Nie będę oryginalna, stwierdzając, że sezon na cukinię w pełni. Może nawet niektórzy się nią już przejedli, ale myślę, że warto przypomnieć przepis, który w tym sezonie, u nas, pojawia się na stole najczęściej - faszerowana.
Obrodziła cukinia tego roku przepięknie. Zasadziłam kilka jej odmian.
Odkąd zaczęła owocować, codziennie przynoszę przynajmniej taki zbiór.
Kury baaardzo się cieszą, jak im przyniosę większą porcyjkę!




W ubiegłym roku (jak ten czas leci!), na blogu podałam przepis na faszerowaną cukinię, która była bardzo dobra, ale po drobnej modernizacji, jest jeszcze lepsza i podbiła serca nie tylko domowników, ale i gości. Dlatego postanowiłam podać ten przepis jeszcze raz, ulepszony.
Oprócz zachwytu nad smakiem, wszyscy zgodnie orzekli, że jest idealna na upały. Każdy po zjedzeniu naprawdę solidnej porcji, był syty, a nikt nie zrobił się ociężały i senny.
Cukinie były na tyle młode, że pestek jeszcze nie trzeba było wyrzucać, a skórka była idealnie miękka, więc pochłonęliśmy swoje porcje razem z nią.
W ogóle, to szczęściara jestem - wszystkie jarzyny, zioła i jajka mam z "własnego chowu" :)
Do farszu, na dużą porcję, 9 cukinii (18 połówek) potrzebne są::
60 dag mielonego mięsa,
1 duża cebula,
5 średnich młodych marchewek,
około 15 dag świeżego zielonego groszku (może być mrożony),
5 dużych, dojrzałych pomidorów (lub 3 łyżki przecieru pomidorowego),
30 dag żółtego sera,
2 jajka,
1 łyżka suszonego oregano,
1 łyżka słodkiej czerwonej papryki w proszku (z braku dojrzałej świeżej),
sól, pieprz, chilli, do smaku,
czubata łyżka masła.
Cukinię wydrążyłam, zostawiając około pół centymetrowej grubości ściankę.
Wydrążony miąższ, pokroiłam w kostkę.
Na dużej patelni podsmażyłam lekko na maśle cebulkę.
Dodałam do niej pokrojoną w plasterki marchew, wydrążoną cukinię, groszek zielony. 
Cukinia puściła w trakcie duszenia sok, w którym, zanim odparował, udusiły się do miękkości warzywa. Trwa to tylko kilkanaście minut.
W trakcie, kiedy potrawa gęstniała, dodałam oregano i resztę przypraw. Farsz doprawiłam na dość ostro i o nutkę bardziej słono, niż zwykle, ponieważ wydrążonej cukinii nie soliłam.
Całość gorącego farszu zaciągnęłam jajkami - rozbełtane w kubku jajka, wlałam do farszu, energicznie go mieszając.
Odstawiłam całość do przestudzenia, po czym dosypałam starty, żółty ser i wymieszałam dokładnie.
Nadziałam pięć kawałków cukinii takim farszem, ponieważ były między mami osoby, które nie jedzą mięsa.
Do reszty dodałam podsmażone zmielone mięso, które dosmaczyłam solą i pieprzem w trakcie smażenia.
Nałożyłam farsz do czekających cukiniowych łódeczek, ułożyłam na blaszkach
i wsadziłam całość do gorącego pieca na około 20 - 30 minut. Najlepiej przed wyciągnięciem cukinii z pieca, sprawdzić, czy widelec wbija się w cukinię, tak, jak sprawdzamy gotujące się ziemniaki. 
Potrawa jest gotowa, gdy cukinia jest miękka. 
Jeśli na obiedzie mam tylko "mięsożerców", to mięso podsmażam razem z cebulą i wszystko odbywa się na jednej patelni.
Ponieważ, jak już napomknęłam, jarzyny mam ze swojego ogródka i nie chcąc zmarnować zielonego szczypioru od cebuli, pokroiłam go drobno i dodałam do farszu tuż przed pakowaniem go do cukinii - bardzo fajnie dosmaczyło to całość, a jak nie ma zielonej cebulki, możemy wykorzystać szczypiorek.
Ten przepis, to super propozycja, na gości - można cukinię przygotować wcześniej, ułożyć na blaszkach, a gdy goście zaczynają przychodzić, wsuwamy blaszki do pieca i szybciutko mamy gotowe świeże, pyszne, gorące danie.

Jajko - patrząc na nie, trudno uwierzyć, że to pojedyncza komórka, największa komórka świata. Przedmiot wielu dyskusji filozoficznych i zdrowotnych.
Miało mnóstwo magicznych znaczeń w wielu kulturach i religiach. Najczęściej symbolizowało odrodzenie, ciągłość życia, nieskończoność i zmartwychwstanie. Jest, obok baranka, symbolem Świąt Wielkanocnych. A że właśnie nadchodzą, to temat jajeczny pcha się wszędzie, nie tylko na blogi.
A kto z nas nie podziwia wielkanocnych pisanek. Miałam szczęście zostać obdarowaną pisanką ze strusiego jaja, malowaną w Zalipiu, przez artystkę ludową. Czyż nie jest piękna?
Najważniejsze, że jest to jedna z najzdrowszych, najsmaczniejszych i najbardziej uniwersalnych komórek świata.
W jajku są wszystkie składniki odżywcze, jakich organizm potrzebuje do powstania i odżywiania, poza jednym - witaminą C.  Nie będę wyliczać wszystkich jego składników, ale w związku z wojną wydaną jajkom, ze względu na wysoką zawartość cholesterolu, trzeba napisać o lecytynie i kwasach omega-3, których jest w jajku tyle, że nie tylko z jajecznym cholesterolem sobie radzą, ale i ten pochodzący z innych źródeł, skutecznie obniżają. Jajka mają również najłatwiej przyswajalne białka, które paradoksalnie do nazwy, zamieszkują obficiej żółtko jaja kurzego, niż jego białko. Zresztą reszta ważnych składników,  w zdecydowanej większości mieszka w żółtku.
Dla tych, którzy jednak nadal boją się jajecznego cholesterolu, jest światełko, choć trudno jeszcze dostępne - zielone jajka, a mówiąc dokładnie jajka w zielonych skorupkach.
W rzeczywistości są bardziej zielone.
Jest w nich tak mało cholesterolu, że w Stanach Zjednoczonych uważa się je wręcz za bez cholesterolowe. Jaja tych kur (są to araukany, w USA nazywane kurami wielkanocnymi) mogą mieć odcień zielony, turkusowy, niebieski, a nawet różowy - tych ostatnich niestety nie widziałam "na żywo". Właśnie dlatego, że cholesterolu jest w nich tak mało, skorupki nietypowo się wybarwiają. Zielona skorupka, to cecha genetycznie dominująca, więc większość kurek, które się wyklują z zielonych jajek, też będzie znosić jajka zielone, choć nie będą czyste rasowo.
Jajka naszych rodzimych zielononóżek też mają mniej cholesterolu, niż jaja kur innych ras.
Kto się boi salmonelli, niech szuka jaj maransów. Wyglądają, jakby je wygotowano w cebuli przed wielkanocnym święceniem.
We Francji uznane są jako "bez salmonellowe", więc "Niech żyje kogel - mogel!".  Porowatość skorupki jaj maransów powoduje mniejszą przyczepność bakterii i nie dopuszcza do wniknięcia jej do wnętrza jajka.  Jednak tu już musimy mieć pewność, że mamy dostęp do jaj maransów, bo są inne rasy kur, które też mogą znosić jajka o stosunkowo ciemnej barwie, ale niekoniecznie o tej  samej porowatości.
Gotowane, smażone, sadzone, omlety, sałatki, ciasta i ciasteczka, pierogi, makarony, setki, tysiące przepisów, które bez jajek nie istniałyby.
Niezastąpiona w kuchni komórka życia.
Codziennie z kurnika przynoszę takie oto kolorowe cuda.
I od czasu do czasu robię jajka faszerowane - klasyka staropolskiej kuchni.
A skoro udało mi się zebrać pierwszą garść świeżego szczypiorku, prosto z ogródka, to do roboty.
Gotujemy jajka na twardo, studzimy.
Szybkim ruchem ostrego noża przekrawamy jajko w skorupce wzdłuż na pół.
Ostrożnie wyciągamy jajko ze skorupki i bardzo drobno kroimy.
Dodajemy posiekany koperek, szczypiorek i natkę pietruszki. Na osiem jajek dałam po czubatej łyżce. Dodajemy surowe jajko i łyżkę bułki tartej. Doprawiamy solą i pieprzem. Mieszamy na jednolitą masę.
Skorupki jajek napełniamy farszem, wyrównujemy i jak kotleta, zamaczamy w bułce tartej.
Na rozgrzanym tłuszczu układamy jajka "bułką do dołu" i podsmażamy, aż się zrumienią.
Możemy je podać w skorupkach, do wyjadania łyżeczką - zwłaszcza jeśli podajemy ciepłe.
Można też delikatnie wyjąć ze skorupki, bardzo dobrze się wyciągają, jak przestygną.
Podajemy z dowolnym pieczywem , z warzywami, a nawet można je podać do zup np., do szczawiowej, do zupy-krem z warzyw lub pieczarek itp.
Jasne jest, że możemy urozmaicić farsz jajeczny różnymi dodatkami, mieszanką świeżych ziół, zamiast klasycznej zieleninki, drobno posiekaną szynką lub podsmażonymi pieczarkami, byle się w skorupkach farsz pomieścił :)
Wszystko pięknie, ładnie, wygląda i smakuje fantastycznie, ale czasem mamy dzieci mniejszych, martwią się, żeby ich pociecha nie zjadła skorupki. Więc dlatego, z części farszu robię kotleciki, czy tam sznycelki, jak zwał, tak zwał. Staram się, żeby nadać im kształt, choć odrobinę przypominający jajko
Nie wysmażajmy ich zbyt długo, bo mogą się zbyt wysuszyć, a jajko faszerowane powinno być delikatne i miękkie.

Jak obiecałam, wracam do cukinii. W końcu trwa sezon i trzeba się nacieszyć tym smakowitym i zdrowym warzywem.
Cukinia faszerowana, to jeden z fajniejszych, według mnie, przepisów.
Właściwie, to można napchać do niej wszystko, co w lodówce znajdziemy i da się rozsądnie połączyć smakowo. Jednak jeśli mam możliwość się przygotować wcześniej, to robię według swojego przepisu.
Dzisiaj, jako, że była taka potrzeba, nafaszerowałam 3 cukinie i to nie malutkie.
Do tych trzech cukinii, żeby je porządnie nadziać potrzebowałam:
50 dag mięsa mielonego,
2 cebule,
1 czerwoną paprykę,
1 puszkę kukurydzy,
natkę pietruszki,
5 pomidorów,
sól, pieprz, chilli - do smaku.
Cukinię przekroiłam wzdłuż na połówki. No..., prawie połówki :)
Usunęłam miąższ z pestkami (oj, będą się kury cieszyć z tych odpadków), wydrążyłam cukinię tak, żeby zostało jej około centymetra pod skórką.
Co się wykroiło, pokroiłam na mniejsze kawałeczki.
Mielone mięso podsmażyłam na patelni z posiekaną cebulą.
W czasie smażenia dodałam tę pokrojoną z wydrążenia cukinię i rozdrobnione pomidory (może być przecier pomidorowy). Dusiłam całość, aż odparowała woda, która wydzieliła się z cukinii i pomidorów. Wbrew pozorom, nie trwało to zbyt długo.
Dodałam pokrojoną paprykę, posiekaną natkę pietruszki, kukurydzę.
Przyprawiłam do smaku solą, pieprzem i chilli.
Wszystkie składniki pomieszałam dokładnie.
Idealnie farsz zmieścił się w cukiniach.
Na wierzch położyłam po plasterku żółtego sera. i wsadziłam do piekarnika.
Piekąc cukinię, sprawdzam widelcem, czy jest miękka, bo czas pieczenia zależy przede wszystkim, od jej wieku - im młodsza, tym krócej. Moja dziś zapiekała się około 40 minut, ale chyba dlatego tyle to trwało, bo włożyłam ją do nie rozgrzanego pieca.
Mimo, że moja cukinia jest sporej wielkości, jest bardzo młoda, więc zjadamy ją razem z mięciutką skórką.