Dziś noc Dziadów.
Jak co roku dusze  opuszczą Zaświaty, czyli Nawię i przyjdą biesiadować z żywymi.
Dlatego pamiętajcie, żeby coś w trakcie rodzinnej biesiady upuścić pod stół, coś z kielicha ulać na ziemię. Niech dusze się posilą, napiją, zanim wrócą do Nawii. No, może na grobach biesiady nie urządzajcie, jak dawniej to robiono, bo Ci od Halloween nie wiedząc co jest grane, mogą Wam narobić kłopotów.
I przypadkiem nie bierzcie do ręki nici, drutów, szydełek, żeby nie przywiązać, albo nie przyszyć jakiejś duszy, bo nie będzie mogła wrócić do siebie i nieszczęście gotowe. Nie wylewajcie nic przez okno, bo może jaka dusza właśnie tamtędy się przemieszcza i ją oblejecie. Nie rozpalajcie w piecu, bo, a nuż jakaś dusza właśnie Wasz dom chce tą drogą odwiedzić.
I w ogóle zachowujcie się cicho, spokojnie, nie wykonujcie gwałtownych ruchów, bo Dziady to płochliwe istoty i łatwo je przestraszyć, a i nadepnąć można, bo uskoczyć szybko nie zdąży. A coroczny obrzęd jednoczenia światów żywych i zmarłych powinien przebiegać w bez zakłóceń, żeby nam w codziennym życiu przodkowie błogosławili.
Poza jedzeniem, przygotujcie kąpiel dla dusz (najlepiej w saunie, ale nie wszyscy mają saunę w domu),
A wieczorem, palcie pochodnie, świece, żeby oświetlić drogę duszom powracającym do Nawii, a te zmarznięte niech się trochę przed drogą ogrzeją,
Żeby nie wpuścić demonów na Ziemię, palcie ogniska na rozstajach.
Żebrakowi rzućcie grosz, lub nakarmcie go, żeby ten łącznik z Zaświatami wdzięcznością swoją dobry rok u przodków uprosił.
Znaczy się, pielęgnujmy, choćby z przymrużeniem oka, tradycje nasze, słowiańskie, nie pozwólmy wrzaskliwym przebierańcom przybyłym z innych kultur płoszyć naszych Dziadów.
A skoro tradycja wymaga, żeby godną biesiadę Dziadom urządzić, to może oprócz tradycyjnych gotowanych jajek, chlebów i mięs pieczonych, zrobicie coś, co nieco zaskoczy nieziemskich gości. Na przykład francuski zakładaniec, niech i współczesności nieco zasmakują.
A serowe gomółki, niech przypomną im dawne czasy
Płat ciasta francuskiego,
4 jajka,
25 - 30 dag żółtego sera,
kawałek czerwonej papryki,
pół puszki kukurydzy,
łyżka natki pietruszki,
łyżka szczypiorku,
1 łyżeczka masła,
sól, pieprz do smaku.
Natkę pietruszki i szczypiorek drobno siekamy.
W małą kostkę kroimy czerwoną paprykę i ser żółty.
Z jajek smażymy na maśle jajecznicę, studzimy.
Dodajemy do jajecznicy pozostałe składniki, dosmaczamy solą i pieprzem, mieszamy i wykładamy na środek ciasta, któremu wcześniej obcięliśmy rogi i  nacięliśmy w paski, tak jak to widać na zdjęciu.
Zakładamy paski ciasta, tak, żeby końce zachodziły na siebie, co nadaje ładny, oryginalny wygląd.
Można na wierzch dorzucić jeszcze kilka paseczków żółtego sera.
Pieczemy w gorącym piekarniku na złoty kolor.

Gomółki, to tradycyjne, pieczone, serowe placuszki. Na pewno nie są to takie gomółki, jakie wyrabiano dawno, dawno temu, ale takie, najprostsze z prostych,  robi się u mnie.
60  - 70 dag sera białego, 
2 żółtka,
sól, pieprz do smaku,
przyprawy (dowolne) - użyte przeze mnie dziś to: cebula, papryka zmieszana ze szczyptą chili, kminek, mięta.
Ser urobić z żółtkami, solą i odrobiną pieprzu na gładką masę. Ja zrobiłam to ręką.
Jeśli ser byłby za suchy, to można dodać całe jajka, a nie same żółtka.
Żeby było urozmaicenie, podzieliłam ser na cztery części i zarobiłam gomółki o czterech smakach.
Małą cebulę posiekać drobno, podobnie jak miętę, czy inne świeże zioła, i "wrobić w ser".
Formować małe placuszki, ułożyć na blaszce wyłożonej papierem.
Można piec malutkie i cieniutkie placuszki, które będą "na raz", albo nieco większe, wtedy środek będzie bardziej miękki i można się nimi "łamać".
Upiec, na lekko rumiany kolor, najlepiej powoli, w niezbyt wysokiej temperaturze (160 - 170 stopni C), żeby oprócz upieczenia, nieco obeschły w piecu.
Najbardziej (z konsultacji biesiadnej wynika) smakują z cebulą i kminkiem, choć te z miętą i papryką są równie smaczne i swoich miłośników mają.
Według tradycji, to mięta, przede wszystkim, powinna w gomółkach być.
Są świetne, jako zimna zakąska do piwa, więc na "Dziadowską" biesiadę (i nie tylko), będą jak znalazł.

Pamiętam, jak w dzieciństwie, na wiejskich wakacjach, zajadałam się pajdą świeżego chleba, prosto z pieca, posmarowanego pachnącym, świeżutkim masłem i na to położoną grubą kromką sera - twarogu. Jedzenie jedno z najprostszych i zarazem najlepszych. Łapało się taką kanapkę i siadało okrakiem na progu domu. Okruszki sera strzepywało się z podołka na ziemię kurom, które chciwie dziobały ten nie lada przysmak, skacząc sobie po grzbietach, dziobiąc się po głowach - kurzy armagedon.
Dziś mam okazję ożywić wspomnienie.
Jak zrobić biały ser?
Po pierwsze, trzeba mieć mleko, które się kwasi, najlepiej wiejskie, prosto od krowy. Niestety, to sklepowe z kartonów, pasteryzowane, nie kwasi się. Po kilku dniach psuje się i okrutnie śmierdzi. Ale może ktoś kupuje w sklepie mleko, które się zsiada. W mieście czasem i takie przerabiałam na odrobinę sera,  żeby zrobić barszczyk na serwatce (o tym innym razem), więc spróbować można.
Po drugie trzeba się uzbroić w cierpliwość.
A dalej tak:
Mleko wlewamy do garnka, przykrywamy i stawiamy w temperaturze pokojowej, w spokojnym miejscu do skwaszenia. W zależności od mleka i temperatury otoczenia, trwa to dwa, czasem trzy dni.
Gdy mleko porządnie "odstoi się", na wierzchu zbiera się gruby kożuch śmietany, który należy ostrożnie zebrać z mleka tak, żeby nie zmieszać go i nie zebrać ze śmietaną mleka. 
Wymaga to trochę wprawy, ale gra jest warta świeczki. Ser z tak zwanego nie zbieranego mleka, czyli z pozostawioną śmietaną, jest nie tylko bardziej tłusty, ale też dużo szybciej psuje się.
Śmietanę wstawiamy do lodówki i albo zużywamy do zupy, urabiania sera itp. kulinarnych wybryków, albo (już wiemy jak) robimy z niej masło. 
Dobre kwaśne mleko, zastyga w mleczny blok - dosłownie daje się kroić w kostkę. A jak wybierzemy trochę łyżką, to zostaje dołek.
Garnek z kwaśnym mlekiem stawiamy na piec, palnik, kuchenkę, co kto w kuchni posiada i ogrzewamy do temperatury około 45 stopni C,  bardzo powoli, czasem mieszając. Najlepiej, żeby ogrzewanie przebiegało bardzo wolno, żeby całość mleka podgrzewała się równomiernie. Ser z mleka przegrzanego jest sypki, suchy i w sumie niesmaczny. Niektóre gospodynie twierdzą, że nie należy ogrzewającego się mleka mieszać, ja jednak boję się, że od dna się ogrzeje za bardzo, więc mieszam.
Gdy mleko jest odpowiednio ogrzane, odstawiamy je do przestygnięcia. W tym czasie powinien tak zwany "skrzep" oddzielić się od serwatki i opaść na dno garnka. 
Całość "wlewamy" do bawełnianego worka na ser, podstawiając pod worek duży garnek, żeby złapać serwatkę.
Jeśli ktoś nie ma "syrnego worka", jak go babcia nazywała, to niech się nie martwi. Można ser odcedzić na sicie lub durszlaku. 
Ser w worku "wyrabiamy", to znaczy, ugniatamy worek z mokrym serem dokładnie, aczkolwiek delikatnie, żeby ser ułożył się w litą całość.
Jeśli cedzimy ser na sicie, to delikatnie wstrząsamy sitem, żeby ładnie uleżał się i skleił w całość
Worek w możliwy dla nas sposób, uwiązujemy nad garnkiem, żeby resztki serwatki skapywały swobodnie do garnka i zostawiamy tak na kilka godzin, nawet na całą noc, żeby dobrze obciekł i uformował się.
Wyjmujemy ser z worka i twaróg gotowy.
Zanim dobierzemy się do smakowitego serka, nie zapomnijmy wyprać dokładnie worka. Trzeba go też dokładnie wypłukać i przechowywać w czystym, suchym, bezwonnym miejscu, bo ser momentalnie chłonie zapachy z otoczenia i możemy mieć ser o zapachu proszku do prania, lub przypraw zamieszkujących szafkę.
Dobrze zrobiony ser twarogowy powinien być jednolity, miękki, powinien dobrze kroić się w kromki i nie rozsypywać się.
Niektóre gospodynie posiadają tak zwaną prasę do sera - są to dwie deseczki, połączone drewnianymi śrubami. Pomiędzy deseczki wkłada się worek z częściowo odsączonym serem i śrubami ściska się go bardzo mocno. Prasę zostawia się na garnku na całą noc. Wychodzi wtedy twardy, płaski ser, w kształcie zbliżonym do serca. Jest on zdecydowanie twardszy i bardziej suchy, ale przez odciśnięcie całej serwatki, dłużej się przechowuje.
Osobiście, smakowo, wolę ten twarogowy, nie prasowany.
Ilość i smak sera zależy od jakości mleka, rasy krowy, pory roku, tego co krowa zjada i wielu innych czynników. My, robiąc ser musimy nabrać nieco wprawy w ogrzewaniu sera, ale reszta to czasem nie nasza wina.
Mój dzisiejszy ser jest poprawny, może odrobinę krócej mogłam go ogrzewać, ale jak na tak długą przerwę w produkcji serowarskiej, to nie jest źle.

I tak sobie zajadam razową bułeczkę z serem na  śniadanie...
...i wyglądam przez okno na ośnieżony świat, ciesząc się namiastką wiosny, którą W. z B. wczoraj przytaszczyli do domu :)

Wszyscy wiemy, że Święta Bożego Narodzenia, te najbardziej rodzinne i "domowe", stoją już za progiem.
Choć, jak przewidywałam, pogoda z nami figluje i zamiast cieszyć nasze oczy radosną bielą, zafundowała nam wiatr, błoto i mnóstwo wody.
A może Pogoda (jako i ja) ma dość przedwczesnych reklam i cuchnącej komercją atmosferki, zafałszowującej właściwe Święta i radość z nich płynącą?
Jeszcze nie zgasły znicze na cmentarzach, a już buchnęło "krystmysem" z ekranów i głośników.
Jestem zmęczona taką zalewającą nas z każdej strony komercjalizacją Świąt.
Sama zaczynam myśleć o nich wcześnie, ale w zupełnie innym kontekście. Gromadzę zapasy mąki, cukru, dobra wszelakiego na tyle wcześnie, żeby nie dać się zmiażdżyć w przedświątecznym, rozgorączkowanym tłumie i żebym mogła spokojnie zrobić to, co wcześniej zaplanuję, a w Święta nie padać z nóg ze zmęczenia.
Podobnie o prezentach myślę wcześniej i... nie szaleję, W końcu choinka jest tak piękna, że nie możemy jej zagubić w nadmiarze prezentów.
Za to świetnie komponują się z choinką domowe wypieki.
Znam smakoszy, dla których sernik, to niezastąpiony, najlepszy placek, którego nie może zabraknąć, zwłaszcza na świątecznym stole.
Sama jakoś nie przepadam za sernikami, ale mam kilka sprawdzonych przepisów, które robię często i naprawdę mi smakują.
Ten dzisiejszy przepis dostałam dawno, dawno temu, od koleżanki i jest to mój ulubiony sernik.
To najprostszy i najsmaczniejszy, według mnie, sernik i jest z samego sera, bez "ciastowego" spodu.
1,20 kg sera białego,
7 jajek,
1/3 litra śmietany,
2 szklanki cukru,
cukier waniliowy,
1 łyżeczka proszku do pieczenia,
4 łyżki mąki pszennej.
Wszystkie składniki zmiksować na gładką masę.
Ciasto  wylać na blaszkę, upiec w 180 - 200 stopni C, około godziny.
Sernik w piecu /piekarniku/ wyrośnie, ale później opadnie, niemal do ilości wyjściowej. Nie martwcie się, że jest może nieco niski. Smaku mu to nie odbiera.
Ser na serniki powinien być twardy, z "kostki".
No oczywiście najlepszy byłby wiejski, ale nie każdy może go zdobyć.
Zresztą jajka też najlepsze wiejskie.
Próbowałam zrobić sernik z takiego "na serniki" zmielonego gotowca i to zupełnie nie jest to samo.
Podobnie, nie róbcie serników z kostek, które są miękkie i "mokre". Nędzna jakość sera, to i sernik nieszczególny.
Można dodawać do niego bakalie, ale ja wolę bez. A jeśli dodaję czasem kandyzowaną skórkę pomarańczową, to nie daję waniliowego cukru.

Sprawę cukru waniliowego rozwiązałam już dawno - w sklepach ogólnie dostępny jest cukier wanilinowy, czyli sztuczny, chemiczny. Za ten z prawdziwą wanilią płacimy drogo i czasem musimy go dość długo szukać, bo nie w każdym sklepie jest dostępny. I czasem szału jakościowego nie ma.
Trzeba zainwestować w laskę prawdziwej wanilii, włożyć ją do słoika,,,
...i zasypać zwykłym cukrem.
Najlepiej zrobić to dużo wcześniej, żeby zapach zdążył "przejść" do cukru i potem po prostu dodajemy tyle cukru, ile jest w przepisie, z "waniliowego" słoika. Teraz jest dobry czas, żeby to zrobić - na Święta będzie jak znalazł.
Na dokładkę możemy waniliową laskę zasypać cukrem nie jeden raz. A ile razy? To zależy od jakości i świeżości wanilii. Czasem tylko dwa, a czasem więcej - to już nam nos podpowie. Jasna sprawa, że najmocniejszy aromat jest po pierwszym zasypie.
Nawiasem mówiąc, to nie używam sztucznych "nawaniaczy" do ciast. Wolę, żeby pachniało mniej intensywnie, za to sztuczny aromat nie psuje mi smaku. Z zapachów dodaję tylko naturalne - wanilię, cynamon, skórki z pomarańczy i cytryn kandyzowane lub świeżo starte, konfiturę różaną, lub... nic.  Nadmiar zapachu (zwłaszcza chemicznego) może przyprawiać, ale o ból głowy. Każde ciasto, z dobrych składników pachnie, swoim własnym zapachem: masła, orzechów, migdałów... Jak smaczne, to zupełnie wystarczy.
Niedługo zacznie się sezon na świąteczne ciasteczka, ale o tym za kilka dni...