Nadeszła pora aktywności kuchennej - deszcz skutecznie zablokował roboty polowe. Coś trzeba zrobić wyjątkowego, dla zaniedbanych nieco w ostatnim czasie domowników, ot tak, bo ich lubię :)
Klasyka kuchni - barszczyk z krokietami.
Czasem robiło się do niego uszka, paszteciki, albo krokiety, ale zwykle kończyło się na wypiciu szklaneczki i... prośbie o dokładkę.
A krokiety? Oczywiście z kapustą.
Jako, że barszcz jest kwaśną i bardzo wyrazistą w smaku zupą, to ja, dla złagodzenia smaku, robię krokiety do barszczu ze świeżej kapusty.
Żeby było i dla smaku, i dla zdrowia, to buraki nastawiłam do kiszenia - robię zakwas buraczany.
1 kilogram czerwonych buraków,
2 litry wody,
2 ząbki czosnku,
10 małych lub 6 dużych ziaren ziela angielskiego,
4 duże liście laurowe,
pół łyzki soli.
Niektórzy dodają do zakiszenia skórkę razowego chleba, ale ja tego nie robię. Wolę poczekać dzień, dwa dłużej, na zakiszenie się barszczowego zakwasu.
Buraki obieramy, kroimy na cieniutkie plasterki, lub w kostkę, jak kto woli.
W kamionkowym garnku, albo w szklanym słoju, zalewamy buraki wodą, dodając pozostałe przyprawy.
Stawiamy w spokojnym miejscu. Wystarczy pokojowa temperatura. 
Wystarczy naczynie przykryć bawełnianą lub lnianą ściereczką, można przykryć jeszcze pokrywką lub talerzykiem, żeby ściereczka nie spadła. 
Nie zamykamy naczynia szczelnie.
Codziennie zaglądamy pod ściereczkę, żeby zobaczyć, czy zakwas się pieni. 
Ja tę piankę zbieram i wyrzucam. 
Wydaje mi się, że barszcz  jest klarowniejszy.
Zakwas jest gotowy po +/- 5 dniach. Kto chce kwaśniejszy, może potrzymać dłużej. 
Jeśli ktoś wypróbuje ten podstawowy przepis, to może go modernizować, dodając na przykład więcej czosnku - w końcu smaki mamy różne.
Zlewamy zakwas do butelek lub słoików i wstawiamy do lodówki, jeśli nie korzystamy z niego zaraz.
Ciężko zrobić dobre zdjęcie płynu w szkle - tak mniej więcej wygląda zlany do szklanego dzbanka zakwas.
Zakwas może stać w lodówce około 2 tygodnie, ale lepiej go... wypić. Dlaczego?
Przede wszystkim polecany jest wszystkim osobom osłabionym i w okresie rekonwalescencji. Leczy anemię, wzmacnia odporność, poprawia krążenie, wzmacnia serce, dodaje energii, poza tym, poprawia przemianę materii, wspomaga pracę wątroby i nerek. Działa mocno zasadotwórczo na organizm. Jest wspaniałym lekiem i "wzmacniaczem", pod warunkiem, że nie ma w nim octu. W wielu źródłach znajdziemy też informacje, że buraki, sok i zakwas z buraków mają duże znaczenie w profilaktyce i leczeniu nowotworów.
Tak więc niech zakwas buraczany nie śpi w lodówce bezsensownie, tylko codziennie wypijajmy po szklance tego bardzo zdrowego i smacznego napoju.
Na barszcz czerwony potrzebujemy:
pół litra zakwasu buraczanego (dobrze kwaśnego),
pół kilograma obranych buraków,
2 litry mocnego rosołu,
sól, pieprz, czosnek, zioła do smaku.
Gotujemy mocny rosół, według sprawdzonego przepisu. Im lepszy rosół, tym i barszcz będzie lepszy.
Z rosołu usuwamy mięso i jarzyny - najlepiej przecedzić.
Buraki obieramy, rozdrabniamy i zalewamy w garnku wodą - tyle, żeby były przykryte. 
Gotujemy je do miękkości i wywar przecedzamy do rosołu.
Buraki możemy wyrzucić, ale lepiej będzie, jeśli wykorzystamy je do sałatki lub przyrządzimy je zasmażane do obiadu.
Rosół z wywarem ze świeżych buraków zagotowujemy.
Dolewamy do tego zakwas i chwilę podgrzewamy, nie dopuszczając jednak do zagotowania. 
Barszcz jest wtedy zdrowszy i ma ładniejszy kolor.
W trakcie podgrzewania dosmaczamy barszcz według upodobania czosnkiem, zielem angielskim, ziołami np. prowansalskimi, jeżeli sam zakwas wyszedł zbyt delikatnie doprawiony. 
Dodatkowo solimy i dodajemy sporo pieprzu - barszczyk lubi być pikantny.
Jesli jest mało kwaśny, możemy dodać więcej zakwasu, lub zakwasić dodatkowo sokiem z cytryny, kwaskiem cytrynowym, albo octem. Z doświadczenia wiem, że najlepiej "trzyma kolor" ocet. 
Z tej proporcji wychodzi około 3 - 3,5 litra barszczu.
Krokiety:
Kilka naleśników,
które smażymy według ulubionego przepisu. Ilość ich trudno określić, bo przecież smażymy naleśniki na różnych patelniach. Ważne, żeby były cienkie.
Mała główka kapusty, 
duża cebula,
sól i pieprz do smaku,
jajko,
bułka tarta,
olej do smażenia.
Kapustę szatkujemy, gotujemy do miękkości. 
Odcedzamy z wody i odciskamy mocno, żeby farsz nie był zbyt mokry.
Cebulę kroimy w kostkę i podsmażamy na oleju lub maśle na rumiano.
Kapustę łączymy z cebulą i przyprawiamy do smaku. Można zmiksować, wtedy lepiej się zawijają. 
Na każdego naleśnika nakładamy farsz (ile kto lubi, byle naleśnik ładnie się zawinął). 
Zawijamy "roladki".

Każdego zawiniętego naleśnika maczamy w rozmąconym jajku 
i w bułce tartej.
Obsmażamy na rumiano.
Oczywiście bardzo wskazane jest dodanie zmiksowanego lub zmielonego mięsa z rosołu do farszu, ale dziś akurat robiłam krokiety z samą kapustą.
A teraz nadszedł czas, żeby podelektować się szklanką wybornego barszczu ze świetnym, sycącym krokietem, lekceważąc chłód i deszcz, usiłujące nas straszyć zza okna.

Niestety, prawda jest taka, że jeden z najbardziej wartościowych produktów mlecznych - serwatka, produkt uboczny w produkcji sera  - jest zarazem najmniej doceniany i często traktowany jako kuchenny odpad.
Poza tym, że niemal cała laktoza z mleka zostaje w serwatce i powinny jej unikać osoby z nietolerancją laktozy, to jest to samo zdrowie.
Zawiera mnóstwo witamin -  B1, B2, B6 i B12 , kwas pantotenowy, biotynę (wit. H) i składniki mineralne - fosfor, wapno, jod i sód, ale przede wszystkim wapń, którego w serwatce jest więcej, niż w serze. Zawiera albuminy, najbardziej wartościowe białka.
Serwatka wspomaga trawienie, jest odżywką dla flory jelitowej, łagodzi problemy skórne, wzmacnia włosy, zapobiega osteoporozie. Dodatkowo ma właściwości regulujące poziom cukru, podnosi odporność, podobno nawet zapobiega powstawaniu nowotworów.
I pomyśleć, że najwięcej serwatki zjadały na wsiach zwierzęta gospodarskie, albo była (i bywa do tej pory) zwyczajnie wylewana.
Ja wykorzystuję znaczną część serwatki na barszczyki. Jak mam nadmiar, to zamrażam, a częścią dzielę się z kurami i resztą domowego zwierzyńca.
Nie wiem, czy jest prostsza i szybsza do zrobienia zupa, niż barszczyk na serwatce. Zwłaszcza wersja podstawowa, która jest moją ulubioną.
Składniki podam bez ilości, a zaraz zrozumiecie dlaczego.
Serwatka, 
śmietana,
woda,
mąka, 
sól do smaku.
Jako dodatek - gotowane ziemniaki.
Serwatkę możemy otrzymać z każdego mleka, które się zsiada. Po prostu ogrzewamy zsiadłe mleko, odcedzamy ser i zostaje gotowa serwatka. Ser zjadamy, albo, jeśli go przegrzaliśmy, karmimy nim kota, psa, kury swoje lub sąsiada, ewentualnie dokarmiamy miejskie ptaszki :) Na pewno nie pogardzą.
Serwatkę wlewamy do garnka, próbujemy, czy jest bardzo kwaśna i dolewamy po trochę, próbując, wodę w takiej ilości, żeby odpowiadała nam kwaśność zupy. Czasem jest tak, ze mamy w barszczyku samą serwatkę, ale przeważnie, wymaga dolania wody, czasem nawet tyle samo, ile jest serwatki. Ten etap musimy rozstrzygnąć sami.
Serwatkę z wiodą (lub bez) tylko zagotowujemy, podbijamy śmietaną, z rozmieszaną w niej mąką. Tak, jak każdą inną zupę.
Zaznaczam, że ten barszczyk "lubi śmietanę", więc trzeba go podbić solidną jej porcją. Ja na około 4 - 4,5 litra barszczyku dodaję duży kubek śmietany.
Zupę zagotowujemy, soląc przy okazji do smaku i... gotowe.
Można wypić zupę z kubka, ale najlepsza jest z ugotowanym ziemniakiem.
Istnieje wersja świąteczna serwatkowego barszczyku - na bogato. I taki barszczyk gotuje się u nas w rodzinie, tradycyjnie na Święta Wielkanocne.
Wtedy, nastawia się w garnku niewielką ilość zwykłej wody lub, jeszcze lepiej,  wodę z gotowanej na święta wędzonej szynki, do której wrzuca się wiejską kiełbasę w kawałkach lub pokrojoną w plasterki. Po zagotowaniu, dolewa się serwatkę, ewentualnie odpowiednią ilość wody, dla złagodzenia kwaśności i podbija śmietaną. Po odstawieniu garnka z kuchenki, dodajemy tarty chrzan. Równie dobrze możemy po łyżeczce chrzanu dodać już na talerzu. Kto lubi "na ostro", dodaje chrzanu więcej, kto woli dania łagodne, daje go odpowiednio mniej.
Do Wielkanocnego barszczyku dodajemy, przed podaniem, ugotowane na twardo jajko i ugotowanego ziemniaka.