Jeszcze u nas przewaga zieleni nad jesiennymi barwami, ale chłód daje znać, że jesień już rozpanoszyła się na dobre. Trzeba ją sobie nieco umilić.
Lubię ucierane placki. Dziś naszło mnie na taki prościutki, ale bardzo smaczny. Z jabłkami (bo sezon na nie) i z malinową nutką. I jeszcze, żeby szybko było, bo trzeba dary jesieni z pola zbierać.
A jako, że przepis jest na niezbyt dużą porcję, to upiekłam dwa.
Na jeden ucierany placek potrzebujemy:
10 dag masła,
1/2 szklanki cukru,
2 jajka,
20 dag mąki,
5 łyżek mleka,
1 łyżeczkę proszku do pieczenia,
kilka jabłek,
1 - 2 łyżki dżemu morelowego lub z czerwonej porzeczki, lub sok malinowy.
Masło ucieramy z cukrem, ucierając, lub jeszcze lepiej miksując, dodajemy kolejno - jajka, mleko, mąkę z proszkiem do pieczenia. Ucieramy ciasto na gładką masę, konsystencji gęstej śmietany i wylewamy na tortownicę.
Jabłka obieramy, kroimy na ćwiartki, wycinamy gniazda nasienne.
Każdą ćwiartkę gęsto nacinamy nożem i kładziemy na ciasto. 
Jabłek możemy ułożyć mniej lub więcej, w zależności od upodobania.

Pieczemy w piecyku nagrzanym do 180 - 200 stopni C, aż się ciasto zrumieni - każdy swój piekarnik zna :)
Wierzch ciasta, zaraz po wyjęciu z piekarnika, malujemy cieniutko morelowym lub porzeczkowym dżemem. Jeśli dżem jest za gęsty, to możemy rozetrzeć go z odrobiną wody, żeby miał odpowiednią konsystencję.
Dodaje to ciastu i smaku, i urody.

Ja dziś pomalowałam moje ciasto sokiem malinowym, który sama zrobiłam - jest prawie tak gęsty, jak galaretka.
Oj, coś mi się zdaje, że szybko znikną :)

Proste, lubiane przez większość ludzi małych i dużych - jabłka w cieście.
Co dla niektórych ważne, robi się je szybko.
Ciasto zrobiłam, jak na amerykańskie naleśniki. Zwykłe ciasto naleśnikowe jest zbyt rzadkie, zlewa się nieładnie z jabłek i lubi w trakcie smażenia odpadać od jabłka. Z tym ciastem nie ma tych problemów. Powtórzę przepis na ciasto:
50 g stopionego masła,                   
2 jajka,                           
250 ml mleka,                 
250 g mąki,                    
2 łyżki cukru (można dodać więcej),           
1 łyżeczka proszku do pieczenia,            
1 łyżeczka sody oczyszczonej. 
A do tego użyłam 5 małych jabłek.
Jabłka obieramy, kroimy na plastry o grubości pół centymetra. Wycinamy gniazda nasienne z plasterków.
Ja mam drylownicę, którą wycinam ogryzki z jabłek w całości, więc kolejność u mnie się nieco zmienia, ale to mało istotny szczegół, choć bardzo wygodny.
Składniki ciasta mieszamy dokładnie w misce na gładką masę. Zanurzamy w niej plasterki jabłek, dokładnie obtaczając jabłko w cieście.
Placuszki układamy szybko na patelni z rozgrzanym olejem.
Smażymy z obu stron, na złoto brązowy kolor.
Najlepsze placki są z jabłkami o wyrazistym smaku, kwaskowymi. Czasem można trafić na jabłka, które się nie chcą rozpiekać w placku, ale na szczęście większość jabłek wzorowo się wypieka i są miękkie.

Ostatnie jabłka spadają z jabłoni. Wszystko jakoś wcześniej dojrzało i wcześniej się kończy w tym roku,
Moje jabłka - renety - są jak dobre, mądre kobiety.
Zabłyśnie niejedno nieprzeciętną urodą, ale nie nachalnie, inne skromniejsze, z naturalnym rumieńcem, nieco szorstkie, ale jak je poznasz, to zakochujesz się w ich zapachu i smaku. Nie potrzebują kosmetyków, żeby zachwycić.
Inaczej, niż te krzyczące ze sklepowych półek, wabiące kolorem, błyskiem nawoskowanej skórki, przepięknej urody, ale jednakowe,  o smaku... bez smaku, niemal bezwonne, a po cichu trujące tym, co urody im dodało.

A dobre jabłko, jest dobre na wszystko. Ma w sobie mnóstwo wartościowych składników - witaminy (C, P, B1, B2, B3, B11, A, E, K, kwas foliowy), minerały (żelazo, cynk, fosfor, wapń, magnez, potas, sód), błonnik. Oczyszcza organizm, chroni jelita, serce, walczy z cholesterolem. Kalorii ma niewiele - w 100 gramach jest około 50 kcal.
Najlepiej je zjeść na świeżo, ale można je ugotować, lub upiec,  jeśli ktoś jest na diecie i nie może jeść surowych.

Bardzo lubimy marmoladę z jabłek.
Czasem piekę z nią zimowe szarlotki, robię z nią ryż, albo makaron na obiad, a czasem wieczorem, przed telewizorem, wyjadam ją łyżeczką prosto ze słoiczka - doskonale zastępuje słodycze.
Kto raz robił marmoladę z jabłek, ten na zawsze zapamięta.
Przepis podstawowy:
Dowolną ilość jabłek umyć, obrać, pokroić na ćwiartki.
Wyciąć gniazda nasienne. 
Włożyć do odpowiednio dużego garnka i gotować, aż się rozpadną i odparują do odpowiadającej nam konsystencji.

Pilnujemy, żeby się nie przypaliły - im mniej soczyste, tym bardziej lubią się "chwytać" dna.
Włożyć gorącą marmoladę do słoików, zakręcić, schować na zimę :) 
I uwaga! Marmolada lubi "strzelać" w czasie gotowania i można się mocno poparzyć, więc mieszajcie ostrożnie. Ja ubieram rękawicę i osłaniam się pokrywką, bo czasem pryska wysoko!

O tym, że słoiki muszą być bardzo czyste, wyparzone, przepłukane octem, albo spirytusem, na pewno nie muszę nikomu przypominać.
Kto chce, może marmoladę dosłodzić do smaku, ja tego nie robię. Zauważcie, że im dłużej jabłka smażymy, tym są słodsze.

Wariacja 1:
Dzięki temu, że moje jabłka chemii nie zaznały, zdecydowałam się zrobić marmoladę z nieobieranych jabłek. W końcu tuż pod skórką znajduje się największe zgromadzenie witamin i mikroelementów. Niestety, w jabłkach uprawianych "przemysłowo", witaminy spod skórki wyparły środki owadobójcze, konserwanty i cała sadownicza chemia, dlatego lepiej je nie tylko dobrze umyć, ale i dość grubo obrać.
Z  jabłek wycięłam tylko gniazda nasienne i zmiksowałam je. 
Dopiero po zmiksowaniu gotowałam. Skórki w ogóle w marmoladzie się nie zauważa.
Wariacja 2:
Żeby nie było monotonnie, do jednej porcji marmolady dodałam nieco orientalnego smaku i aromatu, co zdecydowanie podniosło jej atrakcyjność.
8 kg jabłek
15 g cynamonu  (= 4 płaskie łyżeczki = 1 opakowanie),
50 goździków.
Jabłka zmiksowałam, dodałam goździki i cynamon, smażyłam około godziny, może trochę dłużej.
Zapachniało tak, że zrobiło się troszkę świątecznie.
Zapakowałam oczywiście marmoladę w słoiki. 
W tym roku marmolad zrobiłam sporo, więc na wszelki wypadek wszystkie zapasteryzowałam, żeby miały szansę dłużej przetrwać.
Mam nadzieję, że nie zjemy wszystkiego przez zimę i upiekę znowu szarlotkę z okazji powrotu słowika :)

Dziś znowu jest ta noc...
Przez całe zawiesiste popołudnie snułam się jak senna mucha. Burza zastanawiała się, czy nas odwiedzić, ale póki co, poszła gdzieś straszyć w inne okolice.
Nie, nie boję się burzy, wręcz przeciwnie, jestem wtedy, jak świeżo naładowana komórka. Chce mi się działać. Ale zanim to nastąpi, bateryjki mi się rozładowują. Masakra jakaś to jest.
Myślałam, że sen wcześnie mnie dopadnie - myliłam się.
No, ale dzięki bezsenności dowiedziałam się, że gdy gaszę światło, to podgłaszam słowika. Śpiewa tak pięknie, że nawet fajnie tak nie spać i go słuchać.

Tak mi wpadło do głowy, że upiekę szarlotkę.
Mam stary przepis, z którym ostatnio zaeksperymentowałam i zmieniłam szarlotce nadzienie:
Tak około 2 kilogramy jabłek obrałam, pozbawiłam ogryzków i zmiksowałam. Krótko przesmażyłam, może z 15 minut i wsypałam do gorących jabłek dwie galaretki w proszku, akurat miałam żurawinowe. Dokładnie wymieszałam i zostawiłam na kilka godzin do przytężenia. Jak już stwierdziłam, że jabłka nie wypłyną, przełożyłam blaty. Zapomniałam włożyć ciasto na noc do lodówki i okazało się, że całkiem dobrze się stało, bo blaty zmiękły i ciasto rozpływało się w ustach.
Myślę, że całkiem niegłupim pomysłem byłoby upiec blaty dzień, czy dwa wcześniej, żeby spokojnie skruszały, bo pieczone same pojedynczo okazały się być twardsze, niż przy tradycyjnym wykonaniu.
Przepis na szarlotkę w podstawowym brzmieniu:
4 szklanki mąki,
1 kostka margaryny lub jeszcze lepiej 25 dag masła (cóż, dawniej kostka masła ważyła tyle samo, co kostka margaryny),
1 szklanka cukru,
1 jajko całe + 1 żółtko,
1/2 szklanki śmietany kwaśnej,
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia,
cukier waniliowy.
Dodatkowo: 1 - 1 i 1/2 kg jabłek + 2 łyżki cukru.
Z tych składników (oczywiście bez jabłek) zarabiamy ciasto, dzielimy na dwie części. Jeśli wykorzystujemy jabłka wcześniej zesmażone na marmoladę, to obie części ciasta rozwałkowujemy. Jedną częścią wykładamy blaszkę (ja wcześniej podkładam jeszcze papier do pieczenia), na nią dajemy jabłka i przykrywamy drugim rozwałkowanym kawałkiem ciasta. Wkładamy do nagrzanego piekarnika i pieczemy około godzinę w 200 stopniach C. Możemy dla poprawienia urody ciasta posypać je cukrem pudrem, w końcu szarlotka jest - z uwagi na rodzaj - kobietą, więc może chce być przypudrowana.
Pamiętajmy, że piekarniki są różne, "lukajmy" do piekarnika w trakcie pieczenia, ciasto ma być rumiane, wesołe, nie przepiekajmy go nadmiernie.
Jeśli mamy surowe jabłka, to dzielimy ciasto również na dwie części, ale rozwałkowujemy tylko jedną, tą, którą wykładamy dno blaszki. Jabłka ucieramy na tarce jarzynowej. Jeżeli jabłka są bardzo soczyste, to odlewamy zbierający się sok, dodajemy do jabłek 2 łyżki cukru i wykładamy na ciasto. Drugą część ciasta dzielimy na kilka kawałków, formując z nich wałeczki, lub spłaszczamy wałeczki na paseczki i ukladamy na jabłkach kratkę. W ten sposób nadmiar soku ma szansę odparować w trakcie pieczenia i nie rozmoczy ciasta. Pieczemy jak wyżej. W tej wersji ciasto jest takiej urody, że nie musimy go pudrować.
Tak pieczona szarlotka nie musi "kruszeć", od razu ma odpowiednią konsystencję i jest rewelacyjna na ciepło.
Oczywiste jest, że jeśli wybieramy opcję unowocześnioną, tzn. jabłka z galaretką, to musimy dwa blaty upiec osobno na blaszkach, a potem je przełożyć gęstniejącą masą jabłkową.
W formie "exclusiv" szarlotkę można podać gorącą z dużą łyżką lodów waniliowych i kleksem z bitej śmietany, w który fantazyjnie możemy wetknąć listek świeżej mięty, albo melisy.
No, to teraz muszę się zastanowić, czy próbować zasnąć, czy brać się zaraz za pieczenie i zaprosić słowika na kawałek szarlotki, w dowód wdzięczności za koncert. Ma gość zdrowie, dalej śpiewa.