***********************************************************************
Na świątecznym stole, powinno znaleźć się jakieś świąteczne ciasto. Pani Ambasadorowa, to bardzo dobry pomysł. Bardzo smaczna, elegancka i "dobrze się w brzuszku układa", czyli można jej zjeść z przyjemnością całkiem spory kawałek.
Pomysł na to fantastyczne ciasto zaczerpnęłam z internetu, ale pewne rzeczy zrobiłam po swojemu. Na przykład ciasto biszkoptowe. Zawsze robię to, które mam sprawdzone smakowo i pod względem pewności, że wyjdzie.
Biszkopt
6 jajek,
1 szklanka cukru (może być z wanilią),
3 łyżki wody,
3/4 szklanki mąki krupczatki,
3/4 szklanki maki ziemniaczanej,
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia,
Masa
1 litr mleka,
2 opakowania budyniu waniliowego,
2 łyżki mąki ziemniaczanej,
2 łyżki mąki pszennej,
3 żółtka,
1 opakowanie cukru waniliowego,
3 łyżki cukru kryształu,
40 dag masła,
1 puszka brzoskwiń w syropie,
2 łyżki kakao,
5 dag miękkich rodzynek,
1 tabliczka mlecznej czekolady,
50 ml spirytusu lub rumu,
Białka ubić na sztywną pianę. Dodać, ubijając kolejno cukier, żółtka, wodę. Mąkę i proszek do pieczenia domieszać łyżką. 

Ciasto można upiec w całości i przekroić na dwa blaty. Można sobie też życie uprościć i upiec dwa osobne blaty.
Piec około 35 - 45 minut w temperaturze 180 stopni, na złocisty kolor. 

Biszkopty można naponczować (suto skropić) syropem z brzoskwiń. 
Z mleka odlać około 300 ml. Pozostałe mleko zagotować razem z cukrem i cukrem waniliowym. W odlanym mleku dokładnie wymieszać budynie, mąki oraz żółtka. 

Masę wlać do gotującego się mleka. Mieszając gotować 2 minuty. Masło utrzeć na puszystą masę. Dodać zimny budyń i dalej ucierać.
Brzoskwinie osączone z syropu pokroić w kostkę. 

Masę podzielić na dwie równe części. Owoce dodać do jednej masy. Do drugiej części masy dodać spirytus (rum), kakao i rodzynki.





na nią masę z brzoskwiniami

i przykryć drugim blatem. 
Wierzch udekorować polewą, najlepiej białą czekoladą.
Smacznego świętowania!

Dziś noc Dziadów.
Jak co roku dusze  opuszczą Zaświaty, czyli Nawię i przyjdą biesiadować z żywymi.
Dlatego pamiętajcie, żeby coś w trakcie rodzinnej biesiady upuścić pod stół, coś z kielicha ulać na ziemię. Niech dusze się posilą, napiją, zanim wrócą do Nawii. No, może na grobach biesiady nie urządzajcie, jak dawniej to robiono, bo Ci od Halloween nie wiedząc co jest grane, mogą Wam narobić kłopotów.
I przypadkiem nie bierzcie do ręki nici, drutów, szydełek, żeby nie przywiązać, albo nie przyszyć jakiejś duszy, bo nie będzie mogła wrócić do siebie i nieszczęście gotowe. Nie wylewajcie nic przez okno, bo może jaka dusza właśnie tamtędy się przemieszcza i ją oblejecie. Nie rozpalajcie w piecu, bo, a nuż jakaś dusza właśnie Wasz dom chce tą drogą odwiedzić.
I w ogóle zachowujcie się cicho, spokojnie, nie wykonujcie gwałtownych ruchów, bo Dziady to płochliwe istoty i łatwo je przestraszyć, a i nadepnąć można, bo uskoczyć szybko nie zdąży. A coroczny obrzęd jednoczenia światów żywych i zmarłych powinien przebiegać w bez zakłóceń, żeby nam w codziennym życiu przodkowie błogosławili.
Poza jedzeniem, przygotujcie kąpiel dla dusz (najlepiej w saunie, ale nie wszyscy mają saunę w domu),
A wieczorem, palcie pochodnie, świece, żeby oświetlić drogę duszom powracającym do Nawii, a te zmarznięte niech się trochę przed drogą ogrzeją,
Żeby nie wpuścić demonów na Ziemię, palcie ogniska na rozstajach.
Żebrakowi rzućcie grosz, lub nakarmcie go, żeby ten łącznik z Zaświatami wdzięcznością swoją dobry rok u przodków uprosił.
Znaczy się, pielęgnujmy, choćby z przymrużeniem oka, tradycje nasze, słowiańskie, nie pozwólmy wrzaskliwym przebierańcom przybyłym z innych kultur płoszyć naszych Dziadów.
A skoro tradycja wymaga, żeby godną biesiadę Dziadom urządzić, to może oprócz tradycyjnych gotowanych jajek, chlebów i mięs pieczonych, zrobicie coś, co nieco zaskoczy nieziemskich gości. Na przykład francuski zakładaniec, niech i współczesności nieco zasmakują.
A serowe gomółki, niech przypomną im dawne czasy
Płat ciasta francuskiego,
4 jajka,
25 - 30 dag żółtego sera,
kawałek czerwonej papryki,
pół puszki kukurydzy,
łyżka natki pietruszki,
łyżka szczypiorku,
1 łyżeczka masła,
sól, pieprz do smaku.
Natkę pietruszki i szczypiorek drobno siekamy.
W małą kostkę kroimy czerwoną paprykę i ser żółty.
Z jajek smażymy na maśle jajecznicę, studzimy.
Dodajemy do jajecznicy pozostałe składniki, dosmaczamy solą i pieprzem, mieszamy i wykładamy na środek ciasta, któremu wcześniej obcięliśmy rogi i  nacięliśmy w paski, tak jak to widać na zdjęciu.
Zakładamy paski ciasta, tak, żeby końce zachodziły na siebie, co nadaje ładny, oryginalny wygląd.
Można na wierzch dorzucić jeszcze kilka paseczków żółtego sera.
Pieczemy w gorącym piekarniku na złoty kolor.

Gomółki, to tradycyjne, pieczone, serowe placuszki. Na pewno nie są to takie gomółki, jakie wyrabiano dawno, dawno temu, ale takie, najprostsze z prostych,  robi się u mnie.
60  - 70 dag sera białego, 
2 żółtka,
sól, pieprz do smaku,
przyprawy (dowolne) - użyte przeze mnie dziś to: cebula, papryka zmieszana ze szczyptą chili, kminek, mięta.
Ser urobić z żółtkami, solą i odrobiną pieprzu na gładką masę. Ja zrobiłam to ręką.
Jeśli ser byłby za suchy, to można dodać całe jajka, a nie same żółtka.
Żeby było urozmaicenie, podzieliłam ser na cztery części i zarobiłam gomółki o czterech smakach.
Małą cebulę posiekać drobno, podobnie jak miętę, czy inne świeże zioła, i "wrobić w ser".
Formować małe placuszki, ułożyć na blaszce wyłożonej papierem.
Można piec malutkie i cieniutkie placuszki, które będą "na raz", albo nieco większe, wtedy środek będzie bardziej miękki i można się nimi "łamać".
Upiec, na lekko rumiany kolor, najlepiej powoli, w niezbyt wysokiej temperaturze (160 - 170 stopni C), żeby oprócz upieczenia, nieco obeschły w piecu.
Najbardziej (z konsultacji biesiadnej wynika) smakują z cebulą i kminkiem, choć te z miętą i papryką są równie smaczne i swoich miłośników mają.
Według tradycji, to mięta, przede wszystkim, powinna w gomółkach być.
Są świetne, jako zimna zakąska do piwa, więc na "Dziadowską" biesiadę (i nie tylko), będą jak znalazł.

W tym roku udało mi się zasadzić i wyhodować dynię hokkaido (uchiki kuri).
Ładnie wzeszła, urosła i zaczęły się pierwsze zbiory. Dyńki są nieduże, w pięknym, ogniście pomarańczowym kolorze.
Po raz pierwszy miałam okazję ją przyrządzić i zjeść :)
Podobno ma to być jedna z najzdrowszych odmian dyni, ale kiedyś już o cudownych, dyniowych właściwościach pisałam, więc nie będę się powtarzać.
Moje wrażenia?
Na stole prezentują się, jako danie, rewelacyjnie. Są tak małe i zgrabne, że można je podawać w całości.
Myślalam, że będzie w smaku jak zwykła dynia bambino, albo podobna do makaronowej.
A tu niespodzianka.
Żadnych włókien, idealnie rozpieczona, jak po przetarciu dla niemowlaka. Przy tym gęsta, a w smaku... wytrawna.
Zdziwił mnie ten brak charakterystycznej dla dyni słodkości, ale stwierdzam, że spodobała mi się ta inność.
Na pewno będzie z niej świetna zupa i dżem.
Ale na początek, pomyślałam, że nigdy dyni nie faszerowałam, więc taka zgrabna, mała dynia hokkaido, idealnie nadaje się na faszerowanie.
Jako, że był to eksperyment, zrobiłam dla moich domowników, tylko jedną dyńkę, na spróbowanie.
Faszerowana dynia Hokkaido:
1 mała dynia Hokkaido,
10 dag ryżu,
15 dag mięsa mielonego,
1 cebula,
1 papryczka chilli (lub chilli w proszku),
1 łyżka przecieru pomidorowego,
2 łyżki papryki czerwonej pokrojonej w kostkę lub pół łyżeczki słodkiej papryki w proszku,
płaska łyżeczka majeranku,
sól do smaku.
Ryż ugotować na sypko w osolonej wodzie.
Dynię umyć, ściąć jej "berecik" 
i wydrążyć - najlepiej robi się to łyżką.
Cebulę obrać, pokroić w drobną kostkę, podsmażyć na oleju.
Dodać do niej mielone mięso i podsmażyć.
Papryczkę chilli umyć, przekroić wzdłuż na pół, oddzielić od nasion i drobniutko pokroić.
W zależności od ostrości papryczki, dodać jej odpowiednią ilość. Moja okazała się być idealna - całą mogłam dodać do farszu, ale bez pestek, żeby nie przesadzić z ostrością.
Zmieszać mięso z ugotowanym ryżem i resztą składników, pamiętając, że sama dynia jest nie przyprawiona, więc trzeba dobrze przyprawić farsz.
Nałożyć farsz do dyni, dokładnie go w niej ugniatając.
Przykryć "berecikiem" i wstawić do piekarnika (200 stopni C) na godzinę.
Przed wyjęciem z piekarnika, sprawdzić widelcem. Jest gotowa, gdy widelec, wbity w miąższ dyni, wchodzi gładko, jak w ugotowanego ziemniaka. Najlepiej wbić widelec tam, gdzie odcięliśmy "berecik". Skóra może być nieco za twarda.
I na talerz z dyńką!
Całej bym nie zjadła (no, chyba że nie byłoby zupy i byłabym konkretnie głodna), więc połówka będzie akurat.
Niezłym pomysłem, wydaje mi się, może być podsmażenie mięsa razem z pomidorami i przyprawami - zrobię tak, następnym razem.
.................................................
Gdybyście myśleli sobie, że tak siedzę w domu, czy na werandzie i tylko kontempluję piękne widoki, to muszę Was rozczarować.
Walka z chwastami w tym roku doprowadza mnie do granic cierpliwości - czy to zima w tym roku będzie wczesna i ostra? Chwasty, które w poprzednich latach dopiero o tym czasie wyglądały spod ziemi, w tym roku już kwitną i "nasionkują". Mam wrażenie, że złośliwie nocami rosną w tempie przyspieszonym, żeby w ciągu dnia nabijać się ze mnie. Ech... ręce i nogi opadają.
A między chwastami na szczęście też dzieje się, oj, dzieje.
Cały czas coś zbieram, przetwarzam, chomikuję na zimę.
W moim malinowym chruśniaku znowu sennie brzęczą pszczoły, pobukują trzmiele. Szepczą i szeleszczą jakieś inne, bliżej mi nieznane owady. Intrygująco jest.
Pszczoły i trzmiele na kwiatkach siedzą.
Dojrzałe maliny ich nie obchodzą, więc miło nam razem w chaszczach buszować.
 i kiszę po trochę, Raz więcej, raz mniej, ale systematycznie przybywa zimowych zapasów.
Pomidory noszę koszykami i większość przerabiam na przeciery.
Kiedy obiad popyrkuje na piecu, obok "warzą się" rumiane pomidory.
W tym roku wpadłam na pomysł, żeby przecier zamrozić i mrożę kostki różnej wielkości, takie żeby były wielkością odpowiednie na zupę i mniejsze na sos.
Przecieru robię na cały rok ogromne ilości,pewnie zabrakło by mi pojemników do mrożenia, dlatego po zamrożeniu "wyciskam" przecierowe kostki do woreczków do zamrażania i układam w zamrażarce.
Żeby się dobrze wyciskało, dno pojemnika polewam ciepłą wodą z kranu i kostka pomidorowa wyskakuje szybko i lekko, nie rozmrażając się. Oszczędzam czas, który musiałabym przeznaczyć na przygotowanie słoików, pasteryzację, o ilości potrzebnych słoików nie wspomnę.
.................................
O suszeniu ziół, też nie zapominam.
Wrotyczowe liście już suche.
Jeszcze gałeczki kwiatków dochodzą osobno pomału.
Rzepik się suszy u werandowej powały.
Na piecu suszy się hyzop.
Dziurawiec już dawno zapakowany, tak jak pokrzywa, tymianek, czy macierzanka.
Majeranek jeszcze kilka dni musi poczekać na zebranie.
I tak mijają pracowicie kolejne dni...

Życzeń urodzinowych nigdy dość :)
Zwłaszcza, jeśli mamy w menu coś, po czym i głowa się rozwesela, i mowa gładko idzie, więc kwieciste toasty wznosić można.
Ze względu na smak i działanie tego przysmaku, postanowiłam jeszcze raz dołączyć do konkursowej gawiedzi.
Czegóż życzyć panom Marco Ghia i Emiliano Castagna w tym uroczystym dniu trzecich urodzin Akademii? 
Myślę, że doskonałego zdrowia, żeby mogli cieszyć się życiem i sukcesami Akademii Kulinarnej Whirlpool, przez długie, szczęśliwe lata! 
Na zdrowie!

Zróbmy Ajerkoniak, czy jak kto woli likier jajeczny, adwokat.
U nas w domu mówi się jajcokoniak :)
5 żółtek, 
25 dag cukru, 
250 ml mleka skondensowanego, 
250 ml koniaku lub brandy, 
wanilia lub cukier waniliowy.. 
Żółtka, cukier i wanilię (lub cukier waniliowy) miksujemy na puszysty kogel - mogel. 
Miksujemy ze skondensowanym mlekiem i podgrzewamy pomalutku, do maksymalnie (!) 70 stopni C, stale mieszając. Dobrze, jeśli mamy mikser, którym możemy miksować gorące produkty.
Broń Boże nie zagotować! Przesłodzona jajecznica nie jest smaczna!
Nadal podgrzewając i dokładnie mieszając, dolewamy powoli brandy. 
Po dolaniu całego alkoholu, podgrzać jeszcze chwilkę, nadal mieszając. 
 Całość podgrzewania powinna trwać około 10 - 15 minut. 
Zlewamy do butelki - z tej proporcji wychodzi około 0,7 litra. 
Do zrobienia ajerkoniaku, jak nazwa wskazuje, potrzebny jest koniak lub brandy, ale jeśli akurat nie dysponujemy żadnym z tych trunków, możemy użyć czystej wódki.
 Jajcokoniak można pić na ciepło i na zimno. W obu wersjach jest świetny.
Z ajerkoniaku możemy zrobić bardzo dobry krem - krem ajerkoniakowo (adwokatowo) kokosowy.
A do kremu potrzebne jest:
1/2 szklanki ajerkoniaku, 
1/2 litra śmietany 30%, 
2 fixy do ubijania śmietany, 
1 biała czekolada, 
1 duża paczka biszkoptów (delikatnych i kruchych), 
3 łyżki kokosu. 
Biszkopty kruszymy, jak na bułkę tartą. 
Czekoladę ścieramy na tarce. Najlepiej ściera się schłodzona, z lodówki. 
Śmietanę ubijamy z fixami. 
Wszystkie składniki dodajemy do kremu i delikatnie mieszamy, ajerkoniak (najlepiej schłodzony) dodając na końcu. 
Wykładamy krem do pucharków, szklaneczek lub miseczek. Schładzamy. Wierzch możemy delikatnie dodatkowo "przypudrować" kokosem. 
Można też użyć kupionego adwokata, ale musimy się liczyć z tym, że możemy trafić na likier, którego smak będzie mniej satysfakcjonujący.
Jeśli chcemy osiągnąć sukces smakowy, pamiętajmy o wybieraniu produktów jak najlepszej jakości.
Coś ładnego na ozdobę
i po spróbowaniu..., zakochujemy się w tym kremowym deserze :)