Czasem lubię sięgnąć do przepisów innych narodowości.
Zauważyłam, że pierogi są obecne niemal na całym świecie. Czasem zmienia sie coś w cieście, czasem w farszu, ale zawsze to bliskie naszemu sercu i podniebieniu - pierogi.
Tym razem utknęłam na kibinach.
Kibiny to turecko litewskie, pieczone pierogi z kruchego ciasta, nadziewane mięsem. W tureckim oryginale pewnie są nadziane baraniną lub jagnięciną. Ja zrobiłam wersję bardziej naszą - z wieprzowiną.


Farsz jest prościutki:
60 - 70 dag mielonego mięsa wieprzowego (karkówka lub łopatka),
2 cebule,
1 łyżeczka słodkiej czerwonej papryki w proszku,
płaska łyżeczka soli, 
pieprz lub chili do smaku,
masło, olej lub smalec do smażenia cebuli.
Cebule obieramy i kroimy w drobną kostkę,



podsmażamy na złoty kolor na tłuszczu.
Dodajemy cebulę do mięsa i łączymy z przyprawami.
Wyrabiamy na gładką masę.



Ciasto na kibiny:
25 dag masła,
50 dag mąki pszennej,
1 jajko,
200 ml śmietany kwaśnej,
1/2 łyżeczki soli.
Mąkę, jak w każdym przypadku ciasta kruchego, siekamy z tłuszczem.



Dodajemy jajko, śmietanę i sól. 
Zarabiamy gładkie ciasto, wałkujemy na około pół centymetrową grubość i wykrawamy miseczką dość duże krążki.



Na każdy krążek dajemy sporą łyżkę farszu i zlepiamy pierogi.



Możemy posmarować brzeg ciastowego krążka jajkiem, żeby się dokładnie skleił pieróg, ale ciasto jest na tyle miękkie i elastyczne, że powinno i bez tego dobrze się trzymać.



Na pewno zostanie nam jajka, którym smarowaliśmy brzegi do sklejania, więc możemy pomalować sklejone pierogi, żeby dodać im nieco urody.
Żeby pierogi nie popękały w pieczeniu, zrobiłam w każdym, szpadką do szaszłyków, po trzy dziurki.



Pierogów wyszło mi z tej porcji 16 sztuk. No, ale ta liczba zależ,y przede wszystkim, od wielkości miseczki, którą wykrawamy krążki. 
Pieczemy pierogi w dobrze nagrzanym piekarniku - około 200 stopni C, przez jakieś pół godziny - do zrumienienia.




Myślę, że to danie będzie się często pojawiało na naszym stole :)


..............................................................
Poza tym, czasu (jak widać to wyraźnie po rzadkiej mojej obecności na blogu) mało i mało. Ale coś tam się dzieje.
Właśnie zamieszkały (na razie na okiennym parapecie obok młodego geranium, ale już niedługo pójdą mieszkać na werandę) nowe roślinki. Werbeny - cytrynowa i miętowa, a z nimi jiaogulan - chińskie ziele życia.


Mam nadzieję, ze polubią swój nowy dom i będą ładnie rosły.

Wiosna śpiewa w krzaczastym gąszczu nad rzeką!
Jeszcze szaro, zimno, czasem nosa spod kołdry nie chce się wychylić, a ptaszęta z sąsiedztwa powróciły i ćwierkają, śpiewają budząc się z pierwszymi oznakami świtania. Ptasia miłość kwitnie i zacznie się budownictwo i remonty gniazd, żeby nowych mieszkańców Matce Ziemi przysporzyć.
Tak, pracowity czas nadciąga. Najwyższy czas zacząć myśleć o sianiu, sadzeniu, ogrodowych, wiosennych porządkach, nie zapominając o całej reszcie domowych prac.
Czasem jest ochota coś upiec, coś przekąsić, tak, dla przyjemności, ale czas się kurczy..
Dlatego starszawy przepis znowu odżył. Upiekłam kruchy placek z marmoladą.


Szybki, łatwy i smaczny.
Kruche ciasto:
50 dag mąki,
25 dag masła,
15 dag cukru pudru (najlepszy wanilią pachnący),
4 żółtka,
2 łyżki kwaśnej śmietany.
Do przełożenia placka - około pół kilograma marmolady wieloowocowej.
Mąkę i masło przesiekać dobrze dużym nożem. 
Dodać pozostałe składniki. 


Zarobić ciasto.
Podzielić na dwie części.
Obie części rozwałkować na cienkie placki.
Jednym z placków wyłożyć blaszkę (najlepiej na papierze do pieczenia).


Podpiec placek kilka minut, żeby ciasto się podpiekło, ja to nazywam - "zbielało".


Na podpieczone ciasto wykładamy marmoladę, rozprowadzając ją równomiernie po całym placku. 


Ja do marmolady wieloowocowej dodałam słoiczek ucieranej róży. Placek ogromnie zyskał na smaku i aromacie.


Całość przykrywamy drugą, rozwałkowaną częścią ciasta, dociskając nieco brzegi ciasta.


Pieczemy całość w około 200 stopniach C, przez jakieś 20 minut - do zrumienienia.


Gorące jeszcze ciasto kroimy na nieduże kwadraty.


Posypujemy, dla urody, cukrem pudrem - delikatnie, niewielką ilością, żeby ciasta nie przesłodzić.


I tym sposobem, mamy "prawie ciasteczka" kruche przełożone marmoladą.
Życzę smacznego odpoczynku po pracy :)

Idę sobie przez sklep, a tu spomiędzy warzyw na sklepowym straganiku (nawiasem mówiąc, bardzo przyjemnym), brokuł do mnie mruga. Poważnie. Refleksy słońca przenikającego okno sklepowe, tak się układały, że wydawało się, że cały straganik żyje i mruga do kupujących.
Do mnie zdecydowanie brokuł się zalecał, więc wzięłam, przygarnęłam i wymyśliłam, że skoro rodzince tak ostatnio podchodzą naleśniki, to wsadzę go w naleśnika, pod beszamel, w towarzystwie żółtego sera.


Naleśniki smażyłam tak samo jak w poprzednim poście, ale każdy może przecież swoje ulubione zrobić.
Beszamel tez w identyczny sposób -
duża cebula, pokrojona w kostkę i podrumieniona na 4 łyżkach masła,
4 płaskie łyżki mąki pszennej dodane do cebuli i podsmażone przez dwie, trzy minutki,
szklanka mleka i szklanka wody zmieszane razem, wlane do mąki z cebulą (energicznie mieszanej) i zagotowane,
szczypta soli i dodałam nieco pieprzu, żeby było pikantniej.



Farsz - mieszanka prosta, ale smakowita i jakie źródło inspiracji na dalsze eksperymenty!
1 duży brokuł,
40 - 50 dag żółtego sera.
Umytego brokuła podzieliłam na kawałki i ugotowałam "al dente" w osolonej wodzie.



Po odcedzeniu i przestudzeniu brokuła, pokroiłam go na małe kawałeczki.



Ser rozdrobniłam.
Zmieszałam razem rozdrobnione produkty.



Jeśli całość wydaje się komuś za mało słona, należy oczywiście farsz dosolić.
Jak zwykle zawinęłam naleśnikowe rulony.



Ułożyłam w naczyniu do zapiekania zalewając beszamelem.
Posypałam garstką rozdrobnionego, żółtego sera i zapiekłam przez pół godziny w dobrze nagrzanym piekarniku.



Oj dobre było, dobre, śladu po nich nie zostało!

W dzień wolny od pracy można (a nawet trzeba) porozpieszczać rodzinę kulinarnie.
No, i muszę się Wam pochwalić, że tym obiadem oczarowałam rodzinę.
Naleśniki z mięsem, pod beszamelem cebulowym.
Naleśniki smażymy według swojego ulubionego przepisu.
Moje ulubione, to już podawane wcześniej:
3 szklanki mleka,
1 szklanka wody,
3 jajka,
4 szklanki mąki.
Dokładnie wymieszać (może być mikser, choć nie musi) i usmażyć stosik naleśników.
Trudno powiedzieć ile ma to być sztuk, bo i wielkość patelni jest istotna i ilość nakładanego farszu - u mnie farszu nakładam "na bogato".
Farsz do naleśników:
50 dag mielonego mięsa,
1 cebula,
1 puszka kukurydzy,
1 puszka czerwonej fasoli,
1 łyżka przecieru pomidorowego,
1 płaska łyżeczka czerwonej papryki w proszku,
10 dag żółtego sera,
sól, pieprz, chili do smaku.
Obraną i pokrojoną w drobną kostkę cebulę podsmażamy na niewielkiej ilości tłuszczu (ja robię to na maśle), aż się lekko zezłoci.
Dodajemy mielone mięso,
podsmażamy kilka minut i dodajemy przecier pomidorowy z przyprawami. 
Dusimy około 20 minut, mieszając od czasu do czasu. jeśli mamy przecier domowej roboty, to musimy czasem podusić nieco dłużej, żeby całość nie była zbyt rzadka.
Ser żółty rozdrabniamy i dzielimy na dwie, nierówne części.
Pod koniec smażenia dodajemy przyprawy, a na samym końcu wsypujemy kukurydzę, czerwoną fasolę i większą część sera żółtego. Mieszamy.
1 cebula,
4 łyżki masła,
4 łyżki mąki pszennej,
1 szklanka mleka,
1 szklanka wody,
sól do smaku.
Cebulę kroimy w drobną kostkę i złocimy na tłuszczu. Ja obie cebule smażyłam razem i odebrałam z patelni połowę do farszu.
Dodajemy mąkę i króciutko przesmażamy, tak około dwie, trzy minuty. Mąka ma pozostać jasna.
Mleko i wodę mieszamy razem, dodajemy trochę soli i wlewamy na patelnię z mąką i cebulą, energicznie mieszając, żeby nie powstały mączne kluchy. Jeśli ktoś się obawia, że jednak kluchy mogą powstać, to można podsmażoną mąkę przestudzić i wlać część wody z mlekiem do zimnej, po czym zacząć podgrzewać dolewając stopniowo resztę płynu, oczywiście dokładnie mieszając podczas całej operacji.
Na każdego naleśnika nakładamy porcję farszu  i zawijamy w rulon. Ja robię to tak, że najpierw zaginam na farsz górną część naleśnika, potem oba boki i zwijam - nic się nie wysypuje i wychodzi całkiem zgrabny, pulchny rulon.
Wkładamy zawinięte naleśniki do naczynia żaroodpornego lub na blaszkę i wykładamy na wierzch beszamel.
Ja mam taką blaszkę z rusztem, więc układam naleśniki na ruszcie.
Jeśli ktoś nie ma takiej możliwości, to trzeba naczynie do zapiekania wysmarować masłem lub blaszkę można wyłożyć papierem do pieczenia. Znacznie ułatwi to wyciąganie porcji naleśnikowych.
Całość posypujemy mniejszą częścią żółtego sera i wkładamy do piekarnika. 
Zapiekamy na rumiano, około 30 minut, można dłużej, jeśli ktoś chce mocno zrumienić.
I teraz, to już tylko my i naleśnikowa rozkosz :)

Klops, to nie tylko wpadka, czy nieudane przedsięwzięcie.
Klops, to taki wykwintny, większy sznycel/kotlet mielony, upieczony w foremce.
Jest to moja własna definicja klopsa, ale wydaje mi się, że dość trafna.
Klops jest bardzo uniwersalny, jeśli chodzi o jego zastosowanie. Jest świetną, mięsną częścią obiadu, może by super dodatkiem do chleba, zwłaszcza, że takie upieczone mięso przechowuje się znacznie lepiej np. w pracy, czy w podróży, niż sklepowa wędlina. Dodatkową zaletą jest możliwość eksperymentowania z dodatkami do niego.
Na "mojego" klopsa, w najprostszej postaci, jest potrzebne:
80 dag mięsa mielonego,
2 bułki wodne,
2 jajka,
1 cebula,
1 łyżka musztardy,
1 łyżka ketchupu (najlepiej ostrego),
1/2 łyżeczki czerwonej papryki w proszku,
spora szczypta majeranku lub tymianku,
sól, pieprz do smaku.
Bułki moczymy w wodzie. Namoczone, porządnie wyciskamy.
Do mięsa dodajemy wyciśnięte bułki, startą (lub bardzo drobno pokrojoną) cebulę, wbijamy jajka.
Dodajemy wszystkie pozostałe składniki. Doprawiając łagodnie lub na ostro (można dodać chili)
Wyrabiamy ręką mięsną masę. Robimy to porządnie, do momentu, aż masa będzie jednolita i odkleja się od ręki.
Wykładamy mięso do wąskiej blaszki wyłożonej papierem do pieczenia.
Na wierzch dobrze jest skroić kilka płatków masła.
Wstawiamy klopsa do gorącego piekarnika na około godzinę, w temperaturze 200 stopni C.
Wierzch powinien ładnie się zarumienić.
Po wyjęciu z piekarnika, warto nieco klops przestudzić. Będzie się wtedy lepiej kroił. Zaraz po upieczeniu jest bardzo delikatny. Może się kruszyć. Jak widać mi się dzisiaj spieszyło z krojeniem :)
Za to po ostudzeniu, świetnie kroi się nawet w cienkie plasterki.
Można przepis modernizować na wiele sposobów, dodając do podstawowej wersji różne dodatki - drobno pokrojoną czerwoną paprykę, podsmażone pieczarki, smażoną cebulę, kosteczki żółtego sera, krojone, gotowane warzywa (np. marchewka, drobne różyczki brokuła,), różne zioła... Jak zwykle, w tak uniwersalnych przepisach, najważniejsza jest pomysłowość gotującego.
Życzę więc smacznego eksperymentowania z tym bardzo smacznym klopsem.