokładnie w taki sam sposób, jak na bitą śmietanę. Najpierw otrzymamy właśnie pięknie ubity śmietanowy krem, a więc naczynie, w którym ją ubijamy, musi być odpowiednio większe, bo ubita śmietana zwiększa objętość. I najlepiej ubijać śmietanę mikserem.
Ubijamy śmietanę dotąd, aż oddzieli się masło od maślanki.
Odcedzamy maślankę przez sitko do jakiegoś garnuszka. 
Oczywiście, jeśli ktoś lubi, może maślankę wypić lub upiec na niej chleb.
U mnie kot i psy zapłakały by się, gdybym się z nimi nie podzieliła choć częścią tego przysmaku.
Grudki masła wrzucamy do miski z jak najzimniejszą, czystą wodą. W lecie, gdy jest bardzo upalnie, do wody wrzucam kostki lodu.
"Płuczemy" masło w bardzo prosty sposób - łyżką, najlepiej drewnianą, próbujemy skleić grudki masła ze sobą. 
Kilkakrotnie zmieniamy wodę, przerabiając masło łyżką, aż do momentu, kiedy odlewana woda przestanie być mętna. Czyli zmieniamy wodę jakieś cztery, pięć razy.
Nie wypłukane dobrze masło bardzo szybko się psuje - jełczeje. Formujemy kształt osełki i wykładamy na talerzyk, lub do maselniczki.
W ostatnim płukaniu, jeśli masła jest dużo, możemy podzielić je na kilka części i uformować małe osełki, które świetnie przechowują się zamrożone.
 Jeśli ktoś chce spróbować zrobić masło, a nie ma dostępu do wiejskiej śmietany, może kupić 30% śmietanę, tak zwaną "kremówkę", czasem można dostać śmietanę 36% (jeszcze lepsza) i można masło zrobić. Może będzie bledsze, nieco mniej aromatyczne, ale będzie prawdziwym i smacznym masłem.
Jako ciekawostkę dodam, że masło do użytku domowego, w czasach, kiedy nie było lodówek nasalało się i przechowywało w piwnicy, a część świeżego masła ubijano mocno w kamionkowym garnku, zalewano czystą, zimną wodą, codziennie zmienianą i trzymano w kuchni, oczywiście z daleka od pieca.  Bardzo dobrze zachowywało świeżość. Pamiętam, że moja mama, w czasie upałów, nawet sklepowe masło wkładała do słoika i zalewała zimną wodą, żeby się nie rozpłynęło.
Jeszcze jedna ciekawostka. Moja mama, wiele lat temu, robiła masło w... szklanym, litrowym słoiku. Wlewała kupione "u baby" pół litra śmietany do słoika, zakręcała mocno nakrętkę i trzepała słoikiem we wszystkie strony, aż... zrobiło się masło. Było to nieco uciążliwe i niezbyt wygodne, ale masło było pyszne.
Chleb dziś upiekłam i nie potrzebuję do kolacji żadnych więcej dodatków.