Idę sobie przez sklep, a tu spomiędzy warzyw na sklepowym straganiku (nawiasem mówiąc, bardzo przyjemnym), brokuł do mnie mruga. Poważnie. Refleksy słońca przenikającego okno sklepowe, tak się układały, że wydawało się, że cały straganik żyje i mruga do kupujących.
Do mnie zdecydowanie brokuł się zalecał, więc wzięłam, przygarnęłam i wymyśliłam, że skoro rodzince tak ostatnio podchodzą naleśniki, to wsadzę go w naleśnika, pod beszamel, w towarzystwie żółtego sera.


Naleśniki smażyłam tak samo jak w poprzednim poście, ale każdy może przecież swoje ulubione zrobić.
Beszamel tez w identyczny sposób -
duża cebula, pokrojona w kostkę i podrumieniona na 4 łyżkach masła,
4 płaskie łyżki mąki pszennej dodane do cebuli i podsmażone przez dwie, trzy minutki,
szklanka mleka i szklanka wody zmieszane razem, wlane do mąki z cebulą (energicznie mieszanej) i zagotowane,
szczypta soli i dodałam nieco pieprzu, żeby było pikantniej.



Farsz - mieszanka prosta, ale smakowita i jakie źródło inspiracji na dalsze eksperymenty!
1 duży brokuł,
40 - 50 dag żółtego sera.
Umytego brokuła podzieliłam na kawałki i ugotowałam "al dente" w osolonej wodzie.



Po odcedzeniu i przestudzeniu brokuła, pokroiłam go na małe kawałeczki.



Ser rozdrobniłam.
Zmieszałam razem rozdrobnione produkty.



Jeśli całość wydaje się komuś za mało słona, należy oczywiście farsz dosolić.
Jak zwykle zawinęłam naleśnikowe rulony.



Ułożyłam w naczyniu do zapiekania zalewając beszamelem.
Posypałam garstką rozdrobnionego, żółtego sera i zapiekłam przez pół godziny w dobrze nagrzanym piekarniku.



Oj dobre było, dobre, śladu po nich nie zostało!

W dzień wolny od pracy można (a nawet trzeba) porozpieszczać rodzinę kulinarnie.
No, i muszę się Wam pochwalić, że tym obiadem oczarowałam rodzinę.
Naleśniki z mięsem, pod beszamelem cebulowym.
Naleśniki smażymy według swojego ulubionego przepisu.
Moje ulubione, to już podawane wcześniej:
3 szklanki mleka,
1 szklanka wody,
3 jajka,
4 szklanki mąki.
Dokładnie wymieszać (może być mikser, choć nie musi) i usmażyć stosik naleśników.
Trudno powiedzieć ile ma to być sztuk, bo i wielkość patelni jest istotna i ilość nakładanego farszu - u mnie farszu nakładam "na bogato".
Farsz do naleśników:
50 dag mielonego mięsa,
1 cebula,
1 puszka kukurydzy,
1 puszka czerwonej fasoli,
1 łyżka przecieru pomidorowego,
1 płaska łyżeczka czerwonej papryki w proszku,
10 dag żółtego sera,
sól, pieprz, chili do smaku.
Obraną i pokrojoną w drobną kostkę cebulę podsmażamy na niewielkiej ilości tłuszczu (ja robię to na maśle), aż się lekko zezłoci.
Dodajemy mielone mięso,
podsmażamy kilka minut i dodajemy przecier pomidorowy z przyprawami. 
Dusimy około 20 minut, mieszając od czasu do czasu. jeśli mamy przecier domowej roboty, to musimy czasem podusić nieco dłużej, żeby całość nie była zbyt rzadka.
Ser żółty rozdrabniamy i dzielimy na dwie, nierówne części.
Pod koniec smażenia dodajemy przyprawy, a na samym końcu wsypujemy kukurydzę, czerwoną fasolę i większą część sera żółtego. Mieszamy.
1 cebula,
4 łyżki masła,
4 łyżki mąki pszennej,
1 szklanka mleka,
1 szklanka wody,
sól do smaku.
Cebulę kroimy w drobną kostkę i złocimy na tłuszczu. Ja obie cebule smażyłam razem i odebrałam z patelni połowę do farszu.
Dodajemy mąkę i króciutko przesmażamy, tak około dwie, trzy minuty. Mąka ma pozostać jasna.
Mleko i wodę mieszamy razem, dodajemy trochę soli i wlewamy na patelnię z mąką i cebulą, energicznie mieszając, żeby nie powstały mączne kluchy. Jeśli ktoś się obawia, że jednak kluchy mogą powstać, to można podsmażoną mąkę przestudzić i wlać część wody z mlekiem do zimnej, po czym zacząć podgrzewać dolewając stopniowo resztę płynu, oczywiście dokładnie mieszając podczas całej operacji.
Na każdego naleśnika nakładamy porcję farszu  i zawijamy w rulon. Ja robię to tak, że najpierw zaginam na farsz górną część naleśnika, potem oba boki i zwijam - nic się nie wysypuje i wychodzi całkiem zgrabny, pulchny rulon.
Wkładamy zawinięte naleśniki do naczynia żaroodpornego lub na blaszkę i wykładamy na wierzch beszamel.
Ja mam taką blaszkę z rusztem, więc układam naleśniki na ruszcie.
Jeśli ktoś nie ma takiej możliwości, to trzeba naczynie do zapiekania wysmarować masłem lub blaszkę można wyłożyć papierem do pieczenia. Znacznie ułatwi to wyciąganie porcji naleśnikowych.
Całość posypujemy mniejszą częścią żółtego sera i wkładamy do piekarnika. 
Zapiekamy na rumiano, około 30 minut, można dłużej, jeśli ktoś chce mocno zrumienić.
I teraz, to już tylko my i naleśnikowa rozkosz :)

Klops, to nie tylko wpadka, czy nieudane przedsięwzięcie.
Klops, to taki wykwintny, większy sznycel/kotlet mielony, upieczony w foremce.
Jest to moja własna definicja klopsa, ale wydaje mi się, że dość trafna.
Klops jest bardzo uniwersalny, jeśli chodzi o jego zastosowanie. Jest świetną, mięsną częścią obiadu, może by super dodatkiem do chleba, zwłaszcza, że takie upieczone mięso przechowuje się znacznie lepiej np. w pracy, czy w podróży, niż sklepowa wędlina. Dodatkową zaletą jest możliwość eksperymentowania z dodatkami do niego.
Na "mojego" klopsa, w najprostszej postaci, jest potrzebne:
80 dag mięsa mielonego,
2 bułki wodne,
2 jajka,
1 cebula,
1 łyżka musztardy,
1 łyżka ketchupu (najlepiej ostrego),
1/2 łyżeczki czerwonej papryki w proszku,
spora szczypta majeranku lub tymianku,
sól, pieprz do smaku.
Bułki moczymy w wodzie. Namoczone, porządnie wyciskamy.
Do mięsa dodajemy wyciśnięte bułki, startą (lub bardzo drobno pokrojoną) cebulę, wbijamy jajka.
Dodajemy wszystkie pozostałe składniki. Doprawiając łagodnie lub na ostro (można dodać chili)
Wyrabiamy ręką mięsną masę. Robimy to porządnie, do momentu, aż masa będzie jednolita i odkleja się od ręki.
Wykładamy mięso do wąskiej blaszki wyłożonej papierem do pieczenia.
Na wierzch dobrze jest skroić kilka płatków masła.
Wstawiamy klopsa do gorącego piekarnika na około godzinę, w temperaturze 200 stopni C.
Wierzch powinien ładnie się zarumienić.
Po wyjęciu z piekarnika, warto nieco klops przestudzić. Będzie się wtedy lepiej kroił. Zaraz po upieczeniu jest bardzo delikatny. Może się kruszyć. Jak widać mi się dzisiaj spieszyło z krojeniem :)
Za to po ostudzeniu, świetnie kroi się nawet w cienkie plasterki.
Można przepis modernizować na wiele sposobów, dodając do podstawowej wersji różne dodatki - drobno pokrojoną czerwoną paprykę, podsmażone pieczarki, smażoną cebulę, kosteczki żółtego sera, krojone, gotowane warzywa (np. marchewka, drobne różyczki brokuła,), różne zioła... Jak zwykle, w tak uniwersalnych przepisach, najważniejsza jest pomysłowość gotującego.
Życzę więc smacznego eksperymentowania z tym bardzo smacznym klopsem.

Nieszpółka  (Mespilus germanica) .
Owoc mało znany współczesnym smakoszom, a w starożytności był wykwintnym poczęstunkiem i w formie owocu, i w formie przetworów.
Owocami i herbatką z owoców lub liści, leczono problemy jelitowe (duże ilości garbników), czyszczono krew, nerki, a także leczono zapalenie gardła i jamy ustnej.
Powoli nieszpółka wraca do łask, ze względu na swoje właściwości zapobiegające nowotworom, dzięki bardzo dużej zawartości antyoksydantów.
Obficie zasobna w wapń, potas, fosfor, magnez i pektyny - ma ich znacznie więcej  niż jabłka.
Dostałam w podarku torebkę tego nieznanego mi owocu, świeżo zerwanego z krzaka. Zostałam pouczona, że żeby go zjeść, trzeba poczekać, aż zmięknie. Dobrze jest go nawet lekko przemrozić. Pytałam o smak i dowiedziałam się, że smak nieszpółki jest... "niepodobny do niczego, a określić go można, jako smak szlachetnej zgnilizny". Hmm...
Oczywiście ciekawość mnie zżerała, więc spróbowałam jednego owocu natychmiast i okazał się... niejadalny - twardy, cierpki, w sumie bez smaku.
Kilka tygodni później, przechowywane w chłodzie owoce, zaczęły mięknąć i do jedzenia zaczęły się nadawać się w takiej formie, że gdybym nie wiedziała, że tak ma być, to uznałabym, że się zepsuły.
Cóż mogę powiedzieć na temat ich smaku? Że "jest niepodobny do niczego i smakuje szlachetną zgnilizną". Najbliższym określeniem może być porównanie z gruszką ulęgałką, ale i tak nie do końca się to zgadza. Po prostu - trzeba samemu spróbować i pokochać, albo znienawidzić.
Owoców starczyło na spróbowanie na surowo i na dwa słoiczki marmolady.
Efekt jest taki, że zaczynam poszukiwanie sadzonki nieszpółki, żeby móc korzystać z jej niespotykanego smaku i właściwości zdrowotnych.
Marmolada zauroczyła mnie, jako zupełnie odmienna od wszystkich wcześniej mi znanych. Smakowała mi bardzo, jako śniadaniowy dodatek do chleba z masłem i tak w całości ją pochłonęłam.
Szukałam przepisów na nieszpółkowe przetwory i jak zwykle, żeby poznać smak, wypróbowałam najprostszy, jaki znalazłam.
Marmoladę z nieszpółki robimy w proporcji 3:1:
1 kg owoców nieszpółki,
około 35 dag cukru,
kilka łyżek wody.
Owoce nieszpółki umyć, odkroić "kielich" i włożyć do garnka z kilkoma łyżkami wody. Gotować owoce do momentu, aż będą się nadawały do przetarcia przez sito. 
Owoce przetrzeć. Na sicie zostają skórki i twarde pestki.
Do przetartego miąższu dodać cukier. 
Gotować, aż marmolada zgęstnieje do pożądanej konsystencji.
Gorącą przełożyć do czystych, wyparzonych słoiczków. Słoiczki z marmoladą można zapasteryzować.
***********************************************
Ostatnio "jest mnie mniej" na blogu i pewnie przez jakiś czas tak będzie.
Powód jest prosty - Nowy Rok zaczęłam nowym wyzwaniem - zaczęłam pracować i świat stanął na głowie.
Muszę zgrać pracę z domowymi zajęciami, a na stare lata nie jest to takie proste :)
Pozdrawiam wszystkich odwiedzających mój blog i mam nadzieję, że pisanie dobrze wkomponuje się w moje nowe życie - Wasza Ciotałka.

***********************************************************************
Na świątecznym stole, powinno znaleźć się jakieś świąteczne ciasto. Pani Ambasadorowa, to bardzo dobry pomysł. Bardzo smaczna, elegancka i "dobrze się w brzuszku układa", czyli można jej zjeść z przyjemnością całkiem spory kawałek.
Pomysł na to fantastyczne ciasto zaczerpnęłam z internetu, ale pewne rzeczy zrobiłam po swojemu. Na przykład ciasto biszkoptowe. Zawsze robię to, które mam sprawdzone smakowo i pod względem pewności, że wyjdzie.
Biszkopt
6 jajek,
1 szklanka cukru (może być z wanilią),
3 łyżki wody,
3/4 szklanki mąki krupczatki,
3/4 szklanki maki ziemniaczanej,
1 i 1/2 łyżeczki proszku do pieczenia,
Masa
1 litr mleka,
2 opakowania budyniu waniliowego,
2 łyżki mąki ziemniaczanej,
2 łyżki mąki pszennej,
3 żółtka,
1 opakowanie cukru waniliowego,
3 łyżki cukru kryształu,
40 dag masła,
1 puszka brzoskwiń w syropie,
2 łyżki kakao,
5 dag miękkich rodzynek,
1 tabliczka mlecznej czekolady,
50 ml spirytusu lub rumu,
Białka ubić na sztywną pianę. Dodać, ubijając kolejno cukier, żółtka, wodę. Mąkę i proszek do pieczenia domieszać łyżką. 

Ciasto można upiec w całości i przekroić na dwa blaty. Można sobie też życie uprościć i upiec dwa osobne blaty.
Piec około 35 - 45 minut w temperaturze 180 stopni, na złocisty kolor. 

Biszkopty można naponczować (suto skropić) syropem z brzoskwiń. 
Z mleka odlać około 300 ml. Pozostałe mleko zagotować razem z cukrem i cukrem waniliowym. W odlanym mleku dokładnie wymieszać budynie, mąki oraz żółtka. 

Masę wlać do gotującego się mleka. Mieszając gotować 2 minuty. Masło utrzeć na puszystą masę. Dodać zimny budyń i dalej ucierać.
Brzoskwinie osączone z syropu pokroić w kostkę. 

Masę podzielić na dwie równe części. Owoce dodać do jednej masy. Do drugiej części masy dodać spirytus (rum), kakao i rodzynki.





na nią masę z brzoskwiniami

i przykryć drugim blatem. 
Wierzch udekorować polewą, najlepiej białą czekoladą.
Smacznego świętowania!