Pada i pada. Aż się obawiamy, żeby nasza sąsiadka - rzeka Biała - nie chciała wpaść do nas, bo zabrałaby to, co w polu jeszcze zostało.
Niebo przecieka obficie, ziąb na zewnątrz, a jeszcze wspomnienie lata w głowie.
Coś ugotować trzeba, tylko co?
Jeszcze nie pora na bigos, ani zawiesisty gulasz. Już nie pora na chłodnik...
Najlepszy na wczesnojesienną słotę, będzie rosół z makaronem.
A, że czas jest, bo roboty polowe trzeba było zawiesić, ze względu na wyżej już wymienioną aurę, to zrobię makaron sama. Do wiejskiego rosołu, domowy makaron najlepszy.
Domowy makaron to super rzecz, łatwa do zrobienia, ale troszkę wprawy wymaga.
Ja zarabiam ciasto na samych jajkach, nie dodaję w ogóle wody.
Na cztery osoby powinno starczyć:
2 - 3 jajka,
mąka pszenna.
Przepisu nie da się podać idealnie, bo jajka mogą być różnej wielkości, a mąka też nie zawsze jest jednakowa. Ale spróbuję opisać produkcję w miarę jasno.
Wsypać na stolnicę mąkę, tak ze dwie garście, wbić do niej jajka i zarobić ciasto. W trakcie zarabiania, jeśli ciasto jest zbyt wolne, dodawać mąkę, niektórzy mówią o tym "ile przyjmie".
Ciasto ma być dość twarde, znacznie twardsze niż na pierogi, wyrobione na gładką kulę.
Ciasto wałkujemy jak najcieniej, podsypując w trakcie wałkowania dobrze mąką. Mąka "wwałkuje" się ładnie w ciasto, a ono nie będzie się nam przyklejać do wałka.
Jeśli ktoś ma dużą stolnicę, to może rozwałkować ciasto na raz. Ja mam stolnicę niewielką, więc dzielę ciasto na porcje - dziś na cztery kawałki i wałkuję małe, cieniutkie placuszki. Zresztą w ten sposób znacznie łatwiej i szybciej się je wałkuje.
Rozwałkowane ciasto zostawiamy do przeschnięcia - też ciężko określić czas, ale na pewno dłużej, niż na godzinę - żeby było łatwiej pokroić. 
Ciasto nie może całkiem wyschnąć, bo wtedy będzie się kruszyć. Ma być podsuszone, ale jeszcze elastyczne.
Można kroić makaron bezpośrednio po rozwałkowaniu, ale wtedy ciasto musimy posypać dodatkowo solidnie mąką, żeby w trakcie krojenia, kluski nie sklejały się.
Podeschnięte płaty ciasta kroimy na paski szerokości około 3 centymetrów i nakładamy warstwy "pasek na pasek", takie wysokie, żeby wygodnie się nam kroiło.
Kroimy złożone paski na niteczki, 
rozsypując skrojone porcje po stolnicy, na wszelki wypadek, żeby się nie sklejały.
Jasną sprawą jest, że z takiego ciasta możemy robić makarony  różnej grubości i długości. Można ciasto pokroić na kwadratowe łazanki, można zrobić dłuższe, szersze wstążki do sosów. ale do rosołu i pomidorowej - nitki są najlepsze.
Jeśli ktoś ma czas i ochotę, to pokrojony makaron można wysuszyć, ważne, żeby zrobić to dokładnie i suchy można przechować przez kilkanaście dni zamknięty w słoiku lub puszce.
A rosół? Cóż, rosół, jak rosół. Każdy ma na niego swój przepis.
Najlepszy z całej, wiejskiej kury.
Według mnie, rosół ma być mocny, a nie tłusty. Dlatego raczej pozbywam się tłuszczu, obierając go, choć niezbyt dokładnie - jakieś oczka muszą po rosole pływać.
Kurę (kurczaka) dzielimy na porcje i wkładamy do garnka. Dodajemy jarzyny - po dużej sztuce - marchew, pietruszkę, opieczoną cebulę, do tego kawałek pora i selera. Ja nie dodaję kapusty, choć niektórzy nie wyobrażają sobie rosołu bez kawałka kapusty włoskiej.
Zalewamy wodą tak, żeby wszystko w całości było nią przykryte, pamiętając, że w trakcie gotowania nieco wody odparuje, więc podnieśmy poziom wody w garnku jeszcze o dodatkowe dwa, trzy centymetry.
Gotujemy wszystko na małym ogniu, żeby rosół tylko "mrugał", wtedy będzie piękny, klarowny.
A jak długo? Aż mięso będzie miękkie.
Wiejska kura wymaga długiego gotowania, czasem nawet cztery, pięć godzin. Miękkość mięsa sprawdzamy od czasu do czasu widelcem.
Pod koniec gotowania rosół doprawiamy lubczykiem i solą do smaku. 
 Po zdjęciu rosołu z ognia, dorzucamy posiekaną natkę pietruszki.
A dziś, na rozgrzewkę, dodałam zamiast pieprzu szczyptę chili - super sprawa!

Dawno nie pisałam, ale mam nadzieję, że będę tu częściej bywać.
Czasem przychodzą dni, których nie chcemy.
Wskakują na plecy, przygniatają ciężarem, który ciężko dźwignąć.
Smutek, przygnębienie i ponure myśli...
Garnki marzną z opuszczonymi pokrywkami, aparat fotograficzny śpi, a klawiatura tęskni...
Ale czas, biegnąc, zabiera i te lepsze, i - na szczęście - te gorsze chwile, nie zdradzając, co nam w przyszłości  przyniesie...
........................................
W moim warzywniaku pojawiła się w tym roku  nowinka - czarna marchew, choć powinna zwać się fioletową.
Jadali ją nasi przodkowie, zanim pojawiły się odmiany czerwone tego cudownego warzywa.
Czemu cudownego? Bo i smakowo i wartościowo doskonała i na tysiące sposobów można ją przygotować, o czym już nie raz na blogu pisałam.
Czarna marchew, podobnie jak czerwona, jest źródłem witamin z grupy B, E, H, K, PP oraz minerałów, takich jak żelazo, fosfor, magnez, wapń i potas, zawiera duże ilości cukrów, karotenu i przeciwutleniaczy, przez co hamuje proces starzenia, poprawia wzrok i wzmacnia system odpornościowy organizmu. Nie zapominajmy o szczególnie przyjaznym działaniu marchwi na nasze brzuszki, a konkretnie jelita, zwłaszcza te podrażnione.
W smaku czarna marchewka jest  bardzo smaczna. Smakuje dobrą marchwią. Niektórzy w smaku surowej, dopatrują się nuty rzepy.
Można jej używać do wszystkich potraw, tak jak czerwoną..
Czemu czerwona marchew wyparła czarną, choć czarna ma mieć znacznie lepsze, mocniejsze właściwości?
Bo brudzi ręce na niebiesko przy obieraniu i barwi potrawy.
Najładniejszym odcieniem obdarowała zupę z jaśka - zupa była pięknie... różowa.
Inne potrawy potrafi wybarwić na buro, a kurczak duszony w warzywach przybrał soczyście fioletowy kolor.
Im dłużej ją gotujemy, tym bardziej oddaje kolor do potrawy, sama stając się mało efektowna - szarzeje.
Nie każdemu to odpowiada, ale smakowo jest naprawdę godna polecenia, zwłaszcza, że ma moc wartości prozdrowotnych.
Dziś do dyni makaronowej, która w tym roku pięknie wyrosła
udusiłam kurczaka z warzywami, a konkretnie z dwukolorowymi marchewkami i  porami. To podstawowa wersja
Dla urozmaicenia, dziś dodałam zielony groszek.
Oczywiście sól pieprz do smaku i chili dla smaku i ognia..
Proporcje luźne, "objętościowe" - ile marchewki, tyle groszku i połowę objętości pora.
Do lekko podduszonych warzyw, dodałam kawałki piersi z kurczaka i udusiłam do miękkości. 
Podałam z upieczoną w piekarniku makaronową dynią. 
....................................................
O wartościach chili nie muszę pisać. Jest ostatnio bardzo popularna. Często widzę artykuły o niej w internecie.
Dodam tylko, że w czasie nadchodzących chłodów warto się rozgrzewać potrawami z tą pikantną przyprawą. Rozgrzewa lepiej niż gorąca herbata i aspiryna
Chili w tym roku dosłownie obsypało owocami. Część strąków zamroziłam, większość, w miarę dojrzewania, porcjami kroiłam do suszenia.

Rozpadało się.
Las, który widzę z kuchennego okna, wygląda, jakby ktoś palił w nim ogniska - las paruje, pozbywa się wczorajszego dusznego gorąca.
Na polach cisza, jakby w niedzielę. Nie da się nic robić, bo mokro, błotniście.
Tak się zrobiło melancholijnie, jesiennie...
Za to w ciepłej kuchni, wesoło pomrukuje ogień pod blachą. Chęci do pracy są, więc zabrałam się za hot dogi. 
Nadal nie rozumiem, dlaczego nie może się to nazywać bułka z parówką. pewnie za mało chwytliwa nazwa. Może lepiej smakuje hot dog, niż zwykła bułka?
Jak zwał, tak zwał, ważne, że pyszne. Na ciepło, w chłodny dzień, super kolacja. Jak ostygną, pakuję do zamrażarki i jest po co sięgnąć rano, zamiast robić kanapki do pracy, czy do szkoły.
Ciasto robię dokładnie takie samo, jak na pszenne bułki:
250 ml wody,
4 dag drożdży,
pół łyżeczki cukru,
2 łyżki oleju,
45 - 50 dag mąki pszennej (zależy od mąki),
płaska łyżeczka soli,
8 dłuższych parówek,
kilka plasterków żółtego sera,
oregano
1 jajko do smarowania, może być samo białko.
Zarabiamy drożdżowe ciasto - rozpuszczamy drożdże w wodzie (najlepiej letniej, poniżej 40 stopni C), dodajemy cukier i olej, dosypujemy mąkę i sól (nie sypać soli bezpośrednio na drożdże, bo mogą nie rosnąć). Wyrabiamy gładkie ciasto, które dzielimy na osiem części. Formujemy z nich wałeczki długości posiadanych parówek. Każdy wałeczek rozwałkowujemy lub w rękach rozpłaszczamy na placuszek.
W taki placuszek owijamy parówkę tak, żeby widać było jej końce.
Zostawiamy na blaszce do wyrośnięcia.
Na każdego hot doga, posmarowanego rozbełtanym jajkiem (żeby ser nie spadał z bułki) nakładamy plasterek sera żółtego i posypujemy oregano lub innymi ulubionymi ziołami. 
Pieczemy w rozgrzanym piekarniku do zrumienienia.
Teraz, to już tylko zjeść!
kto ma ochotę, może dodatkowo doostrzyć hot dogi posypując je po wierzchu nie tylko ziołami, ale też pieprzem, papryką słodką i/lub chili...
...................................................
Robię też wersję bezparówkową - w środek bułki daję kawałek żółtego sera lub pokrojone w paski jego plasterki. Jedyna różnica polega na tym, że bułki z serem trzeba na końcach zakleić, żeby ser nie wypłynął w czasie pieczenia.

Przetwory, przetwory... kto po nie nie lubi sięgnąć w zimowym czasie?
Choć niektóre z nich, do zimy czasem nie dotrwają :) No, ale na "zwierzęcy głód" nie ma rady :D
Jeśli robicie przeciery pomidorowe, to może skusicie się na zrobienie domowego ketchupu?
Nie robiłam ketchupu kilka lat i naszło mnie nagle, i to na taki konkretnie ostry.
A skoro większość produktów mieszka w ogródku, to czemu nie?
Żeby zrobić przecier, miksuję pomidory i nastawiam w garnku do odparowania połowy objętości.  
Z różnych pomidorów, różnie wygotowuje się przecier. Z moich bawolich serc, z dodatkiem pomidorków koktajlowych, jest to, jak dla mnie, odpowiednia gęstość i moc przecieru.
Ketchup powinien być jednak nieco gęściejszy, ale to już każdy musi ocenić "na oko", co mu odpowiada.
Jak już przecier odparuje, można odlać odpowiednią jego ilość do innego garnka i dosmaczyć na ketchup.
1 kg przecieru pomidorowego,
1 cebula,
1 papryczka chilli z pestkami,
2 płaskie łyżeczki soli,
125 ml (1/2 szklanki) cukru,
50 ml octu 10%,
1 łyżeczka słodkiej papryki w proszku,
1 łyżeczka pieprzu,
3 łyżki oliwy z oliwek lub oleju.
Do przecieru pomidorowego dodać zeszkloną na oleju cebulę i pokrojoną na kawałki papryczkę chilli. 

Gotujemy jakieś pół godzinki i dokładnie miksujemy.
Dodajemy cukier, ocet i resztę przypraw. Jeśli konsystencja nam już odpowiada, to dokładnie mieszamy i zagotowujemy.
Ketchup pakujemy do słoiczków,  które pasteryzujemy 10 - 15 minut w gorącej wodzie lub na sucho, w piekarniku w temperaturze 200 - 220 stopni C.
Jeśli ketchup jeszcze jest nieco za rzadki, to gotujemy dotąd, aż konsystencja będzie dla nas odpowiednia i dopiero wtedy zamykamy w słoiczkach.
Oczywiście, jeśli nie damy papryczki chilli, otrzymujemy bardzo smaczny ketchup łagodny.
Ilość chilli i pieprzu możemy regulować, w zależności od smaku -  mój ketchup z tego przepisu, w takich proporcjach, niektórzy próbujący określili, jako bardzo ostry - takie trochę dla równowagi nieba - "piekło w gębie".
**********************************************
Chodziłam do uli cały sezon, doglądałam pszczół, jak umiałam Siałam kwiatki i różne chwasty, żeby ucieszyć moje latające "misie".
No, i odwdzięczyły się.
Nadszedł czas miodobrania.
Przyjechała pożyczona miodarka...
...i polał się miód :)
Nalało się go prawie 18 litrów!
A jaki dobry!
Najsmaczniejszy prosto z kawałków plastra.
Zjadłam odrobinę i już nie pamiętałam, jak na słońcu się prażyłam w pszczelarskim ubraniu, w kapeluszu z siatką, jak pot lał się ze mnie strumieniem. Miał rację mój nauczyciel pszczelarstwa. Kto nie pracował przy ulu, ten nigdy nie uwierzy, ile wysiłku i  i wylanego potu kosztuje słoik miodu. Oj, tak, to ta mniej przyjemna część gospodarki pasiecznej. Gdyby nie to, to mogłabym uznać, że grzebanie w ulach jest jedną z najprzyjemniejszych prac, jakie znam.
Mój wysiłek, to i tak pryszcz. Co  powiedziałyby pszczoły? W końcu to one zbierały i przetwarzały nektar.
Tak się zastanawiam - czy pszczoły mnie obdarowały, czy zwyczajnie je okradłam?
No, ale nie dajmy się zwariować.
Idzie jesień, we wrześniu trzeba będzie pszczoły dokarmiać na zimowlę. Na pewno zadbam, żeby im niczego nie brakowało.

W tym roku udało mi się zasadzić i wyhodować dynię hokkaido (uchiki kuri).
Ładnie wzeszła, urosła i zaczęły się pierwsze zbiory. Dyńki są nieduże, w pięknym, ogniście pomarańczowym kolorze.
Po raz pierwszy miałam okazję ją przyrządzić i zjeść :)
Podobno ma to być jedna z najzdrowszych odmian dyni, ale kiedyś już o cudownych, dyniowych właściwościach pisałam, więc nie będę się powtarzać.
Moje wrażenia?
Na stole prezentują się, jako danie, rewelacyjnie. Są tak małe i zgrabne, że można je podawać w całości.
Myślalam, że będzie w smaku jak zwykła dynia bambino, albo podobna do makaronowej.
A tu niespodzianka.
Żadnych włókien, idealnie rozpieczona, jak po przetarciu dla niemowlaka. Przy tym gęsta, a w smaku... wytrawna.
Zdziwił mnie ten brak charakterystycznej dla dyni słodkości, ale stwierdzam, że spodobała mi się ta inność.
Na pewno będzie z niej świetna zupa i dżem.
Ale na początek, pomyślałam, że nigdy dyni nie faszerowałam, więc taka zgrabna, mała dynia hokkaido, idealnie nadaje się na faszerowanie.
Jako, że był to eksperyment, zrobiłam dla moich domowników, tylko jedną dyńkę, na spróbowanie.
Faszerowana dynia Hokkaido:
1 mała dynia Hokkaido,
10 dag ryżu,
15 dag mięsa mielonego,
1 cebula,
1 papryczka chilli (lub chilli w proszku),
1 łyżka przecieru pomidorowego,
2 łyżki papryki czerwonej pokrojonej w kostkę lub pół łyżeczki słodkiej papryki w proszku,
płaska łyżeczka majeranku,
sól do smaku.
Ryż ugotować na sypko w osolonej wodzie.
Dynię umyć, ściąć jej "berecik" 
i wydrążyć - najlepiej robi się to łyżką.
Cebulę obrać, pokroić w drobną kostkę, podsmażyć na oleju.
Dodać do niej mielone mięso i podsmażyć.
Papryczkę chilli umyć, przekroić wzdłuż na pół, oddzielić od nasion i drobniutko pokroić.
W zależności od ostrości papryczki, dodać jej odpowiednią ilość. Moja okazała się być idealna - całą mogłam dodać do farszu, ale bez pestek, żeby nie przesadzić z ostrością.
Zmieszać mięso z ugotowanym ryżem i resztą składników, pamiętając, że sama dynia jest nie przyprawiona, więc trzeba dobrze przyprawić farsz.
Nałożyć farsz do dyni, dokładnie go w niej ugniatając.
Przykryć "berecikiem" i wstawić do piekarnika (200 stopni C) na godzinę.
Przed wyjęciem z piekarnika, sprawdzić widelcem. Jest gotowa, gdy widelec, wbity w miąższ dyni, wchodzi gładko, jak w ugotowanego ziemniaka. Najlepiej wbić widelec tam, gdzie odcięliśmy "berecik". Skóra może być nieco za twarda.
I na talerz z dyńką!
Całej bym nie zjadła (no, chyba że nie byłoby zupy i byłabym konkretnie głodna), więc połówka będzie akurat.
Niezłym pomysłem, wydaje mi się, może być podsmażenie mięsa razem z pomidorami i przyprawami - zrobię tak, następnym razem.
.................................................
Gdybyście myśleli sobie, że tak siedzę w domu, czy na werandzie i tylko kontempluję piękne widoki, to muszę Was rozczarować.
Walka z chwastami w tym roku doprowadza mnie do granic cierpliwości - czy to zima w tym roku będzie wczesna i ostra? Chwasty, które w poprzednich latach dopiero o tym czasie wyglądały spod ziemi, w tym roku już kwitną i "nasionkują". Mam wrażenie, że złośliwie nocami rosną w tempie przyspieszonym, żeby w ciągu dnia nabijać się ze mnie. Ech... ręce i nogi opadają.
A między chwastami na szczęście też dzieje się, oj, dzieje.
Cały czas coś zbieram, przetwarzam, chomikuję na zimę.
W moim malinowym chruśniaku znowu sennie brzęczą pszczoły, pobukują trzmiele. Szepczą i szeleszczą jakieś inne, bliżej mi nieznane owady. Intrygująco jest.
Pszczoły i trzmiele na kwiatkach siedzą.
Dojrzałe maliny ich nie obchodzą, więc miło nam razem w chaszczach buszować.
 i kiszę po trochę, Raz więcej, raz mniej, ale systematycznie przybywa zimowych zapasów.
Pomidory noszę koszykami i większość przerabiam na przeciery.
Kiedy obiad popyrkuje na piecu, obok "warzą się" rumiane pomidory.
W tym roku wpadłam na pomysł, żeby przecier zamrozić i mrożę kostki różnej wielkości, takie żeby były wielkością odpowiednie na zupę i mniejsze na sos.
Przecieru robię na cały rok ogromne ilości,pewnie zabrakło by mi pojemników do mrożenia, dlatego po zamrożeniu "wyciskam" przecierowe kostki do woreczków do zamrażania i układam w zamrażarce.
Żeby się dobrze wyciskało, dno pojemnika polewam ciepłą wodą z kranu i kostka pomidorowa wyskakuje szybko i lekko, nie rozmrażając się. Oszczędzam czas, który musiałabym przeznaczyć na przygotowanie słoików, pasteryzację, o ilości potrzebnych słoików nie wspomnę.
.................................
O suszeniu ziół, też nie zapominam.
Wrotyczowe liście już suche.
Jeszcze gałeczki kwiatków dochodzą osobno pomału.
Rzepik się suszy u werandowej powały.
Na piecu suszy się hyzop.
Dziurawiec już dawno zapakowany, tak jak pokrzywa, tymianek, czy macierzanka.
Majeranek jeszcze kilka dni musi poczekać na zebranie.
I tak mijają pracowicie kolejne dni...