Kto by się spodziewał tak pięknej niedzieli, po tych szarych, mokrych dniach?
Nie można było inaczej - trzeba było wskoczyć do lasu i sprawdzić, czy uda się coś w tym roku jeszcze naturze podebrać do domowej spiżarni.
Bo wcześniejsze zbiory były skromne.
I udało się :)
Dwie godziny w lesie i 203 sztuki dorodnych podgrzybków wskoczyły do koszyków.
Może mamy plebejskie upodobania, może mało wysublimowane podniebienia, ale w naszym domu, podgrzybek jest grzybem ulubionym. Za jego mocny, grzybowy aromat i smak.
Borowiki zbieramy i owszem, swój niepowtarzalny urok mają, ale są znacznie w smaku delikatniejsze, nie bez racji dodajemy do nich przydomek - szlachetne. W tym roku jednak nie mieliśmy szczęścia znaleźć ich zbyt wielu. Dosłownie tylko kilka sztuk za cały sezon.
Zbieramy grzyby, żeby je przede wszystkim ususzyć. I już troszkę w tym roku ususzyliśmy.

Starsze egzemplarze, które suszą się trudniej, drobno kroję i podsmażam ma maśle,
 po czym pakuję je do zamrażarki. Będą na zupy i sosy.
Cała kuchnia tonie w zapachu grzybów. Chyba tylko pieczony chleb piękniej i bardziej domowo pachnie.
Żeby wykończyć zapasy suszonych grzybów z poprzedniego roku, kilka dni temu ugotowałam podpatrzoną kiedyś w telewizji zupę, gotowaną przez pana Okrasę. A że smakuje fantastycznie, to na stałe wpisała się w domowe menu. To zupa grzybowa na żurku.
5 dag suszonych grzybów,
2 l wywaru warzywnego,
1 l wywaru z suszonych grzybów,
1 cebula,
1 - 2 ząbki czosnku,
1 kg ziemniaków,
2 – 3 liście laurowe,
½ łyżeczki suszonego majeranku,
100 ml śmietany,
250 ml zakwasu na żur z mąki żytniej,
sól, pieprz, olej.
Grzyby suszone
 płuczemy i gotujemy do miękkości w takiej ilości wody, aby otrzymać około 1 litra wywaru grzybowego; ugotowane grzyby odcedzamy i kroimy w grubą kostkę.
W drugim garnku gotujemy wywar z jarzyn, taki rosół bez mięsa. Odcedzamy warzywa i przelewamy wywar do wywaru grzybowego.
Ziemniaki kroimy w grubą kostkę,
wrzucamy do wywaru, doprawiamy liśćmi laurowymi i majerankiem, po czym gotujemy do miękkości.
Cebulę kroimy w drobną kostkę, przesmażamy na oleju na złoty kolor, dodajemy grzyby, doprawiamy solą, pieprzem, posiekanym ząbkiem czosnku, przesmażamy; dodajemy do wywaru.
Dodajemy zakwas na żur i całość zagotowujemy. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku. Na końcu podbijamy śmietaną.
Delicje!

Za oknem biało. Zima się zaczyna. A może sobie tylko żartuje i zniknie za kilka dni?
No, ale biało, nie biało, jeść trzeba, więc biorę się za kapuśniaczki.
Rzecz pożyteczna z wielu względów - smaczne, pasują do wielu zup (barszczyk, zupy-kremy różne, na przykład z pieczarek), można przegryźć "solo" na zimno i ciepłego schrupać. Można zamrozić, jak wyjdzie więcej, niż jesteśmy w stanie zjeść. Będą jak znalazł!
Wcześniej przygotowujemy sobie farsz:
50 dag kiszonej kapusty,
25 dag pieczarek,
1 cebula,
łyżka masła lub olej do smażenia cebuli,
sól, pieprz.
Kapustę gotujemy do miękkości, studzimy i mocno odciskamy.
Cebulę drobno kroimy i smażymy na tłuszczu (ja preferuję masło do pieczarek) na złoty kolor. Pieczarki kroimy i wsypujemy do cebulki, podsmażamy, aż woda, którą pieczarki "puszczają" w trakcie smażenia, odparuje, a po kuchni rozejdzie się piękny zapach smażonych grzybów. Doprawiamy solą i pieprzem do smaku. Studzimy.
Kapustę i pieczarki miksujemy lub mielimy na jednolitą masę. Doprawiamy, w miarę potrzeby, do smaki.
Oczywiście, jeśli ktoś nie chce, nie musi miksować farszu. Wystarczy zmieszać kapustę i pieczarki razem, i można zawinąć kapuśniaczki z "grubszym" farszem.
Można zrobić farsz ze świeżej kapusty, lub zmieszanej kiszonej ze świeżą. Można go też zrobić bez pieczarek.
Przepis na kapuśniaczkowe ciasto jest niemal identyczny jak na bułeczki pszenne, zwiększa się tylko ilość tłuszczu, żeby ciasto drożdżowe było troszkę bardziej kruche.
250 ml wody,
4 dag drożdży,
1/2 łyżeczki cukru,
5 dag (5 łyżek) oleju,
50 dag mąki pszennej,
1 płaska łyżeczka soli.
Zarabiamy drożdżowe ciasto w znany nam doskonale już sposób. 
Dzielimy na dwie części, rozwałkowujemy na wąski, długi prostokąt. Wykładamy farsz i zawijamy jak roladę.

Każdą "roladę" po zwinięciu spłaszczamy mocno ręką i kroimy na osiem kawałków. Każdemu kawałkowi nacinamy wierzch w dowolny sposób, żeby wilgotny farsz mógł spokojnie odparowywać w trakcie pieczenia.
Smarujemy kapuśniaczki rozbełtanym jajkiem, zostawiamy do wyrośnięcia i pieczemy w 180 - 200 stopni C na rumiano.

Może to, co napiszę niektórych zdziwi, a niektórych oburzy, ale według mnie, w sklepach kupujemy pieczarkowe noworodki, które nie mają rozwiniętego smaku, ani zapachu prawdziwych pieczarek. Dlatego pewnie część domowych kucharzy twierdzi, że pieczarka to nie grzyb. Pewna Poważna Pani Gospodyni powiedziała mi kiedyś, że pieczarki muszą być świeżutkie i jasne, bo z takich starszych, to zupa wychodzi ciemniejsza i jest "nieelegancka". Hmm... a ja zawsze myślałam, że jedzenie ma być smaczne, a elegancka to powinna być Pani Domu i zastawa.
Jak tylko miałam okazję, to kupowałam w sklepach, czy na bazarkach pieczarki, które inni uważali już niemal za odpad. Takie z rozwiniętymi kapeluszami i pociemniałym spodem kapelusza, ale jeszcze jędrne, zdrowe.
Korzyść była podwójna - cena była przeważnie promocyjna, a smak w potrawie nieporównywalnie lepszy - bardziej grzybowy.
Te "eleganckie", z ładnym kapelusikiem, kupowałam do faszerowania, bo w głębokim kapeluszu farsz się lepiej mieści i zapieka. Ale o tym innym razem.
Udało nam się zdobyć niedawno pieczarkową grzybnię i zebraliśmy trochę swoich pieczarek, zanim śnieg ją zasypał.
Mam nadzieję, że wiosną grzybnia ożyje.
Jakież było moje zdziwienie, jak zobaczyłam, jakie z nich mogą urosnąć "potwory". Rekordzistka ważyła 58 dag! To ta największa, na wierzchu w koszyku.
I wierzcie mi, mimo swojej wielkości i częściowej utraty urody, potrawy z nich przygotowane tylko zyskały na smaku i aromacie.
Po raz kolejny sprawdza się, że nie powinniśmy jeść tylko oczami, zwłaszcza, że pieczarka w potrawie wygląda nieco inaczej, niż ta ze sklepu przyniesiona, prawda? A produkt dobry jakościowo nie potrzebuje niezliczonej ilości przypraw, bo po prostu sam w sobie jest smaczny.