Robiłam często sznycle, które poprawnie powinny nazywać się "kotlety mielone". Ale piszę tak, jak utarło się u mnie w domu i okolicy.
No, i stało się. Pewnie były za często, bo rodzinka zaczęła na ich widok szemrać -  "Oo, znowu sznycle?"
I tak wpadło mi do głowy, żeby w sznyclu coś odmienić.  I nadziałam go serem i szynką.
40 dag mielonego mięsa,
1 mała cebula,
1 jajko,
4 łyżki bułki tartej, 
sól, pieprz do smaku,
4 plasterki szynki konserwowej (lub inna może być),
4 - 8 plasterków żółtego sera, 
bułka tarta do panierowania.
Przepis podstawowy na sznycle jest u mnie niezmiennie taki sam. Czasem tylko się zmienia nieznacznie ilość bułki tartej, ale to zależy od wilgotności mięsa, i cebuli.
Cebulę utrzeć, lub drobniutko posiekać, dodać do mięsa, dodać jajko, bułkę tartą i przyprawy.
Wyrobić ręką dokładnie na gładkie ciasto.
Plasterek szynki położyć na plasterku żółtego sera, ewentualnie, jeśli plasterki są według nas zbyt cienkie, dołożyć drugi plasterek sera. 
Zwinąć ser z szynką, jak roladki.
Mięso podzielić na cztery części i "oblepić" nim zawiniętą roladkę szynkowo - serową.
Wychodzi nam zgrabny walec, który należy obtoczyć w bułce tartej.

Następnie opanierowane walce obsmażyć dokładnie z każdej strony.
Powiem Wam, że zadziwiająco dobrze wpłynęła ta modernizacja, na smak sznycla. Z przyjemnością zjedliśmy i skończyło się pytaniem - "Kiedy jeszcze zrobisz takie?" :)

Patrzę sobie przez okno na zmrożoną trawę. Mróz ognisty, tylko śniegu nie ma. Zajadam się jesienią :) Jak dobrze zamrozić sobie owoce i delektować się nimi w środku zimy.
Z części robiłam knedle ziemniaczane ze śliwkami, z reszty pewnie ugotuję kompot.
1 kg ugotowanych ziemniaków,
35 dag mąki pszennej,
2 nieduże jajka.
około 25 mrożonych śliwek węgierek.
Gorące ziemniaki przecisnąć przez praskę (lub chłodne zmielić). Ostudzić.
Dodać mąkę i jajka, wyrobić gładkie ciasto. 
Formować kule. Ja dodatkowo obtaczam każdego knedla w mące. Wydaje mi się, że knedel lepiej się trzyma w gotowaniu.
Gotować około 10 minut, wrzucając na wrzącą, lekko osoloną wodę.
Podawać polane stopionym masłem.
Dla łasuchów, można nieco dosłodzić :)
Oczywiście ilość knedli zależy od wielkości śliwek. Mi dziś wyszło 23 sztuki.
Podać można knedle ze zrumienioną na maśle bułką tartą, śmietaną, z czym kto lubi.
Można użyć mrożonych truskawek lub innych mrożonek, a w sezonie oczywiście używamy owoców świeżych.
Jakość ciasta ziemniaczanego zależy od gatunku użytych przez nas ziemniaków. Nie nadają się na ciasto ziemniaki, które podczas gotowania mają tendencję do "rozsypywania" się w wodzie.
Dla tych, którzy z ciastem ziemniaczanym jeszcze nie mieli do czynienia, dodam, że robimy je tuż przed lepieniem knedli. Przygotowane wcześniej, może się zrobić rzadkie. Niestety, taka jego uroda, że leżąc dłużej, lubi się "rozlewać".
Czasem, gdy ciasto wydaje się nam zbyt rzadkie, dodajemy nieco więcej mąki, ale nie przesadzajmy z ilością, bo knedle zrobią się twarde.
Owoców mrożonych nie rozmrażamy wcześniej. Dużo lepiej oklejają się twarde, zamrożone, niż mięciutkie i ociekające rozmrożonym sokiem.

Oj, smakowało nam :)

Stoi za progiem Nowy Rok, i to dosłownie, bo już mniej niż 12 godzin, do zakończenia Starego Roku.
Żartujemy, gotujemy i czekamy na gości.
Moja koleżanka mówiła, że nie idzie na Sylwestra, tylko na Melanię, bo w tym dniu Melania też jest solenizantką, a zapomina się o niej.
Co przygotować szybkiego, prostego, orzeźwiającego i smacznego? Może sałatkę śledziową?
Moja sałatka śledziowa przypomina bardziej sos, niż sałatkę. Dzięki niej polubiłam śledzie, których wcześniej nie jadałam.
1 kg śledzi w oleju,
1 duża, czerwona papryka,
5 większych kiszonych ogórków,
1 szklanka majonezu,
1 szklanka jogurtu naturalnego.
Śledzie osączyć z zalewy, pokroić w kostkę.
Paprykę i kiszone ogórki pokroić w drobną kostkę, dodać do śledzi. 

Nie dajemy żadnych przypraw.
Majonez wymieszać z jogurtem, zalać "sosem" rozdrobnione składniki, wymieszać, schłodzić. 
Jeśli ktoś chce mieś ostrzejszą sałatkę, może zamiast kiszonych ogórków dodać korniszony.
Jeśli ktoś chce gęściejszy lub rzadszy "sos", to jak najbardziej można dobrać swoje proporcje.

I co z tym Nowym Rokiem?
Nie podsumowuję, nie rozpatruję, nie postanawiam. Nie przeszkadza mi to marzyć o lepszym jutrze, nowych nadziejach...
A Wam, którzy mnie tu odwiedzacie, życzę, żeby nadchodzący Nowy Rok spełnił wszystkie wasze oczekiwania i żeby był rokiem wartym wspomnień. 

Za co lubię Święta Bożego Narodzenia? Przede wszystkim, za to, że... są!
Poza tym, za choinkę, za zapach pierników, za łatwość przygotowania, bo potrawy na Wigilię tradycyjnie te same, za uśmiech najbliższych, bo cieszą się, że idą święta i będzie miło...
I choć niektórzy mówią, że są kiczowate, przereklamowane, to i tak nie zmienia faktu, że dla nas są naprawdę piękne i czekamy na nie co rok.
Nasze drzewko jest zawsze pstrokate, szalone i zupełnie nie wkomponowuje się w modowe trendy.

Pamiętam, jak byłam mała, wiele ozdób robiliśmy sami. Tato z papieru kolorowego "wyplatał" koszyczki, do których wkładaliśmy orzechy owinięte w sreberka z czekolady. Szkoda, że nie zapamiętałam, jak się je robiło.
W tym roku, na naszej choince, wśród bombek, dodatkowo, między szydełkowymi gwiazdkami, kolędują szydełkowe aniołki, huśtają się nocą na połyskującym, kosmatym łańcuchu i ukradkiem pogryzają choinkowe cukierki.

Życzę wszystkim szczęśliwie przeżytych Świąt Bożego Narodzenia. Niech otaczają Was ciepłe serca, szczere uśmiechy, dobre słowa. Niech przyjazna atmosfera Świąt zostanie z Wami na cały nadchodzący rok. Cieszcie się nienagannym zdrowiem i najpiękniejszą, rodzinną miłością.

Tak się przypadkowo złożyło, że wigilijny post, jest moim setnym postem na blogu. Dziękuję wszystkim, którzy tu zaglądają i jeszcze raz życzę Wam wszystkiego dobrego i do poczytania po Świętach!

Smak anyżków pamiętam z wczesnego dzieciństwa. Można było je kupić w sklepie i choć czasem były twarde jak kamienie, nie mogłam się oprzeć ich niepowtarzalnemu smakowi i zapachowi, które zawdzięczają właśnie ziarnom anyżu.
Trudno było je wtedy zrobić samemu, bo nie każdy miał mikser, a ręcznie je ucierać..., no... zdrowia życzę.
4 jajka,
2 szklanki cukru,
2 szklanki mąki,
3 płaskie łyżeczki zmielonego anyżu
Jajka z cukrem ubijamy porządnie mikserem około 20 minut. Jeśli ubijemy zbyt krótko, to choć smak będzie taki jak trzeba, to stracą na wyglądzie, wypiekając się na zwyczajne, niepulchne, jednowarstwowe placuszki.
Dodać stopniowo mąkę i dalej miksować kilka minut. 
Na blachę wyłożoną papierem do pieczenia nakładamy łyżeczką małe, okrągłe placuszki, niezbyt gęsto, żeby się nie zlały w jeden placek.
Blachy zostawić do następnego dnia, żeby ciasteczka podeschły.


Następnego dnia upiec ciasteczka w lekkim piekarniku - około 160 stopni C. Nie przepiekać, mają pozostać jasne.
Ciasteczka sprawiają wrażenie bardzo twardych, ale wystarczy je przez chwilkę przytrzymać w ustach i dosłownie rozpływają się. Po upieczeniu, wyglądają, jakby były złożone z dwóch warstw, lub były polukrowane, a jest to właśnie efekt porządnego zmiksowania i kilkunastogodzinnego suszenia. Takiego wyglądu nabierają dopiero w trakcie pieczenia.
 Można je przez kilka tygodni przechowywać w puszkach, a w miarę upływu czasu zmiękną, ale... czy zdążą...?