Pamiętam czasy (i pewnie część czytelników bloga też), gdy w zimowym czasie, większość świeżych produktów była niedostępna. Tak, naprawdę. Wszystkie świeże owoce i warzywa były dostępne sezonowo. Wyobrażacie sobie teraz wejście w grudniu, czy (jeszcze lepiej) lutym do sklepu i... szok! Nie ma świeżych pomidorów, ogórków, sałaty, zielonych pietruszek, koperków, nawet o jabłka było  trudno, bo na "przednówku" i szare renety się skończyły. Oczywiście owoców i warzyw nie rosnących w Polsce, też nie było. Co było? To, co dało się przechować - ziemniaki, buraki, cebula, czosnek, kapusta, pory, fasole, grochy. Wybór był dość ograniczony, ale za to pomysłowość gospodyń domowych była ogromna, bo taka sytuacja panowała kilka miesięcy, a kto by chciał na okrągło jeść to samo? Uwierzcie mi, w kuchni nudy nie było. Czy były tego jakieś dobre strony? Oczywiście. Warzywa i owoce dostępne sezonowo nie miały w sobie tylu chemicznych dodatków w postaci nawozów, pestycydów i herbicydów. Były znacznie zdrowsze i smaczniejsze. Zresztą kto miał w swoim życiu okazję spróbować choćby pomidora z przydomowego ogrodu, na pewno czuł różnicę smaku w stosunku do pomidora z zimowej, sklepowej półki. Poza tym większość opanowała sztukę przetwórstwa domowego (kiszonki, marmolady, soki itp., itd.) i doskonale ją wykorzystywała.
A to przepis na danie, które było zimową porą w tamtych czasach, jak najbardziej wykonalne - krem z porów z pulpecikami (porcja na 3 litrowy garnek zupy).

Przepis, choć bardzo prosty, jako danie zadowoli i bardziej wybredne podniebienia. Spróbujcie, a  nie pożałujecie.
4 średnie pory,
4 średnie ziemniaki,
1 cebula,
1 mały kubek śmietany 18%,
sól, pieprz do smaku.
Pulpety:
40 -50 dag mięsa mielonego,
1 jajko,
2 - 3 łyżki tartej bułki,
sól, pieprz do smaku,
szczypta czerwonej słodkiej papryki.
Pory, ziemniaki i cebulę pokroić na kawałki, zalać wodą tak, by tylko je przykryła i ugotować do miękkości. 
Całość przyprawić do smaku, zmiksować, dodając w czasie miksowania śmietanę.
Z mięsa, jajka, bułki tartej i przypraw uformować małe pulpeciki.

W osobnym garnku nastawić niedużą ilość wody.
Na wrzątek wrzucić pulpeciki i ugotować - około 20 minut. 

Połączyć ze sobą zupę krem i pulpeciki wraz z wodą w której się gotowały, całość wymieszać i zagotować.
Oczywiście, jeśli ktoś mięsa nie jada lub nie ma na nie w danej chwili ochoty, może spokojnie sam krem zjeść z groszkiem ptysiowym, grzankami, czy wypić z kubeczka. Jeśli krem jest zbyt gęsty, należy go rozcieńczyć odrobiną wody.
Teraz, to już tylko smacznego życzę :)

Oj, jak dawno mnie tutaj nie było. Jeszcze więcej czasu minęło, od ostatnio robionych przeze mnie mięsnych roladek. Tym razem padło na karkówkę.

W moim rodzinnym domu (w tamtych czasach zdarzało się to od Wielkiego Święta), mama robiła roladki z mięsa wołowego, zawijając w nie słupki ogórka kiszonego i marchewki. Ja też wołowe roladki bardzo lubię, jednak nie zawsze mam dostęp do ładnej wołowej pieczeni, więc robię z piersi kurczaka, z mięsa od szynki i oczywiście z  karkówki. Wprowadziłam też drobną modernizację roladkowego farszu. Nie zawijam kawałków, tylko płateczki warzyw, ścierając je na tarce jarzynowej lub bardzo drobno krojąc. Jako dziecko nieszczególnie lubiłam, jak warzywa patrzyły na mnie ze środka roladki, w sumie do tej pory nie wiem dlaczego...
Dziś zrobiłam osiem roladek z karkówki, na które były mi potrzebne:
8 plastrów karkówki,
8 cienkich plasterków gotowanego boczku,
1 ogórek kiszony,
1 średnia marchewka,
1 mała pietruszka,
1 mała cebula,
kawałek pora,
musztarda,
sól, pieprz do smaku,
olej lub smalec do smażenia.

Warzywa obieramy, myjemy.

Cebulę kroimy na małą kosteczkę. Pora kroimy na cieniutkie plasterki. Ogórka, marchewkę i pietruszkę ścieramy na tarce jarzynowej. Wszystko mieszamy razem.

Karkówkę rozbijamy jak na kotlety, posypujemy solą i pieprzem.

Smarujemy każdy plaster musztardą.

Na każdy kawałek karkówki nakładamy plasterek boczku.

Na boczek nakładamy po dużej łyżce zmieszanych warzyw.

Zwijamy roladki i spinamy wykałaczkami, lub obwiązujemy bawełnianą nicią.

Ja opanowałam sztukę spinania roladek trzema wykałaczkami - środek i po bokach. Zupełnie to wystarcza. Mięso w trakcie smażenia obkurcza się i roladka świetnie się trzyma.
Zwinięte roladki układamy na rozgrzanym tłuszczu, na dużej patelni i smażymy. 

Ja w trakcie smażenia przykrywam patelnię pokrywką na jakieś pół godziny, a później odkrywam i smażę do odparowania wody, która wydzieliła się  z warzyw. Najczęściej wtedy roladki są gotowe, zrumienione i soczyście kruche. Dziś robiłam je nieco ponad godzinę.
W przypadku wołowiny może się zdarzyć, że woda odparuje, a mięso jest jeszcze zbyt twarde, więc trzeba je wtedy podlewać niewielką ilością ciepłej wody, odparowywać i tak, aż do zmięknięcia mięsa.
No cóż, roladki może nie powalają swoją urodą, ale za to smak i zapach, z dodatkiem ziemniaków (lub kasz, czy ryżu) i ulubionej sałaty - delicje!

Gdy patrzę na kwiaty cukinii, czy dyni, zawsze mam wrażenie, że z tego głębokiego, pięknie pachnącego kielicha, wyskoczy elf.
Albo, że to taka tuba elfiego gramofonu, albo jakieś inne takie tam, skojarzenia.
Dziecinne? Nie wiem, chyba nie do końca. W każdym pobrzmiewa głos dziecka, tylko niektórzy nie chcą tego słyszeć. A szkoda, bo wtedy jest w duszy bardziej kolorowo :)
Próbowałam już bajecznych dań z kwiatów, jak choćby z nasturcji, kwiaty stokrotek i chabrów na stałe zamieszkały w moich herbacianych mieszankach, o płatkach róż to nawet chyba wspominać nie muszę, pakuję je wszędzie, gdzie wydaje mi się, że będą pasować. W końcu przyszedł czas na cukiniowe kwiaty. Jest ich w tym roku wyjątkowo dużo. A że i wielkością imponują, to spróbowałam je nafaszerować.
Potrawa wyszła świetna, równie oryginalna, jak smaczna.
Myślę, że to genialna przekąska ot, tak, przy pogaduchach, do piwa, albo jako samodzielne, lekkie danie obiadowe w czasie upalnych, letnich dni.
Jak się robi faszerowane kwiaty cukinii? Bardzo łatwo i szybko. Najprościej podam, co jest potrzebne do jednego kwiatka, a każdy sobie wyliczy, ile ma kwiatków i ile czego powinien przygotować:
1 kwiatek cukinii,
1 plasterek żółtego sera,
1 kawałeczek obgotowanej piersi z kurczaka (można użyć paseczków surowej ryby),
sól,
pieprz,
ewentualnie słodka lub ostra czerwona papryka w proszku albo chili,
jajko,
bułka tarta,
olej do smażenia.
Kwiaty trzeba zerwać tuż przed użyciem, zwracając uwagę, żeby były suche, bo zwiędnięte i wilgotne, źle się nadziewa.

Ze środka trzeba delikatnie wyłamać słupek.


Bardzo łatwo się to robi, wystarczy nacisnąć palcem i zaraz się wykrusza w całości.
Pierś z kurczaka pokroiłam w paski - nie grube i niezbyt długie - takie, żeby łatwo zmieściły się w kielichu kwiatu cukinii.


Paseczki obgotowałam, z obawy, żeby mięso nie zostało surowe i przyprawiłam przyprawami, tak do smaku.


Każdy kawałek mięsa owinęłam plasterkiem żółtego sera.


Po jednym takim pakieciku wsunęłam do każdego kielicha kwiatowego.
Trzymając jedną ręką za ogonek, drugą za stulone na czubku płatki kwiatu, tak jak kotlety - zamoczyłam w rozmąconym jajku,


a następnie obtoczyłam w bułce tartej.



Smażyłam dokładnie tak, jak kotlety, na oleju, aż się ładnie bułka przyrumieniła.


Spróbowałam i... zaczarowało mnie :)


Kto tylko ma dostęp do kwiatków cukinii, powinien spróbować - dla mnie - bomba!

Tak mało czasu na wszystko, dobrze, że czasem bywa niedziela. Leniwa, nieco rozmemłana, fantastycznie rodzinna.
Od kilku dni chodziło za mną "Coś"., chodziło, okazało się, że to szaszłyki z grilla.



Szaszłyki to super jedzenie. Za każdym razem można mieć coś niby podobnego, a jakże innego.
Wczoraj przygotowałam mięsa, dziś grillujemy.
Przygotowałam:
- kawałeczki karkówki - około 30 dag,
- paseczki z kurczaka - z jednej, dużej piersi,
- mini plasterki boczku (grubsze, ale króciutkie) - około 20 dag,
- dwie kiełbasy typu toruńska - około 20 dag,
- pieczarki,
- 1 papryka czerwona,
- 5 cebul, niezbyt dużych,
- kiszone ogórki.
Marynaty do mięs:
Do karkówki:
1/2 szklanki oleju, 
1 łyżeczka słodkiej czerwonej papryki w proszku,
1/2 łyżeczki czosnku niedźwiedziego,
1/2 łyżeczki majeranku,
sól, pieprz, chili - do smaku i własnej ulubionej ostrości.
Wszystkie składniki wymieszać ze sobą.
Mięso kroję w plastry, jak na kotlety, potem na małe kawałki. 
Żeby dobrze i szybko się wygrillowało, rozklepuję lekko (czasem wystarczy klepnąć raz) karkówkę, też jak na kotlety. Ja to nazywam "na szmatki", bo właśnie strzępki szmat mi przypominają.


Wkładam "szmatki" do marynaty na kilka do kilkunastu godzin.


Do kurczaka:
1/2 szklanki oleju,
1 płaska łyżeczka słodkiej, czerwonej papryki,
1/2 łyżeczki czosnku niedźwiedziego,
1 płaska łyżeczka imbiru w proszku, lub łyżka startego świeżego imbiru,
1/2 łyżeczki tymianku,
sól pieprz do smaku.
wszystko wymieszać z olejem.
Żeby wyszły falbanki, pierś z kurczaka należy pokroić na jak najdłuższe paski wzdłuż piersi. Wrzucamy paseczki do marynaty na kilka do kilkunastu godzin.


Do boczku:
1/4 szklanki oleju,
1/2 łyżeczki czerwonej papryki w proszku,
szczypta czosnku niedźwiedziego, 
szczypta majeranku,
sól, pieprz, chili do smaku.
Wymieszać wszystko.
Boczek pokrojony w grubsze plastry, podzielić na mniejsze kawałeczki. Wrzucić do marynaty.


Ponieważ cebula na szaszłyku nabita ot, tak, jak ją natura stworzyła, nieszczególnie mi smakuje, bo jest po prostu twarda i przypalona, też ją "preparuję" na jakąś godzinkę przed przygotowywaniem szaszłyków. 
Obraną cebulę kroję na "ósemki". 


Wkładam do miseczki, solę i skrapiam niewielką ilością oleju lub oliwy. Odstawiam na jakąś godzinkę, aż cebula nieco zmięknie.


Kiełbasę kroję na plasterki, podobnie ogórki kiszone, paprykę na niewielkie kawałki lub paski. 



Pieczarki mogą być jako cale kapelusze, albo w kawałkach.
I w czasie, gdy grill się rozgrzewa, nabijamy na szpadki po kolei wszystko, co przygotowaliśmy. U mnie wyszło to tak.
Zaczynam szaszłyk od pieczarki i pieczarką zakańczam.
Mięso kurczakowe nabijam na szpadkę tak, żeby wyszła "falbanka":


A potem  w zależności od fantazji, między mięso wkomponowuję paprykę, cebulę, plasterki ogórka kiszonego.
Im dłuższe mamy szpadki, tym bardziej urozmaicone szaszłyki. Moje były wyjątkowo długie, 31 centymetrów.
Kurczakowe wyglądają tak:


Wieprzowe troszkę podobnie:


Do tego wszystkiego obowiązkowo pieczone na grillu ziemniaki moczone w posolonym oleju z tymiankiem. 


Jeśli komuś się spieszy, to należy ziemniaki nieco podgotować, ostudzić i dopiero doprawić i upiec.


A do tego dziś sałata zielona z ogórkiem i szczypiorkiem, z  dresingiem jogurtowym:


Duży jogurt, najlepiej typu greckiego,
1 czubata łyżka majonezu, sól, pieprz, łyżka drobniutko posiekanych ziół ulubionych ogrodowych np. oregano, mięta, szczypta hyzopu - przepięknie pachnie. Dokładnie wymieszać. 


Najlepiej polewać nim sałatę już na talerzu.


Można z braku ogrodowych, dodać ziół prowansalskich.
Choć deszcz pada, grillowisko się udało, jednak duża weranda, to jest to!

Czasem lubię sięgnąć do przepisów innych narodowości.
Zauważyłam, że pierogi są obecne niemal na całym świecie. Czasem zmienia sie coś w cieście, czasem w farszu, ale zawsze to bliskie naszemu sercu i podniebieniu - pierogi.
Tym razem utknęłam na kibinach.
Kibiny to turecko litewskie, pieczone pierogi z kruchego ciasta, nadziewane mięsem. W tureckim oryginale pewnie są nadziane baraniną lub jagnięciną. Ja zrobiłam wersję bardziej naszą - z wieprzowiną.


Farsz jest prościutki:
60 - 70 dag mielonego mięsa wieprzowego (karkówka lub łopatka),
2 cebule,
1 łyżeczka słodkiej czerwonej papryki w proszku,
płaska łyżeczka soli, 
pieprz lub chili do smaku,
masło, olej lub smalec do smażenia cebuli.
Cebule obieramy i kroimy w drobną kostkę,



podsmażamy na złoty kolor na tłuszczu.
Dodajemy cebulę do mięsa i łączymy z przyprawami.
Wyrabiamy na gładką masę.



Ciasto na kibiny:
25 dag masła,
50 dag mąki pszennej,
1 jajko,
200 ml śmietany kwaśnej,
1/2 łyżeczki soli.
Mąkę, jak w każdym przypadku ciasta kruchego, siekamy z tłuszczem.



Dodajemy jajko, śmietanę i sól. 
Zarabiamy gładkie ciasto, wałkujemy na około pół centymetrową grubość i wykrawamy miseczką dość duże krążki.



Na każdy krążek dajemy sporą łyżkę farszu i zlepiamy pierogi.



Możemy posmarować brzeg ciastowego krążka jajkiem, żeby się dokładnie skleił pieróg, ale ciasto jest na tyle miękkie i elastyczne, że powinno i bez tego dobrze się trzymać.



Na pewno zostanie nam jajka, którym smarowaliśmy brzegi do sklejania, więc możemy pomalować sklejone pierogi, żeby dodać im nieco urody.
Żeby pierogi nie popękały w pieczeniu, zrobiłam w każdym, szpadką do szaszłyków, po trzy dziurki.



Pierogów wyszło mi z tej porcji 16 sztuk. No, ale ta liczba zależ,y przede wszystkim, od wielkości miseczki, którą wykrawamy krążki. 
Pieczemy pierogi w dobrze nagrzanym piekarniku - około 200 stopni C, przez jakieś pół godziny - do zrumienienia.




Myślę, że to danie będzie się często pojawiało na naszym stole :)


..............................................................
Poza tym, czasu (jak widać to wyraźnie po rzadkiej mojej obecności na blogu) mało i mało. Ale coś tam się dzieje.
Właśnie zamieszkały (na razie na okiennym parapecie obok młodego geranium, ale już niedługo pójdą mieszkać na werandę) nowe roślinki. Werbeny - cytrynowa i miętowa, a z nimi jiaogulan - chińskie ziele życia.


Mam nadzieję, ze polubią swój nowy dom i będą ładnie rosły.