Co to jest - rodzinka lubi to najbardziej? Jeśli to deser, to na pewno pysznotka!
Dostałam ten przepis od koleżanki już wiele lat temu, ale do tego czasu robi wrażenie i na tych, którzy go znają, i na tych, którzy jedzą go pierwszy raz.
Placek jest wspaniały smakowo (myślę, że to miód w masie robi ten wyjątkowy smak) i bardzo ładnie wygląda, bez dodatkowej pracy zdobniczej.
Przepis wygląda na pierwszy rzut oka na pracochłonny, ale nie jest tak źle. Jak zrobi się go raz, to okazuje się, że w wykonaniu jest bardzo prosty.
Ciasto:
40 dag mąki pszennej,
20 dag margaryny,
10 dag cukru,
4 żółtka,
2 łyżeczki proszku do pieczenia,
pół łyżeczki amoniaku,
2 – 3 łyżki kwaśnej śmietany,
20 dag pokruszonych orzechów,
20 dag cukru do piany z białek,
powidło.
Mąkę zmieszaną z proszkiem do pieczenia i amoniakiem, przesiekać z margaryną.
Dodać cukier (10 dag), żółtka, śmietanę i zarobić ciasto.
Ciasto podzielić na dwie części.
Blaty posmarować cienko powidłem - wystarczy po dwie duże łyżki na blat, ale to już jak kto lubi..
 Na posmarowane blaty wyłożyć po połowie piany ubitej z białek (które pozostały od ciasta) z 20 dag cukru.
Posypać blaty orzechami
 i upiec – około 20 minut w 180 -190 stopniach C.

Blaty przełożyć kremem:
1 litr mleka,
15 dag cukru,
4 żółtka,
24 łyżki maki pszennej,
4 łyżki mąki ziemniaczanej,
2 łyżki miodu,
1 cukier waniliowy,
1 kostka masła.
Większą część mleka, cukier i miód zagotować W pozostawionej części mleka (ja robię to w obciętym kartonie z mleka) rozmieszać dokładnie  obie mąki i żółtka.
Wlać na gotujące się mleko. Ugotowany budyń ostudzić.
Budyń rozetrzeć z masłem, przełożyć blaty, schłodzić.
A jutro będzie kogo częstować :)

"Lato, lato wszędzie...".
Ludziska wypoczywają na wakacjach, i słusznie, jak mogą, niech wypoczywają. Tylko słoneczko w ostatnich latach jest jakieś bardziej dokuczliwe.
Cóż, na takim upale trzeba dużo pić.
Udało mi się zebrać pierwszy plon z wisienki wsadzonej ubiegłej jesieni.

Jak na pierwszy raz, nie jest źle!
No, ale spójrzmy prawdzie w oczy - soku to z tego nie będzie. Dołożę coś do nich i zrobię kompot.
Nastawiłam w garnku do gotowania tak ze dwa i pół litra wody, wsypałam słuszną garść cukru (to już indywidualnie każdy musi sobie wsypać tyle, żeby miał w sam raz dla siebie słodkość).
Obrałam dodatkowo pięć jabłek, pokroiłam na ćwiartki. Wrzuciłam na gotującą się wodę umyte wiśnie i jabłka. Pogotowałam kilka minut, aż jabłka zrobiły się miękkie.
Natchnęło mnie jakoś tak, żeby dorzucić dużą gałązkę mięty. I wiecie co? Dobrze zrobiłam! Kompot wyszedł świetny, orzeźwiający, a smak - wyrazisty, super! Po schłodzeniu w lodówce genialny napój do delektowania się na werandzie w upalne popołudnie.
Teraz kompot kojarzy nam się najczęściej z "owocową wodą" w szklance, złamaną nieco cukrem do smaku, jako popita do obiadu, gasząca pragnienie.
Dawniej, kompot, to był deser, podawany w miseczkach, nazywanych kompotierkami. Istotą kompotu były słodkie, gotowane owoce zalane lekkim, owocowym syropem.. I te owoce są naprawdę pyszne.

A wczoraj zrobiłam zapasik rogalików z konfiturą z róży.

Nie ma obawy, nie zmarnują się. Już mi ktoś podebrał kilka :)
Ciasto na rogaliki zrobiłam dokładnie takie samo, jak na grzebyczki krucho - drożdżowe, które już na blogu zamieściłam, tylko paski ciasta pokroiłam na trójkąty i pozawijałam.


Pasieczne szaleństwo trwa - już są trzy ule, ale to już będzie dość. No, chyba, że na wiosnę.... :)

Dni biegną, pędzą, a pracy nie ubywa.
Brakuje czasu na kuchenne popisy, ale nic to, taki sezon, kuchnia musi poczekać.
Pszczele rodzinki, a są już dwie, rozwijają się, rosną w siłę, żeby się do zimowli przysposobić.
Jak stwierdził mój pszczeli nauczyciel, może jeszcze jakiś miodek z ula numer 1 będzie. Zobaczymy, poczekamy.
Na razie, pszczoły "Jedynki" dostały nowy, już swój stały dom.
Już schnie pomalowana nadstawka, w której miód będą zbierać i lada dzień ją dostawię.
"Dwójki" w tym roku dostaną też nowy dom, ale nadstawki jeszcze nie. Na razie hodują sobie królową matkę, później muszą się namnożyć i zebrać zapasy na zimę. W przyszłym roku będą pracować na nas - miodowych złodziejaszków.
Oby żadna niespodziewana klęska, czy zaraza się nie zwlokła w te okolice, bo to teraz różnie z tymi pszczołami bywa.
Kiedyś, zanim zaczęło mnie to interesować, wydawało mi się, że pasieka, to ule, w których pszczoły zbierają miód i mieszkają tam sobie długo i szczęśliwie, a pszczelarz zagląda tam tylko po to, żeby ten miód im ukraść, a one dalej robią zapasy i tak się to kręci. A tu "helou!" - wiele zaskakujących niespodzianek. Fascynujący jest świat tych maleńkich stworzeń.
Czy wiecie, że pszczoła miodna żyje przeciętnie 40 dni, a w okresach największego pożytku, czyli najintensywniejszej pracy, życie ich może skrócić się do 21 dni? W ciągu jednego sezonu mieszkanki ula zmieniają się wielokrotnie. Najdłużej żyją pszczoły, które zimują - ich zadaniem wtedy, jest utrzymać przy życiu królową-matkę i wychować pierwsze wiosenne pokolenie.
Pszczoły robotnice, od pierwszego dnia po opuszczeniu komórki plastra pracują, aż pszczela Śmiertka zakończy ich żywot gdzieś w drodze do ula, czy też przy jego wlotku. Sprzątają ul, karmią larwy na każdym etapie ich rozwoju, bronią wejścia do ula, walczą z naturalnymi wrogami, ich zadaniem jest też utrzymanie idealnej temperatury i dopływu powietrza wewnątrz, no i oczywiście gromadzą zapasy pyłku, nektaru, robią miód. A  gdzie emerytura? Gdzie jakiś czas wolny na delektację nektarem i miodem? Niestety, te stworzonka od początku, do końca, nie marnują ani sekundy, gotowe oddać bez namysłu życie za swój dom i królową, jeśli poczują się zagrożone. Takie małe japoneczki - kamikadze. Nigdy wakacji, nigdy buntu.
Trutnie - pszczeli panowie, to mają dziwne życie. Pozornie rajskie - jedzą, piją, lulek wprawdzie nie palą, ale nie robią dosłownie nic. Tańce, hulanki swawola... Są obsługiwani stale przez robotnice. Ich zadaniem jest tylko jednorazowo uszczęśliwić pszczelą matkę w akcie miłosnym. Wydawało by się - istny raj. Niestety, jesienią wszystkie trutnie są wyrzucane z ula i mają całkowity zakaz wstępu do niego. Giną więc, wraz z nadejściem chłodów i przymrozków, głodne, z dala od ciepłego, ulowego gniazda.
A pszczelarz, poza dbaniem o swoje "dzieci", wykradaniem miodu, to i w warsztacie musi trochę popracować.
Ja też posiedziałam trochę przy kuchennym stole, który zamienił się na ten czas, w mini pracownię pszczelarską.
Trzeba było zrobić ramki.
Naciągnąć drut i wtopić węzę.
I można wstawiać do ula. W końcu na czymś te pyłki i miody muszą maleństwa zmagazynować. A wstawiając "gotowca", oszczędzamy pszczelą energię.
Tak, tak, o pasiece, choć do uli nie będzie się zaglądać i zimą trzeba będzie czasem pomyśleć. A bajać o niej i pszczelim życiu, można niemal bez końca.

Oj, cieplutki był ten weekend, a dziś jeszcze goręcej - na okiennym termometrze +37 stopni C!
Nie przeszkodziło nam to jednak w miłym spędzeniu sobotniego popołudnia i wieczoru, przy gorącym ruszcie. Wieczór dodatkowo umilały nam latające obok nas świetliki.

Jeszcze nie spotkałam nikogo, kto nie lubił by posiedzieć przy grillu. Czy to w plenerze, czy w ogródku. Raz nawet widziałam, przechodząc przez miejskie blokowisko, kłęby dymu buchające z grilla ustawionego na balkonie. No, ale nie ma się co dziwić, naprawdę miło gwarzy się przy dopiekających się przysmakach, podlanych kilkoma kroplami złotego, pienistego napoju z chmielowych szyszek.

Staram się, żeby na ruszcie było smakowicie i rozmaicie.
Ponieważ tym razem wokół biesiadnego stołu zasiedli sami mięsożercy, z dań wegetariańskich przypiekały się tylko pieczarkowe kapelusze ze szczyptą soli.
A między różnymi kiełbaskami, aromatem wabiła karkówka tymiankowa z miodem.
Kiełbaski, jak kiełbaski, każdy ma swoje ulubione, od ulubionego producenta, ale już z karkówką można zaszaleć. I najlepiej o niej pomyśleć wcześniej, najlepiej dzień przed grillem.
Do kilograma karkówki, na marynatę, potrzebne nam będą:
słoiczek musztardy - dobrze, żeby była z tych ostrzejszych,
duża łyżka miodu,
łyżeczka suszonego tymianku,
łyżeczka suszonej natki pietruszki,
łyżka soku z cytryny,
pieprz do smaku.
Wszystkie składniki marynaty mieszamy ze sobą w większej misce. Jeśli ktoś chce może jeszcze dosolić, ale ja tego nie robię.
Karkówkę kroimy na plastry i rozbijamy cienko, jak schab na kotlety i zanurzamy w musztardowej marynacie tak, żeby każdy kawałek był równomiernie upaćkany. Wydaje się, że tej marynaty jest mało, ale spokojnie wystarcza.
Jeśli mamy możliwość użyć tymianku i pietruszki prosto z grządki, a nie suszonych, to dajemy posiekane, po dużej łyżce.
Zostawiamy posmarowane marynatą, ciasno ubite mięso w przykrytej misce, w lodówce - idealnie byłoby, żeby karkówka macerowała się tam przez 24 godziny.
Jeśli zapomnieliśmy jej przygotować dzień wcześniej, nie wpadajmy w panikę. Jeżeli tylko kilka godzin dzieli nas od biesiady, to nie wkładamy karkówki do lodówki, tylko zostawiamy miskę na kuchennym blacie.
A później, to już tylko radość pieczenia.
Ja nie lubię spalonego mięsa, bo to ani smaczne, ani zdrowe, ale ładnie wyrumienione to i owszem. Widelcem sprawdzamy w trakcie pieczenia jego miękkość i ... smacznego życzę!
Oczywiście, nie samym mięsem człowiek żyje. Zawsze robię jakąś surówkę i to w sporej ilości. Skład surówki zmienia się, w zależności od zasobów na grządce i w lodówce, ale bazą jest zielona sałata, a stałym składnikiem jest dressing.
1 duży jogurt naturalny,
1 łyżka majonezu,
1 łyżeczka różnych aromatycznych ziół, mogą być świeże, ale częściej korzystam ze sproszkowanych, suszonych - jeśli ktoś nie ma własnej ulubionej kompozycji, można spokojnie zastosować kupione zioła prowansalskie,
pół łyżeczki czosnku granulowanego, lub ząbek roztartego świeżego,
pieprz, sól do smaku.
Dressing podaję zawsze osobno i każdy polewa nim surówkę na własnym talerzu. Nie mieszam go wcześniej z sałatą, bo za chwilę w misce jest mało estetyczna breja ze sflaczałą sałatą.
Tym razem zmieszałam różne rodzaje sałat - zieloną, czerwoną, karbowaną i kapustę pekińską.

Bardzo smaczna i efektowna, jest mieszanka o składzie:
duża zielona sałata (lub różne rodzaje sałat, po kilka listków),
ogórek szklarniowy, długi (lub dwa, trzy gruntowe),
około dziesięć rzodkiewek,
pół puszki kukurydzy,
szczypiorek (lub zielona cebulka),
można dodać też dwa, trzy pomidory (ale wtedy musimy się liczyć ze stratą witamin, bo jak większość z Was wie, nie łączy się ogórka z pomidorem, ponieważ rozkładają swoje witaminy; wiadomo, że wiele osób łączy je, bo po prostu bardzo to lubi).
Dressingu zawsze robię dużo, bo jest lekki i smaczny, więc i my, i goście suto polewamy nim surówkę, a jak zostanie, to na drugi dzień, przechowany w lodówce na 100% zostanie spożytkowany, choćby z samym ogórkiem.

Kiedy nadchodzi "czas zamkniętych okien i drzwi", na zewnątrz robi się zimno i biało, zaczynamy tęsknić za kucharzeniem na świeżym powietrzu. Wtedy kupuję karkówkę, marynuję jak na grilla, rozkładam na blaszkach do pieczenia i wsadzam do pieca. Nie ma wprawdzie dymnego aromatu, ale jest równie wyśmienita.

Przejeżdżając koło łąki, zauważyłam kwitnący dziurawiec.
Jak na starą Babę Zielarkę przystało, wzięłam koszyk i wczoraj, świtaniem poszłam zaczerpnąć skarbów ze skarbca Matki Natury..
Daleko nie szłam, łąka zaczyna się parę metrów od domu.
Trawa wyrosła w tym roku jak nigdy - jest mojego wzrostu.
Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to ziółko bardzo znane. Roślinka urody przeciętnej, ale o cudownych właściwościach.

Działa rozkurczowo na mięśnie gładkie, czyli na jelita, drogi żółciowe i woreczek żółciowy, oraz na naczynia krwionośne, które dodatkowo uszczelnia. Poprawia trawienie, zwiększając wydzielanie żółci i kwasów trawiennych. Nie wszyscy wiedzą, że wykazuje też działanie bakteriobójcze (również stosowany zewnętrznie), a ostatnio furorę robią preparaty z dziurawca na uspokojenie.
Kiedy miałam kilkanaście lat i na mojej twarzy zaczęły się pojawiać zmory nastolatków, czyli zwykłe, paskudne, trądzikowe pryszcze, moja mama zaleciła mi bardzo znany sposób - picie naparu z bratka (fiołka trójbarwnego - Viola tricolor L.). Był niestety dla mnie tak wstrętny w smaku, że nie mogłam go przełknąć. Wtedy mama poradziła mi, żebym dodała do bratka ziele dziurawca, który także oczyszcza krew, a przez to i skórę. I faktycznie smak się poprawił. Z czasem przestałam pić bratka, a piłam sam dziurawiec.
Zauważyłam, chyba po dwóch miesiącach picia go rano i wieczorem, że oprócz czystej skóry, mam nerwy ze stali. W nocy spałam mocno, zdrowo, wstawałam wypoczęta i wesoła. Mojego spokoju nie mącił żaden klasówkowy, czy pytaniowy szkolny stres. Czułam się świetnie, zdrowo i pewnie.
Pamiętać jednak należy, że dziurawca nie można pić stale - najwyżej trzy miesiące i taka sama przerwa.
Poza tym, nie pijemy dziurawca w lecie, ponieważ przy kontakcie ze słońcem opalimy się w plamy i możemy mieć odczyny alergiczne. Czyli akurat przez lato nazbierać, wysuszyć, schować, a w jesieni, zimie i wczesną wiosną - korzystać z tego daru natury.
Ostrożnie też z jego zażywaniem, jeśli przyjmujemy różne leki np. przeciwzakrzepowe, antydepresyjne, antykoncepcyjne - może hamować lub wzmacniać ich działanie. Lepiej wtedy zapytać lekarza.
Dziurawiec - świętojańskie ziele - według ludowych wierzeń, chronił przed złymi mocami, czarownicami, odpędzał uroki od ludzi i zwierząt.
Dawnych Słowian chronił  przed szczególnymi demonami - przepędzał dziwożony -  wstrętne, złośliwe staruchy, które szkodziły mężczyznom i kobietom, zwłaszcza ciężarnym i porywały nowo narodzone dzieci.
A to mój dzisiejszy zbiór.
Trzeba będzie się i z kurami podzielić.

A wieczorem proszę Państwa - lipa.
Hihihi... Nie takie fiasko, kwiatki takie :)
Zebrałam trochę na zimę.
Tym skarbem będę się musiała podzielić z pszczołami. Przyda się do syropu cukrowego do podkarmiania na zimę.
Na zdrowotną herbatkę zbieramy kwiatki lipy z przylistkiem, który po ususzeniu wygląda tak:
A lipa (Tilia cordata - lipa drobnolistna, Tilia platypholios - lipa szerokolistna), poza niewątpliwym smakowym urokiem i przepięknym zapachem, pomaga nam w różnych dolegliwościach. Przede wszystkim, używamy jej przy przeziębieniach, jako środek przeciwzapalny, przeciwgorączkowy i napotny. Lipa łagodzi także bóle gardła i kaszel, działa wykrztuśnie. Wspomaga również trawienie, uspokaja, działa rozkurczowo i moczopędnie. Z drzewa lipy produkuje się znany wszystkim węgiel leczniczy.
Nie należy jej nadużywać, ponieważ spożywana w nadmiarze, przez swoje działanie napotne i moczopędne, może wypłukiwać mikroelementy z organizmu.
Warto za to czasem wykąpać się w wodzie z dodatkiem naparu lipowego - odpręża i regeneruje skórę. A wypłukanie włosów po myciu w naparze lipy, zmniejsza świąd skóry głowy i łupież.
Lipy są uwielbiane od dawna. Chociażby mistrz Jan Kochanowski doceniał ich urok
"...Jabłek wprawdzie nie rodzę, lecz mię pan tak kładzie
Jako szczep napłodniejszy w hesperyskim sadzie."
Dawni Słowianie wierzyli, że lipa ochrania przed piorunami, a dotknięcie jej pnia uzdrawia.
W Rzymie starożytnym poświęcona była nie byle komu, bo samej bogini Wenus.
Proponuję więc weekend za miastem i zbierać, zbierać, zbierać....