Kto by się spodziewał tak pięknej niedzieli, po tych szarych, mokrych dniach?
Nie można było inaczej - trzeba było wskoczyć do lasu i sprawdzić, czy uda się coś w tym roku jeszcze naturze podebrać do domowej spiżarni.
Bo wcześniejsze zbiory były skromne.
I udało się :)
Dwie godziny w lesie i 203 sztuki dorodnych podgrzybków wskoczyły do koszyków.
Może mamy plebejskie upodobania, może mało wysublimowane podniebienia, ale w naszym domu, podgrzybek jest grzybem ulubionym. Za jego mocny, grzybowy aromat i smak.
Borowiki zbieramy i owszem, swój niepowtarzalny urok mają, ale są znacznie w smaku delikatniejsze, nie bez racji dodajemy do nich przydomek - szlachetne. W tym roku jednak nie mieliśmy szczęścia znaleźć ich zbyt wielu. Dosłownie tylko kilka sztuk za cały sezon.
Zbieramy grzyby, żeby je przede wszystkim ususzyć. I już troszkę w tym roku ususzyliśmy.

Starsze egzemplarze, które suszą się trudniej, drobno kroję i podsmażam ma maśle,
 po czym pakuję je do zamrażarki. Będą na zupy i sosy.
Cała kuchnia tonie w zapachu grzybów. Chyba tylko pieczony chleb piękniej i bardziej domowo pachnie.
Żeby wykończyć zapasy suszonych grzybów z poprzedniego roku, kilka dni temu ugotowałam podpatrzoną kiedyś w telewizji zupę, gotowaną przez pana Okrasę. A że smakuje fantastycznie, to na stałe wpisała się w domowe menu. To zupa grzybowa na żurku.
5 dag suszonych grzybów,
2 l wywaru warzywnego,
1 l wywaru z suszonych grzybów,
1 cebula,
1 - 2 ząbki czosnku,
1 kg ziemniaków,
2 – 3 liście laurowe,
½ łyżeczki suszonego majeranku,
100 ml śmietany,
250 ml zakwasu na żur z mąki żytniej,
sól, pieprz, olej.
Grzyby suszone
 płuczemy i gotujemy do miękkości w takiej ilości wody, aby otrzymać około 1 litra wywaru grzybowego; ugotowane grzyby odcedzamy i kroimy w grubą kostkę.
W drugim garnku gotujemy wywar z jarzyn, taki rosół bez mięsa. Odcedzamy warzywa i przelewamy wywar do wywaru grzybowego.
Ziemniaki kroimy w grubą kostkę,
wrzucamy do wywaru, doprawiamy liśćmi laurowymi i majerankiem, po czym gotujemy do miękkości.
Cebulę kroimy w drobną kostkę, przesmażamy na oleju na złoty kolor, dodajemy grzyby, doprawiamy solą, pieprzem, posiekanym ząbkiem czosnku, przesmażamy; dodajemy do wywaru.
Dodajemy zakwas na żur i całość zagotowujemy. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku. Na końcu podbijamy śmietaną.
Delicje!

Nadeszła pora aktywności kuchennej - deszcz skutecznie zablokował roboty polowe. Coś trzeba zrobić wyjątkowego, dla zaniedbanych nieco w ostatnim czasie domowników, ot tak, bo ich lubię :)
Klasyka kuchni - barszczyk z krokietami.
Czasem robiło się do niego uszka, paszteciki, albo krokiety, ale zwykle kończyło się na wypiciu szklaneczki i... prośbie o dokładkę.
A krokiety? Oczywiście z kapustą.
Jako, że barszcz jest kwaśną i bardzo wyrazistą w smaku zupą, to ja, dla złagodzenia smaku, robię krokiety do barszczu ze świeżej kapusty.
Żeby było i dla smaku, i dla zdrowia, to buraki nastawiłam do kiszenia - robię zakwas buraczany.
1 kilogram czerwonych buraków,
2 litry wody,
2 ząbki czosnku,
10 małych lub 6 dużych ziaren ziela angielskiego,
4 duże liście laurowe,
pół łyzki soli.
Niektórzy dodają do zakiszenia skórkę razowego chleba, ale ja tego nie robię. Wolę poczekać dzień, dwa dłużej, na zakiszenie się barszczowego zakwasu.
Buraki obieramy, kroimy na cieniutkie plasterki, lub w kostkę, jak kto woli.
W kamionkowym garnku, albo w szklanym słoju, zalewamy buraki wodą, dodając pozostałe przyprawy.
Stawiamy w spokojnym miejscu. Wystarczy pokojowa temperatura. 
Wystarczy naczynie przykryć bawełnianą lub lnianą ściereczką, można przykryć jeszcze pokrywką lub talerzykiem, żeby ściereczka nie spadła. 
Nie zamykamy naczynia szczelnie.
Codziennie zaglądamy pod ściereczkę, żeby zobaczyć, czy zakwas się pieni. 
Ja tę piankę zbieram i wyrzucam. 
Wydaje mi się, że barszcz  jest klarowniejszy.
Zakwas jest gotowy po +/- 5 dniach. Kto chce kwaśniejszy, może potrzymać dłużej. 
Jeśli ktoś wypróbuje ten podstawowy przepis, to może go modernizować, dodając na przykład więcej czosnku - w końcu smaki mamy różne.
Zlewamy zakwas do butelek lub słoików i wstawiamy do lodówki, jeśli nie korzystamy z niego zaraz.
Ciężko zrobić dobre zdjęcie płynu w szkle - tak mniej więcej wygląda zlany do szklanego dzbanka zakwas.
Zakwas może stać w lodówce około 2 tygodnie, ale lepiej go... wypić. Dlaczego?
Przede wszystkim polecany jest wszystkim osobom osłabionym i w okresie rekonwalescencji. Leczy anemię, wzmacnia odporność, poprawia krążenie, wzmacnia serce, dodaje energii, poza tym, poprawia przemianę materii, wspomaga pracę wątroby i nerek. Działa mocno zasadotwórczo na organizm. Jest wspaniałym lekiem i "wzmacniaczem", pod warunkiem, że nie ma w nim octu. W wielu źródłach znajdziemy też informacje, że buraki, sok i zakwas z buraków mają duże znaczenie w profilaktyce i leczeniu nowotworów.
Tak więc niech zakwas buraczany nie śpi w lodówce bezsensownie, tylko codziennie wypijajmy po szklance tego bardzo zdrowego i smacznego napoju.
Na barszcz czerwony potrzebujemy:
pół litra zakwasu buraczanego (dobrze kwaśnego),
pół kilograma obranych buraków,
2 litry mocnego rosołu,
sól, pieprz, czosnek, zioła do smaku.
Gotujemy mocny rosół, według sprawdzonego przepisu. Im lepszy rosół, tym i barszcz będzie lepszy.
Z rosołu usuwamy mięso i jarzyny - najlepiej przecedzić.
Buraki obieramy, rozdrabniamy i zalewamy w garnku wodą - tyle, żeby były przykryte. 
Gotujemy je do miękkości i wywar przecedzamy do rosołu.
Buraki możemy wyrzucić, ale lepiej będzie, jeśli wykorzystamy je do sałatki lub przyrządzimy je zasmażane do obiadu.
Rosół z wywarem ze świeżych buraków zagotowujemy.
Dolewamy do tego zakwas i chwilę podgrzewamy, nie dopuszczając jednak do zagotowania. 
Barszcz jest wtedy zdrowszy i ma ładniejszy kolor.
W trakcie podgrzewania dosmaczamy barszcz według upodobania czosnkiem, zielem angielskim, ziołami np. prowansalskimi, jeżeli sam zakwas wyszedł zbyt delikatnie doprawiony. 
Dodatkowo solimy i dodajemy sporo pieprzu - barszczyk lubi być pikantny.
Jesli jest mało kwaśny, możemy dodać więcej zakwasu, lub zakwasić dodatkowo sokiem z cytryny, kwaskiem cytrynowym, albo octem. Z doświadczenia wiem, że najlepiej "trzyma kolor" ocet. 
Z tej proporcji wychodzi około 3 - 3,5 litra barszczu.
Krokiety:
Kilka naleśników,
które smażymy według ulubionego przepisu. Ilość ich trudno określić, bo przecież smażymy naleśniki na różnych patelniach. Ważne, żeby były cienkie.
Mała główka kapusty, 
duża cebula,
sól i pieprz do smaku,
jajko,
bułka tarta,
olej do smażenia.
Kapustę szatkujemy, gotujemy do miękkości. 
Odcedzamy z wody i odciskamy mocno, żeby farsz nie był zbyt mokry.
Cebulę kroimy w kostkę i podsmażamy na oleju lub maśle na rumiano.
Kapustę łączymy z cebulą i przyprawiamy do smaku. Można zmiksować, wtedy lepiej się zawijają. 
Na każdego naleśnika nakładamy farsz (ile kto lubi, byle naleśnik ładnie się zawinął). 
Zawijamy "roladki".

Każdego zawiniętego naleśnika maczamy w rozmąconym jajku 
i w bułce tartej.
Obsmażamy na rumiano.
Oczywiście bardzo wskazane jest dodanie zmiksowanego lub zmielonego mięsa z rosołu do farszu, ale dziś akurat robiłam krokiety z samą kapustą.
A teraz nadszedł czas, żeby podelektować się szklanką wybornego barszczu ze świetnym, sycącym krokietem, lekceważąc chłód i deszcz, usiłujące nas straszyć zza okna.

Jeszcze u nas przewaga zieleni nad jesiennymi barwami, ale chłód daje znać, że jesień już rozpanoszyła się na dobre. Trzeba ją sobie nieco umilić.
Lubię ucierane placki. Dziś naszło mnie na taki prościutki, ale bardzo smaczny. Z jabłkami (bo sezon na nie) i z malinową nutką. I jeszcze, żeby szybko było, bo trzeba dary jesieni z pola zbierać.
A jako, że przepis jest na niezbyt dużą porcję, to upiekłam dwa.
Na jeden ucierany placek potrzebujemy:
10 dag masła,
1/2 szklanki cukru,
2 jajka,
20 dag mąki,
5 łyżek mleka,
1 łyżeczkę proszku do pieczenia,
kilka jabłek,
1 - 2 łyżki dżemu morelowego lub z czerwonej porzeczki, lub sok malinowy.
Masło ucieramy z cukrem, ucierając, lub jeszcze lepiej miksując, dodajemy kolejno - jajka, mleko, mąkę z proszkiem do pieczenia. Ucieramy ciasto na gładką masę, konsystencji gęstej śmietany i wylewamy na tortownicę.
Jabłka obieramy, kroimy na ćwiartki, wycinamy gniazda nasienne.
Każdą ćwiartkę gęsto nacinamy nożem i kładziemy na ciasto. 
Jabłek możemy ułożyć mniej lub więcej, w zależności od upodobania.

Pieczemy w piecyku nagrzanym do 180 - 200 stopni C, aż się ciasto zrumieni - każdy swój piekarnik zna :)
Wierzch ciasta, zaraz po wyjęciu z piekarnika, malujemy cieniutko morelowym lub porzeczkowym dżemem. Jeśli dżem jest za gęsty, to możemy rozetrzeć go z odrobiną wody, żeby miał odpowiednią konsystencję.
Dodaje to ciastu i smaku, i urody.

Ja dziś pomalowałam moje ciasto sokiem malinowym, który sama zrobiłam - jest prawie tak gęsty, jak galaretka.
Oj, coś mi się zdaje, że szybko znikną :)

Pada i pada. Aż się obawiamy, żeby nasza sąsiadka - rzeka Biała - nie chciała wpaść do nas, bo zabrałaby to, co w polu jeszcze zostało.
Niebo przecieka obficie, ziąb na zewnątrz, a jeszcze wspomnienie lata w głowie.
Coś ugotować trzeba, tylko co?
Jeszcze nie pora na bigos, ani zawiesisty gulasz. Już nie pora na chłodnik...
Najlepszy na wczesnojesienną słotę, będzie rosół z makaronem.
A, że czas jest, bo roboty polowe trzeba było zawiesić, ze względu na wyżej już wymienioną aurę, to zrobię makaron sama. Do wiejskiego rosołu, domowy makaron najlepszy.
Domowy makaron to super rzecz, łatwa do zrobienia, ale troszkę wprawy wymaga.
Ja zarabiam ciasto na samych jajkach, nie dodaję w ogóle wody.
Na cztery osoby powinno starczyć:
2 - 3 jajka,
mąka pszenna.
Przepisu nie da się podać idealnie, bo jajka mogą być różnej wielkości, a mąka też nie zawsze jest jednakowa. Ale spróbuję opisać produkcję w miarę jasno.
Wsypać na stolnicę mąkę, tak ze dwie garście, wbić do niej jajka i zarobić ciasto. W trakcie zarabiania, jeśli ciasto jest zbyt wolne, dodawać mąkę, niektórzy mówią o tym "ile przyjmie".
Ciasto ma być dość twarde, znacznie twardsze niż na pierogi, wyrobione na gładką kulę.
Ciasto wałkujemy jak najcieniej, podsypując w trakcie wałkowania dobrze mąką. Mąka "wwałkuje" się ładnie w ciasto, a ono nie będzie się nam przyklejać do wałka.
Jeśli ktoś ma dużą stolnicę, to może rozwałkować ciasto na raz. Ja mam stolnicę niewielką, więc dzielę ciasto na porcje - dziś na cztery kawałki i wałkuję małe, cieniutkie placuszki. Zresztą w ten sposób znacznie łatwiej i szybciej się je wałkuje.
Rozwałkowane ciasto zostawiamy do przeschnięcia - też ciężko określić czas, ale na pewno dłużej, niż na godzinę - żeby było łatwiej pokroić. 
Ciasto nie może całkiem wyschnąć, bo wtedy będzie się kruszyć. Ma być podsuszone, ale jeszcze elastyczne.
Można kroić makaron bezpośrednio po rozwałkowaniu, ale wtedy ciasto musimy posypać dodatkowo solidnie mąką, żeby w trakcie krojenia, kluski nie sklejały się.
Podeschnięte płaty ciasta kroimy na paski szerokości około 3 centymetrów i nakładamy warstwy "pasek na pasek", takie wysokie, żeby wygodnie się nam kroiło.
Kroimy złożone paski na niteczki, 
rozsypując skrojone porcje po stolnicy, na wszelki wypadek, żeby się nie sklejały.
Jasną sprawą jest, że z takiego ciasta możemy robić makarony  różnej grubości i długości. Można ciasto pokroić na kwadratowe łazanki, można zrobić dłuższe, szersze wstążki do sosów. ale do rosołu i pomidorowej - nitki są najlepsze.
Jeśli ktoś ma czas i ochotę, to pokrojony makaron można wysuszyć, ważne, żeby zrobić to dokładnie i suchy można przechować przez kilkanaście dni zamknięty w słoiku lub puszce.
A rosół? Cóż, rosół, jak rosół. Każdy ma na niego swój przepis.
Najlepszy z całej, wiejskiej kury.
Według mnie, rosół ma być mocny, a nie tłusty. Dlatego raczej pozbywam się tłuszczu, obierając go, choć niezbyt dokładnie - jakieś oczka muszą po rosole pływać.
Kurę (kurczaka) dzielimy na porcje i wkładamy do garnka. Dodajemy jarzyny - po dużej sztuce - marchew, pietruszkę, opieczoną cebulę, do tego kawałek pora i selera. Ja nie dodaję kapusty, choć niektórzy nie wyobrażają sobie rosołu bez kawałka kapusty włoskiej.
Zalewamy wodą tak, żeby wszystko w całości było nią przykryte, pamiętając, że w trakcie gotowania nieco wody odparuje, więc podnieśmy poziom wody w garnku jeszcze o dodatkowe dwa, trzy centymetry.
Gotujemy wszystko na małym ogniu, żeby rosół tylko "mrugał", wtedy będzie piękny, klarowny.
A jak długo? Aż mięso będzie miękkie.
Wiejska kura wymaga długiego gotowania, czasem nawet cztery, pięć godzin. Miękkość mięsa sprawdzamy od czasu do czasu widelcem.
Pod koniec gotowania rosół doprawiamy lubczykiem i solą do smaku. 
 Po zdjęciu rosołu z ognia, dorzucamy posiekaną natkę pietruszki.
A dziś, na rozgrzewkę, dodałam zamiast pieprzu szczyptę chili - super sprawa!

Dawno nie pisałam, ale mam nadzieję, że będę tu częściej bywać.
Czasem przychodzą dni, których nie chcemy.
Wskakują na plecy, przygniatają ciężarem, który ciężko dźwignąć.
Smutek, przygnębienie i ponure myśli...
Garnki marzną z opuszczonymi pokrywkami, aparat fotograficzny śpi, a klawiatura tęskni...
Ale czas, biegnąc, zabiera i te lepsze, i - na szczęście - te gorsze chwile, nie zdradzając, co nam w przyszłości  przyniesie...
........................................
W moim warzywniaku pojawiła się w tym roku  nowinka - czarna marchew, choć powinna zwać się fioletową.
Jadali ją nasi przodkowie, zanim pojawiły się odmiany czerwone tego cudownego warzywa.
Czemu cudownego? Bo i smakowo i wartościowo doskonała i na tysiące sposobów można ją przygotować, o czym już nie raz na blogu pisałam.
Czarna marchew, podobnie jak czerwona, jest źródłem witamin z grupy B, E, H, K, PP oraz minerałów, takich jak żelazo, fosfor, magnez, wapń i potas, zawiera duże ilości cukrów, karotenu i przeciwutleniaczy, przez co hamuje proces starzenia, poprawia wzrok i wzmacnia system odpornościowy organizmu. Nie zapominajmy o szczególnie przyjaznym działaniu marchwi na nasze brzuszki, a konkretnie jelita, zwłaszcza te podrażnione.
W smaku czarna marchewka jest  bardzo smaczna. Smakuje dobrą marchwią. Niektórzy w smaku surowej, dopatrują się nuty rzepy.
Można jej używać do wszystkich potraw, tak jak czerwoną..
Czemu czerwona marchew wyparła czarną, choć czarna ma mieć znacznie lepsze, mocniejsze właściwości?
Bo brudzi ręce na niebiesko przy obieraniu i barwi potrawy.
Najładniejszym odcieniem obdarowała zupę z jaśka - zupa była pięknie... różowa.
Inne potrawy potrafi wybarwić na buro, a kurczak duszony w warzywach przybrał soczyście fioletowy kolor.
Im dłużej ją gotujemy, tym bardziej oddaje kolor do potrawy, sama stając się mało efektowna - szarzeje.
Nie każdemu to odpowiada, ale smakowo jest naprawdę godna polecenia, zwłaszcza, że ma moc wartości prozdrowotnych.
Dziś do dyni makaronowej, która w tym roku pięknie wyrosła
udusiłam kurczaka z warzywami, a konkretnie z dwukolorowymi marchewkami i  porami. To podstawowa wersja
Dla urozmaicenia, dziś dodałam zielony groszek.
Oczywiście sól pieprz do smaku i chili dla smaku i ognia..
Proporcje luźne, "objętościowe" - ile marchewki, tyle groszku i połowę objętości pora.
Do lekko podduszonych warzyw, dodałam kawałki piersi z kurczaka i udusiłam do miękkości. 
Podałam z upieczoną w piekarniku makaronową dynią. 
....................................................
O wartościach chili nie muszę pisać. Jest ostatnio bardzo popularna. Często widzę artykuły o niej w internecie.
Dodam tylko, że w czasie nadchodzących chłodów warto się rozgrzewać potrawami z tą pikantną przyprawą. Rozgrzewa lepiej niż gorąca herbata i aspiryna
Chili w tym roku dosłownie obsypało owocami. Część strąków zamroziłam, większość, w miarę dojrzewania, porcjami kroiłam do suszenia.