Żeby nie było w kuchni nudno i monotonnie, resztę naszych porów postanowiłam przeznaczyć na tartę. A ponieważ u nas, jak wiadomo, nie wszyscy jedzą mięso, to tarty trzeba zrobić dwie. Co wcale nie jest uciążliwe, bo w sumie wszystko przygotowuje się, jak na raz.
Ciasto na tartę (dwie tarty na tortownicy o średnicy 26 cm):
50 dag mąki,
25 dag masła lub margaryny,
3 żółtka,
3 łyżki kwaśnej śmietany,
2 płaskie łyżeczki proszku do pieczenia,
płaska łyżeczka soli.
Masło przesiekać z mąką, zmieszaną z proszkiem do pieczenia i solą. Dodać żółtka, śmietanę i zarobić ciasto.
Ciasto podzielić na dwie części.
Obie porcje rozwałkować na około pół centymetra i wykleić nim tortownice. Nakłuć ciasto widelcem.
Ponieważ mamy białka, które zostały z jajek użytych do ciasta, dobrze jest białkiem posmarować cieniutko ciasto. Zrobi się na nim w trakcie podpiekania, taka niby skorupka, która zapobiega namakaniu ciasta, od wilgotnego farszu.
Podpiec puste tarty w piecu nagrzanym do 180 - 200 stopni C, przez  około 10 minut. Ja mam wrażenie, że na pewnym etapie pieczenia, ciasto robi się lekko różowawe i to jest dobry moment, do wyjęcia go z pieca.
Na podpieczone ciasto wykładamy - troszkę kukurydzy, 
po połowie przygotowanego pora z marchewką, 
na jedną dodajemy resztę kukurydzy, na drugą, mielone mięso. 
Posypujemy obie tarty żółtym serem, dzieląc go "niesprawiedliwie", dając więcej sera, do tarty bez mięsa.
Polewamy obie tarty śmietaną rozmieszaną z jajkami i mąką.
Zapiekamy w piekarniku, do delikatnego zrumienienia ciasta. Trwa to około 20 minut, do pół godziny, w zależności od piecyka i temperatury pieczenia.


Farsze:
40 dag pora,
3 marchewki,
25 - 30 dag mielonego mięsa,
pół puszki kukurydzy,
15 - 20 dag żółtego sera,
1 łyżka masła,
2 jajka, 
3 - 4 łyżki kwaśnej śmietany,
łyżeczka mąki pszennej,
sól, pieprz do smaku.
Marchew ścieramy na tarce jarzynowej, albo kroimy w cieniutkie plasterki. Pora kroimy w cienkie plasterki. Ser żółty ścieramy na tarce jarzynowej, albo kroimy w drobniutką kostkę.
Marchewkę i pora podduszamy na maśle, aż nieco zwiotczeją.
Mięso podsmażamy lekko, można na  niewielkiej ilości masła lub oleju. Nie wysmażamy za mocno, żeby nie zrobiło się suche.


Mąkę rozrabiamy w śmietanie rozmieszanej z jajkami.
Wszystko wykładamy na tarty, tak, jak opisałam powyżej.
Po upieczeniu delektujemy się wspaniałą, delikatną tartą, posypując ją szczyptą posiekanej natki pietruszki, dla naszego zdrowia i jej urody. Obie są świetne.
Oczywiście wariacji na temat tarty może być wiele. Na przykład, można pominąć marchewkę (ale mi bardzo odpowiada połączenie tych dwóch warzyw), można zmienić proporcje składników, można dodać czerwoną fasolę i co Wam tam jeszcze w duszy zaśpiewa. Poza tym, farsz, zamiast wykładać warstwami, można wymieszać w całości razem i wyłożyć na ciasto.
Smacznego!

Zapachniało dzisiaj wiosną. Słońce świeci ostro, kolektory na dachu od rana pracują pełną parą.
Już rano, jak szłam wypuścić kury z kurnika, usłyszałam śpiew nieznanego mi z nazwy ptaszka, ale nie jakiś pisk, czy ćwirk, tylko taki, taki... zaśpiew walentynkowy :)
Uśmiechnęło mi się i pomyślałam, że trochę za wcześnie, jeszcze nie wiadomo, co zima wymyśli.
Sarna pasie się tuż za siatką i ma mnie w nosie. W ogóle się mną nie przejmuje. Wcina jakieś wysuszone resztki jabłek w sąsiadowym sadzie.
Okazało się, że cały świat dziś oszalał, zachłysnął się wiosennym oddechem.
Przed chwilą zobaczyłam moje dziewczyny, moje misie puchate! Wyleciały przewietrzyć się, wyprostować zastałe skrzydełka.

Jakie te maluchy waleczne. Akurat zobaczyłam, jak z ula, dwie pszczoły wytaszczyły jakąś pszczołę - intruzkę.
Pewnie chciała moim misiom zrabować zapasy, co się czasem w pszelim świecie zdarza, ale niestety, ryzyko się nie opłaciło, zapłacia życiem.
Wyrzuciły ją, martwą, na ziemię.
Kury też z wielkim ożywieniem, gromadnie buszują po podwórku, grzebiąc i drapiąc zawzięcie. A nuż, jakiś robaczek się zapomniał i spod ziemi nos wychyli w to wiosną pachnące południe? Już mu kury nie przepuszczą.

Ech, żeby tak już zostało...

Jednak nazwa por zimowy nie jest przekłamana.
Właśnie wróciłam z grządek i wykopałam resztę porów. No, może nie są tak zielone jak w jesieni, ale świeżutkie. Przetrwały minusowe temperatury, a było przez kilka dni po -16 w nocy. Super!
A w porze jest moc. Jako kuzyn cebuli i czosnku, ma wiele wspaniałych właściwości.
Bogaty w witaminy (A, C, E, K, z grupy B, szczególnie B1 i B6 i kwas foliowy) i minerały (żelazo, wapń, fosfor, miedź, potas, mangan, miedź i magnez). Zawiera luteinę, tak potrzebną naszym oczom.
Ma właściwości bakteriobójcze, oczyszcza z toksyn, wspomaga odporność, odkwasza organizm, reguluje poziom cukru, oczyszcza krew, wspomaga walkę z zatruciami, nawet grzybami i metalami ciężkimi. Nie powinny go zjadać osoby z chorą wątrobą i małe dzieci, do 3 lat.
Zjadajmy pora w całości, jego zielone liście są może nieco ostrzejsze od części białej, ale jak najbardziej jadalne i równie smaczne.
Zupa krem z pora z pulpecikami jest bardzo pożywna, smaczna, wspaniale rozgrzewa po przemoknięciu na deszczu, czy przemarznięciu na zimowym spacerze.
Na około pięć litrów zupy potrzebne jest::
40 dag pora, 
1 marchewka,
1 pietruszka,
1 cebula,
3 duże ziemniaki,
można dodać kawałek selera,
mała śmietana,
sól, pieprz do smaku.
Warzywa kroimy na kawałki, zalewamy wodą przykrywając je i gotujemy do miękkości. 
Po ugotowaniu miksujemy na gładki krem.
Jeśli ma być to wersja wegetariańska, miksując dodajemy łyżkę masła, doprawiamy do smaku i podbijamy śmietaną. Podać możemy ją wtedy z grzankami zwykłymi, albo czosnkowymi, z groszkiem ptysiowym...

Pulpeciki przygotowujemy osobno.
30 - 40 dag mielonego mięsa,
1 jajko,
1 łyżka bułki tartej - tylko tyle, żeby uzyskać konsystencję dobrą do formowania kuleczek.
sól, pieprz do smaku, 
łyżeczka mielonych suszonych warzyw lub nieco bulionu warzywnego.
Zarabiamy z mięsa, jajka i bułki tartej jednolite "mięsne ciasto", doprawiamy solą i pieprzem, i formujemy zgrabne pulpeciki. Takie, żeby ładnie na łyżce się zmieściły. 
Obtaczamy w mące.
Wrzucamy na niewielką ilość lekko osolonego warzywnego bulionu, lub wody z suszonymi warzywami. Gotujemy około 20 minut. Łączymy całość (kulki z wodą, w której się gotowały) ze zmiksowanym porem z warzywami, doprawiamy solą i pieprzem smak i podprawiamy śmietaną. 
Urodę zupy na talerzu poprawiłam szczyptą zieleniny. Przeważnie posypuję zupę natką pietruszki, ale tym razem, był to mrożony koperek - bardzo fajnie się wkomponował w smak zupy.
Konsystencję oczywiście regulujemy sobie według upodobań. Możemy zupę zagęścić, lub rozrzedzić nieco wodą, jak kto lubi.

Już po pączkowaniu, po faworkowaniu, a białka zostały.
Wiem, wiem, kury się nie zmartwią, jak im domieszam do jedzenia, ale i my chętnie wykorzystamy białkowy nadmiar.
I tak mi wpadło do głowy, żeby zrobić ptysie z delikatną, porzeczkową pianką.
Ciasto ptysiowe:
1 szklanka wody,
1 szklanka mąki pszennej,
15 dag masła,
4 jajka.
Masło z wodą zagotować.
Do gotującej się wody z masłem wsypać mąkę. Wsypując mąkę, mieszamy jak najszybciej, aby nie utworzyły się grudy, tylko gładkie ciasto. Podgrzewamy je dalej, stale mieszając, aż zrobi się gładkie i szkliste. Trwa to bardzo krótko.
Po ostudzeniu ciasta, wbijamy jajka i znowu dokładnie mieszamy na gładką masę.
Na blaszki, najlepiej wyłożone papierem do pieczenia, wykładamy łyżką porcje ciasta, zbliżone kształtem do kulek, o średnicy około 5 cm.
Pieczemy ptysie w nagrzanym, gorącym piekarniku (200 stopni C, a nawet może być nieco więcej), aż zrobią się złote, lub złoto brązowe. Wysoka temperatura pieczenie jest potrzebna do wyrastania ptysiów.
Po ostudzeniu, przekrawamy ptysie na połówki. 
Wypełniamy ptysie kremem, pianką, bitą śmietaną...
Sprawdźmy przed zakończeniem pieczenia, czy cały ptyś jest, że tak powiem, suchy - dobrze upieczony. Łatwo się wtedy przekrawają i dłużej przechowują (oczywiście nie wypełnione).

Porzeczkowa piana:
8 białek (na przykład po dwóch porcjach faworków),
20 dag cukru,
200 ml wysoko słodzonego soku z czerwonej porzeczki (najlepiej własnej produkcji).
Białka ubijamy ręcznie lub mikserem bardzo dokładnie, aż naczynie w którym ją ubijamy można będzie odwrócić bezpiecznie "do góry nogami", a piana się nie wyleje. Piana powinna być tak sztywna, że powinna się dawać "kroić" nożem. "Nacięcie" jest widoczne na zdjęciu.
Dodajemy do niej cukier i ubijamy dalej, aż cukier się rozpuści, a piana zacznie się "szklić". mam nadzieję, że połysk piany jest widoczny na zdjęciu.
Sok porzeczkowy (mój jest bardzo gęsty) zagotowujemy i gorący, cienkim strumieniem lub po parę kropli, dodajemy do ciągle ubijanej piany, aż do zużycia i dokładnego połączenia się soku z pianą.
Krem możemy również podać jako wykwintny deser w pucharkach z owocami. Jest bardzo delikatny, lekko różowy. Ładnie wygląda i wybornie smakuje :)
Kremu nie przechowujemy, jest to przysmak, który należy zjeść w niedługim czasie od przygotowania, bo piana, tak jak nieusztywniona bita śmietana, będzie powoli opadać.

Nie tylko pączki są tłustoczwartkową atrakcją. Zaraz za pączkami ustawia się kolejny faworyt - chrust. Częściej nazywany faworkiem.
Smakołyk delikatny, jak bańka mydlana. Pęka, łamie się, sypie się z niego cukrowy puder, brudząc wszystko dokoła, a i tak go lubimy.
Jak go zrobić?
40 dag mąki,
8 żółtek,
5 dag masła,
200 ml kwaśnej śmietany,
2 łyżki spirytusu,
cukier puder do posypania,
olej do smażenia.
Ze wszystkich składników zarabiamy gładkie ciasto. Wyrabiamy go porządnie, dość długo, żeby "nabrało dużo powietrza". Jak ktoś ma jakiegoś robota, którym może się wspomóc, to dobrze go użyć.
Ciasto porcjami rozwałkowujemy cieniutko, jak na pierogi. Jest to bardzo łatwe, ponieważ ciasto jest delikatne i miękkie.
Kroimy płaty ciasta na paski szerokości około 2 - 3 cm, długości 10 - 15 cm. Jak ktoś woli, to może oczywiście robić większe.
Nacinamy środek każdego paseczka, ale nie za dużo, wystarczy na około 5 - 6 cm.
Jeden koniec faworka przekładamy przez naciętą dziurkę.

Z wyczuciem pociągamy lekko i faworek przygotowany do smażenia.
Najlepiej zabieg ten wykonywać w powietrzu. 
Z tej porcji, wychodzi około 100  faworków:
Olej rozgrzewamy na głębokiej patelni lub w garnku, tak jak na pączki i wrzucamy po kilka chruścików.
Nie odchodzimy już daleko od kuchni, bo to bardzo szybkie smażenie. jak wyzłoci się jedna strona, odwracamy chruścik na drugą stronę, wyzłacamy i gotowe.
Wyciągamy złociste faworki i odkładając do ostygnięcia, nie zapomnijmy podłożyć papierowego ręcznika, który osączy nam nadmiar tłuszczu.
Posypujemy zimne faworki cukrem pudrem. No, chyba, że ciepłego posypiemy i zjemy natychmiast.
No, bo czyż nie wygląda smakowicie?