Wielkie emocje! Pierwszy, jedyny i niepełny plaster miodu został pszczołom skradziony i fachowo opróżniony, a oto rezultat:
Spróbowaliśmy, jak może smakować nasz miód i jesteśmy zachwyceni! Pyszny!
Cóż, ilość nie zwaliła nas z nóg, ale nawet tego się nie spodziewaliśmy, bo rok potwornie suchy, pszczółki młode, wzmacniają się nadal, żeby przezimować.
Zaczęłam dzisiaj dokarmiać je przed zimą. Syrop cukrowy z miętą i melisą. Mam nadzieję, że im będzie smakował i zapas, który dostaną w dawkach podzielonych przez najbliższe dni, może tygodnie, pozwoli bezpiecznie przetrwać zimę.

Trzeba to uczcić. Może drożdżówką z jabłkiem? Na jabłka też zaczyna się pomału sezon. Dziś dość nagle i solidnie się ochłodziło, więc wypieki będą przyjemnością i lepiej będą smakowały.
Ciasto robimy z tego samego przepisu, co kołaczyki z serem, ale żeby długo nie szukać, podam przepis jeszcze raz.
Drożdżówki z jabłkami (16 sztuk):
1 szklanka mleka,
5 dag drożdży,
50 dag maki pszennej,
3 łyżki cukru,
3 łyżki oleju,
2 żółtka,
4 jabłka obrane i pokrojone na ćwiartki
Ciasto drożdżowe w różnych wydaniach i technikę wykonania podawałam na blogu już nie raz, więc nie będę się rozpisywać zbyt szczegółowo.
W mleku rozpuszczamy drożdże z cukrem, dodajemy pozostałe składniki i wyrabiamy gładkie, drożdżowe ciasto. Ciasto dzielimy na 16 części.
 Z każdej robimy owalny placuszek i nakładamy na niego ćwiartkę jabłka, posypujemy nieco cukrem i cynamonem (dowolnie).
"Owijamy" jabłko w ciasto, zlepiając brzegi ciasta, zostawiając dziurki po bokach, żeby jabłko mogło w trakcie pieczenia odparować wydzielający się sok.
Jeśli zakleilibyśmy całkiem ciasto, to drożdżówka zamiast w smaczne ciastko, mogłaby się zamienić w paćkę.
Układamy na blaszkach drożdżówki, smarujemy pozostałym od żółtek białkiem i zostawiamy do wyrośnięcia
Pieczemy drożdżówki na rumiano w nagrzanym do 180 - 200 stopni C.

Z tego ciasta możemy upiec drożdżówki z dowolnym nadzieniem i dowolnego kształtu. Np: rogaliki z marmoladą, albo bułeczki z czekoladą, placuszki ze śliwkami itp., itd.
Smacznego!

Dziś w nocy zaglądał do mnie jeden gość.
Kiedy jest taki okrągły, spać się nie da. Cóż wtedy robić?
Tak sobie siedziałam, zerkając od czasu do czasu na pyzaty księżyc, i przeglądałam zdjęcia. Znalazłam kulinarny wspominek, który już dawno miałam tu zamieścić.
Gość, który kiedyś był u nas kilka dni, postanowił umilić nam popołudnie i zrobił dla nas deser. Muszę przyznać, że przepis zaskakująco prosty w składzie i wykonaniu, a smak rewelacyjny. .
Tarta czekoladowa:
30 dag gorzkiej czekolady,
20 dag masła,
10 dag cukru,
1 cukier waniliowy,
4 jajka,
1 budyń czekoladowy,
1/2 łyżeczki proszku do pieczenia.
Czekoladę i masło stopić, nieco ostudzić. Całe jajka ubić lekko i wymieszać z wszystkimi pozostałymi składnikami. Wylać na tortownicę wyłożoną papierem do pieczenia.
Upiec - około 20 minut w 180 stopniach C. Po upieczeniu przestudzić troszkę, żeby nie poparzyć. sobie języka, posypać leciutko cukrem pudrem i częstować się.
Deser, który jest świetny i w ciepłej wersji, i na zimno. Tylko na to "zimno", to czasem go nie wystarcza :)

Jak obiecałam, tak przedstawiam - dynia makaronowa.


Można ją przyrządzać na tak wiele sposobów, jak... makaron.  Jej naturalny smak jest na tyle neutralny, że naprawdę można eksperymentować z nią w kuchni na dziesiątki sposobów.
Prawdę mówiąc, nie robiłam jej jeszcze na słodko, ale kto wie, czy niedługo się nie skuszę.
Jak przygotować dynię? Bardzo prosto.
Dyni obcinamy ogonek i przekrawamy ją w poprzek na dwie części.
Wydrążamy pestki.
Delikatnie solimy i kładziemy na blaszce do pieczenia, "wydrążonym do góry".
Pieczemy dyńkę w około 200 stopniach C dopóki widelec nie wejdzie w nią lekko. Długość pieczenia zależy od stopnia jej dojrzałości, czasem trwa to 20 minut, czasem dłużej.
Dynię można też ugotować. Jest szybciej, ale robi się bardzo miękka, taka trochę wodnista. Osobiście wolę pieczoną.
Po upieczeniu wyciągamy z dyni "makaron", czyli widelcem wyskrobujemy dyńkę, która pięknie się rozwarstwia na idealne długie nici.
Taką dynię doprawiamy w dowolny sposób. Dziś danie główne, to dynia makaronowa z klopsikami w sosie pomidorowym.
Klopsiki:
30 dag mielonego mięsa (jakie lubimy),
1 małe jajko,
około 1 łyżka bułki tartej,
sól, pieprz do smaku.
Mięso mieszamy z jajkiem, przyprawami i bułką tartą na gładką masę. Bułki dodajemy jak najmniej, tyle, żeby z masy można było łatwo uformować kulki.
Kuleczki, uformowane i obtoczone w mące - wielkości takiej, jaka nam najbardziej odpowiada - wrzucamy na gotującą się, lekko osoloną wodę z dodatkiem niewielkiej ilości suszonych warzyw..
Gotujemy około 20 minut.

Sos pomidorowy:
1 cebula,
50 dag pomidorów,
płaska łyżeczka słodkiej czerwonej papryki,
1 łyżeczka suszonych warzyw, albo jakaś przyprawa warzywna,
szczypta chilli - dowolnie.
1 płaska łyżka mąki,
sól, pieprz do smaku.
Cebulę drobno kroimy i gotujemy w litrze wody z suszonymi warzywami.
Pomidory rozgotowujemy, jak do zupy pomidorowej
i miksujemy, albo przecieramy i wlewamy do ugotowanej, miękkiej cebuli (możemy ją też zmiksować). Doprawiamy do smaku solą, pieprzem, papryką, ewentualnie podostrzamy jeszcze chilli. Podbijamy mąką rozmieszaną w odrobinie wody.

W przypadku, kiedy robię klopsiki w sosie pomidorowym, gotuję je w wodzie z cebulą, z której powstaje sos, a zmiksowane pomidory dodaję po ugotowaniu się w niej klopsików.
Można klopsiki ugotować razem, w sosie, a można osobno i połączyć przed podaniem - jak kto woli.

Dynię na talerzu polewamy sosem z klopsikami i zajadamy z wielkim smakiem :) Wyszła dziś super!
Jako ciekawostkę dodam, że moje siostrzenice używają tej dyni jako makaronu do zup.

Jeszcze Wam się "pochwalę", jaka jestem zdolniacha :).
Obudziłam się dziś z mocno dręczącym mnie uczuciem, że coś przegapiłam.
Chwilę to trwało, zanim doznałam olśnienia - przecież ja, w ubiegłym roku, dostałam w prezencie fantastyczny sokownik!
Odnalazłam i uruchomiłam to kapitalne urządzenie.
Oczywiście zapełniłam je malinami i taki tego efekt dzisiaj mamy:

Nic nie da się zrobić, żeby zatrzymać lato.
Takie jak teraz, idealne, ciepłe, ale nie przegrzane.
Ze słońcem teraz chciałabym się zaprzyjaźnić, a nie uciekać przed nim, jak w te niesamowite upały, które nas w tym roku strasznie umęczyły.
Po roślinach też widać to zmęczenie.
Widać, jak prędko dojrzewają owoce, coraz więcej przesuszonych liści na krzewach i drzewach, choć jeszcze zielono, ale to już inna zieleń....
Ten ogrodowy rok był dziwny.
Wiosną myślałam, że w ogródku nic nie urośnie, bo nic długo, oj długo, nie chciało wyjść spod ziemi. Nagle - Bang! I choć później niż zwykle, ogród miałam tak piękny i urodzajny, jak jeszcze nigdy, odkąd tu mieszkam.

Pomidory piękne, zdrowe i w zaskakującej obfitości - przeciery na zimę mam ze swoich! Nie marzyłam nawet o tym, bo w poprzednich latach, pomidorów ledwie wystarczało na bieżące zjadanie "z krzaka".
Nawet mała węgierka, która już tu mieszkała przed nami i nigdy nie miała owoców, obdarowuje nas, niewieloma wprawdzie owocami, ale za to jak smacznymi! Dużo niestety opadło, jest bardzo sucho.
Jabłonie oszalały w tym roku. Na dwóch oderwały się ogromne konary, bo to i starszawe są i owoców miały moc.
Tak wygląda w tym roku szara reneta.
A tak reneta czerwona - Cesarz Wilhelm.
Mam nadzieję, że dojrzeją ładnie, jeszcze mają trochę czasu.
Oj, marmolady z jabłek wystarczy w tym roku na dłuuuugo!

Muszę się spieszyć ze zbiorem i suszeniem ziół, bo powietrze zmienia zapach. Wieje tak mocno, że na pewno przywieje jakieś zmiany.

Myślę, co jak by tu wykorzystać tę obfitość dyni, jaka mi się w tym roku przydarzyła.

A ponieważ bardzo lubię chleb z dżemem lub marmoladą, więc w tym kierunku najbardziej kierują się moje myśli.
Mam nadzieję, że kury mi wybaczą, że odejmuję im od dziobów co nie co. One też lubią dynię. Daje im przekrojoną na pół i zostaje z nie tylko cieniutka skóreczka.


Myślę, że najlepiej zacząć od wersji najprostszej, żeby wymyślać później różne wariacje.
Bardzo spodobał mi się pomysł dodania pomarańczy do dyni.
Skutkiem tego były dwie próby - dżem "pusty" i z pomarańczą.
Poprosiłam S., żeby przy okazji zakupów, kupił mi cztery pomarańcze. Oczywiście ochoczo się zgodził i kupił mi cztery... mandarynki - były na tyle duże, że w pośpiechu faktycznie można było je wziąć za pomarańcze.
Nie ostudziło to mojego zapału i zrobiłam dżem dyniowo - mandarynkowy i wiecie co? Bardzo fajnie wyszedł.
Po obraniu dyni, wyszło mi trzy kilogramy miąższu.

Dżem z dyni:
1 kilogram obranej dyni,
20 dag cukru,
sok z jednej cytryny.
Na dżem z samej dyni przeznaczyłam kilogram miąższu. Miąższ zmiksowałam na gładką masę. Dosypałam do niego cukier i odstawiłam na chwilę. Miałam nadzieję, że puści trochę soku i nie pomyliłam się. Podgrzewałam dynię z cukrem stale mieszając, aż do zagotowania, żeby się nie przypaliła. Później często mieszałam. Gotowałam dynię w sumie coś ponad godzinę.
Próbowałam w trakcie smażenia dyniowej paćki i stwierdziłam, że trzeba przełamać nieco smak. Pod koniec smażenia dodałam sok z cytryny. Według mnie dżem jest bardzo smaczny. Ale w miarę jak znikała kromka z dżemem, w mojej głowie rodziły się nowe pomysły - dynia może być wspaniałą bazą do marmolad, czy dżemów wieloowocowych, czy wieloskładnikowych.

Dżem dyniowy z mandarynkami.
2 kg miąższu z dyni,
2 szklanki cukru,
4 bardzo duże mandarynki (albo 8 - 10 małych),
sok z jednej cytryny.
Początek zrobiłam dokładnie taki sam, jak wyżej, czyli - miksowanie miąższu, nastawienie na jakąś godzinkę z cukrem i zagotowanie. Podgotowałam dynię kilkanaście minut i dodałam do niej obrane i zmiksowane mandarynki (bez pestek). Gotowałam też ponad godzinę i pod koniec dodałam sok z cytryny. Mandarynki są mało kwaśne, trzeba było je wspomóc.
Oczywiście oba dżemy zapakowałam do słoików. Pasteryzowałam przez 15 minut. Ale chyba daleko nie będę go wynosić. Szybko zniknie :)
Dżem, choć wyglądem był nie do odróżnienia,
smakował jeszcze lepiej.